როგორ მოვიქცეთ მაშინ, თუკი რწმენის ცეცხლი ჩაგვიქრა? თუკი ლოცვისა და სინანულის სურვილიც აღარ გვაქვს?
როგორ მოვიქცეთ მაშინ, თუკი რწმენის ცეცხლი ჩაგვიქრა? თუკი ლოცვისა და სინანულის სურვილიც აღარ გვაქვს?
როგორ მოვიქცეთ მაშინ, თუკი რწმენის ცეცხლი ჩაგვიქრა? თუკი ლოცვისა და სინანულის სურვილიც აღარ გვაქვს და ამ მდგომარეობას ვერას ვშველით?

ბერი ერმოლაოსი: მაშინ, როცა ჩვენი რწმენა სიყვარულითაა განმტკიცებული, ასეთი წუთი არასდროს დაგვიდგება, მაგრამ ხშირად ის, რასაც რწმენას ვეძახით, ფიზიკური და ემოციური კომფორტი უფროა, ამიტომაც არაა გასაკვირი ჩვენი სულიერი გაციება და ეკლესიიდან წასვლა.
უნდა შევისწავლოთ განსაცდელის, ტკივილის შეყვარება, მისი არსის გასიგრძეგანება.
ქრისტე ჩვენი სიყვარულისთვის ეწამა. აქედან გამომდინარე, ჩვენც უნდა შეგვეძლოს საკუთარი თავის მიძღვნა ადამიანებისთვის. ეს ისეთ სიხარულს მოგვიტანს, რომ დაგვავიწყდება სულში შემოპარული სიცივე და არა მხოლოდ დაგვავიწყდება, მან სამუდამოდაც კი შეიძლება მიგვატოვოს.
რატომ უშვებს უფალი ჩვენზე ამ გამოცდას? რატომ გვეუფლება გულგრილობა რწმენისადმი?
ღმერთს სურს დაგვანახოს, რომ ჩვენ ნაწილი ვართ ერთი, მთლიანი სიყვარულის. სწორეს ესაა ის უმთავრესი მადლი, რომლითაც უფალი კაცობრიობას აჯილდოებს...

ამასთან ძალიან დაგვეხმარება მუდმივად იესოს ლოცვის მომარჯვება.
თუმცა აქ ფორმალური ლოცვა და ეკლესიურობა არაა საკმარისი.

არის ასეთი სტერეოტიპი, თითქოს ლოცვათა ფორმალური აღსრულება არის ის ერთადერთი აუცილებლობა, რასაც სიხარული მოაქვს.
მე დარწმუნებით გეტყვით, რომ ათასობით სულიერი მოღვაწე შეეწირა ამ სტერეოტიპს, რადგან ისინი მხოლოდ ლოცვითი ჩვევის დაუფლებაში ეძებდნენ სიხარულს. მათ დაივიწყეს ქმედითი სიყვარულის აუცილებლობა და მთელი ცხოვრება ამ მინიმალური კმაყოფილების ძიებას შეალიეს.
მოღვაწე, რომელიც ასეთ "სიხარულს" მიიღებს, მომავალშიც მის მოპოვებას ეცდება და დაემსგავსება ფსკვნილზე მლოცველ ,,სპორტსმენს''.
არადა, ასეთი "მლოცველი", თუნდაც საათობით ლოცულობდეს ვერასოდეს გაიგებს, თუ რეალურად რამდენი სიყვარული გააჩნია, თუ როგორ მოიქცევა ის კრიტიკულ სიტუაციაში, როცა მოყვასისთვის მსხვერპლის გაცემა იქნება აუცილებელი.

დიდი სულიერი სიხარული, მათ შორის ლოცვაში ნეტარება, მხოლოდ საკუთარი თავის უარყოფითა და სიყვარულს შედგომით მიიღწევა. ასეთ მდგომარეობაში კი არც რწმენისადმი გულდრილობა დაგვეუფლება და არც ლოცვითი სიხარული გაგვინელდება.

რუსულიდან თარგმნა ხათუნა როგავამ
ბეჭდვაელფოსტა
06.11. 2017
მარიამი
როგორც ყოველთვის, მამა ერმოლაოსის დარიგებები სიყვარულით და სიბრძნითაა სავსე. შეგვეწიოს თქვენი ლოცვა ქართველებს და საქართველოს
სხვა სიახლეები
30.09.2018
არქიმადრიტი ეფრემ ფილოთეველი სულიერ მოძღვარს, ბერ იოსებს (ისიხატი), წიგნის "მონაზვნური გამოცდილების გადმოცემა" წინასიტყვაობაში ბერ იოსებთან თანაცხოვრების საუკეთესო წლებს,
27.06.2018
ერთხელ სულიერმა შვილმა ჰკითხა მოძღვარს:
22.06.2018
"არსებობს სხვადასხვაგვარი ჯვარი: ოჯახის ჯვარი, პიროვნების ჯვარი, ზოგჯერ სამსახური გვაქვს მძიმე.
22.06.2018
წმინდა თეოფანე დაყუდებული მრისხანებას ასე განმარტავს: "თქვენ ავად ხართ; მე კი თქვენი მდგომარეობა სხვაგვარად მესმოდა;
19.04.2018
წმიდა მღვდელმთავარი თეოფანე დაყუდებული ბრძანებს: ანგარებიანი ადამიანი სიტყვას არ იტყვის,
15.04.2018
მიტროპოლიტი ნაომის (შავიანიძე) შთამომავალმა, ქალბატონმა მარინე შავიანიძემ წინაპრის ქადაგებები, მასალები და წერილები, რაც ოჯახის არქივს შემორჩა, ერთად შეკრიბა და წიგნად გამოსცა.
15.03.2018
მართლმადიდებელო ქრისტიანებო! მთელი ძალ-ღონით დაიცავით თქვენთვის ბოძებული მადლი ღმრთისა, გაუფრთხილდით მას, ნუ ეცდებით მის გაზომვას კაცობრივი საზომით
20.01.2018
არქიმანდრიტი ეფრემ არიზონელი:

შვილებო, ''მოიღუაწეთ ღუაწლი იგი კეთილი''.
13.01.2018
სერბი მოძღვარი მამა ფადეი (თადეოზი) ვიტოვნიცელი ოჯახის შესახებ ამბობს:

- ოჯახი, ეს დიდი შეწევნაა კაცისათვის, რამეთუ ყოველი ადამიანი მარტოსულია ამ სამყაროში
05.01.2018
პატარები უნდა მივაჩვიოთ შერიგებას, წყენის დავიწყებას, მეგობრებისადმი და, საერთოდ, ადამიანისადმი ერთგულებას, მადლიერებას
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31
გარდაცვალება ყოველი ადამიანის ხვედრია, რომელსაც ვერავინ გაექცევა. "ვინ არს კაცი, რომელი ცხონდეს და არა იხილოს სიკვდილი" (ფს. 88,48), თუმცა დაფარულია, როდის დაგვიდგება ამ ქვეყნიდან გასვლის ჟამი.