ღირსი დედა დოსიფეა, რომელიც ყველას ბერი ეგონა
ღირსი დედა დოსიფეა, რომელიც ყველას ბერი ეგონა
ეს იყო ადრე 1721 წელს. მდიდარ ოჯახს შეეძინა გოგონა. ჩვეული სიხარულისა და მხიარულების შემდეგ გოგონა მონათლეს და დარია დაარქვეს. მათ ჰქონდათ ყველაფერი მიწიერი, მაგრამ ღვთის განგება სხვა იყო პატარა დარიასათვის.
დარიას დაბადებიდან ცოტა ხნის შემდეგ, ბებიამ გადაწყვიტა დარჩენილი ცხოვრება განეწმინდა ღვთისმშახურებაში და მოსკოვის ამაღლების დედათა მონასტერში აღიკვეცა მონაზვნად პორფირიას სახელით.

როცა პატარა დარიას 2 წელი შეუსრულდა, სათნო მშობლებმა გადაწყვიტეს მოელოცათ სამების-სერგიევსკი ლავრა, თან დარიაც გაიყოლეს. გზად მათ შეიარეს მოსკოვში და თაყვანი სცეს კრემლის სიწმინდეებს. რამდენიმე დღით ამაღლების მონასტრეში ბებია პორფილიასთან დარჩნენ.

როცა მოსიყვარულე ბებიამ დაინახა შვილიშივილი, მთელი გულით შეუყვარდა და თქვა: მე ვერავითარ შემთხვევაში ვერ გავუშვებ ამ პატარა ანგელოზს, გთხოვთ დამიტოვეთ. მშობლებმა დარია მიაბარეს მოსიყვარულე ბებიას მოსკოვის ამაღლების დედათა მონასტერში.

დარია ბებიასთან კელიაში მოათავსეს. მოსაწყენი იყო პატარა ბავშვისთვის კელიაში ცხოვრება, მაგრამ მასში რაღაც უხილამა მადლმა გაიბრწყინა. მონასტერში იყო სიმშვიდე, არ ისმოდა არც ცხოველების ხმა, არც ქალაქის ხმაური, მხოლოდ სიმშვიდე მეფობდა. ირგვლივ საკმევლის სუნი იყო. როცა ბებია პორფირია აღნიშნავდა ანგელოზის ხსენების დღეს, მასთან იკრიბებოდნენ ბერები და მონაზვნები, მოილოცავდნენ მონასტრს და ცოტა ხნით შეჩერდებოდნენ პორფირიასთან, შესვამდნენ ყავას ორცხობილით და მშვიდად დაბრუნდებოდნენ თავ-თავიანთ კელიაში. ისევ ისადგურებდა სიმშვიდე, ისევ რჩებოდნენ მარტო კელიაში ბებია პორფირია და დარია.

***
დარია ბუნებით იყო დამჯერე, ჭკვიანი და თავგანწირული გოგონა. ბებიას შვილიშვილის თითოეული მოძრაობა არ რჩებოდა მხედველობის გარეშე, ყოველი ბრძნული და მოალერსე სიტყვა ღრმად იძირებოდა მის ნაზ გულში.

ბებიას ერთი შეხედვაც კმარა რომ შვილიშვილმა იცოდა ბებიას რა სურდა. ღმერთმა დაიფაროს თუ ოდესმე გაცივდებოდა ბებია, მაშინ შვილიშვილს მოსვენება აღარ ჰქონდა, საწოლზე ჩამომჯდარი ცრემლებად იღვრებოდა.

ბებიამ ადრეულ ასაკშივე შეასწავლა დარიას მორჩილება და წესრიგი. დარია გაღვიძებისთანავე დაალაგებდა კელიას, მტვრისგან ასუფთავებდა ყველაფერს, აანთებდა კანდლებს. როცა ბებია იღვიძებდა ყველაფერი წესრიგში იყო. მათ ძალიან უყვარდათ ერთმანეთი, ერთად ეძინათ, ერთად დადიოდნენ, ყველაფერს ერთად აკეთებდნენ. ერთ წუთსაც არ შეეძლოთ ერთმანეთის გარეშე ყოფნა. როცა დარიას ღამე გაეღვიძებოდა და ბებია არ დახვდებოდა საწოლში, ის შეცხადებით ყვიროდა: ბებია, სად ხარ?

-ბებია ამ დროს ჩაძირული იყო ღრმად ლოცვებში, ის იდგა მუხლებზე, და წუთში ერთხელ იწერდა პირჯვარს და ურიცხვ მეტანიას აღასრულებდა.

-ბებია, სად ხარ? ისევ ნერვიულობდა დარია...მეშინია ბებია, მეშინია მარტო...

-დაიძინე ჩემო გოგო, დაიძინე ჩემო ერთადერთო. ღმერთმა დაგლოცოს შვილო უპასუხა ბოლოს ბებიამ, დაამშვიდა შვილიშვილი და ისევ ჩაუღრმავდა ლოცვას. მაგრამ დარიას არ ეძინა, ფართოდ გახელილი თვალებით უყურებდა ბებიას მოძრაობებს. დიდი ფერადი კანდელი მკვეთრად ანათებდა ძვირფას ხატებს და ირგვლივ ისადგურებდა სიმყუდროვე და სიმშვიდე. მკვდარი სიჩუმე იყო, მხოლოდ ხანდახან ისმოდა ბებიას ხმა, თუ როგორ ლოცულობდა მისი წმინდა ბაგეებიდან. სასწაულს უყურებდა დარია, სიყვარულს და სასწაულს. გეგონებოდა მთელი საუკუნე არ სძინებია. ყველაფერს ისმენდა, როგორ ლოცულობდა ბებია და გულში იმეორებდა გაგონილ სიტყვებს.

დიდებული იყო ეს წუთები დარიას ცხოვრებაში.

მონაზონი პორფირია დიდი ხანია ხედავდა მის დამჯერე შვილიშვილში საღვთო მადლს და მონდომებას.

ბებია ხშირად უკითხავდა დარიას საღვთო ისტორიას. ბავშვის სუფთა გულმა ძლიერ შეიყვარა უფალი.

გოგონაში უკვე იგრძნობოდა მადლი უფლისა, ის ძლიერ გამოირჩეოდა სხვა ბავშვებისაგან. ტაძარში ლოცვებზე გაუნძრევლად იდგა. სხვა ბავშვები მოდიოდნენ მშობლებთან ერთად ტაძარში, დარბოდნენ წრეში, ტიროდნენ, იცინოდნენ მსახურების დროს. დარია ისე იქცეოდა ტაძარში რომ მაგალითი იყი უფროსებისთვისაც კი.

ბებია სადილის შემდეგ გადიოდა უპოვართა დასახმარებლად. ტაძრის გასასვლელთან წამოეწეოდა დარია და თავისი ხელით ეხმარებოდა ხალხს.

-ბებია, არ გინდა თვითონ გავცემ, ეუბნებოდა დარია ბებიას... ბებია ასწავლიდა, რომ ვისაც უყვარს და სწამს ღმერთის, ასევე უნდა უყვარდეს მოყვასი, რადგანაც რწმენა კეთილი საქმეების გარეშე მკვდარია.

დარია უყურებდა, რომ ბებია ცოტას ჭამდა და მარხულობდა. დარიასაც გაუჩნდა სურვილი ბებიას მიმსგავსებოდა. პატარა გოგონა ღვთის გულისათვის შიმშილობდა. ასე გადიოდა დღეები. დარიამ გრამატიკა მონასტერში შეისწავლა. 7 წლისამ ზეპირად უამრავი ლოცვა იცოდა. ადვილად არჩევდა სიკეთეს ბოროტებისაგან. ბებიამ ბევრი შრომა ჩადო დარიას აღსაზრდელად, ერთხელ ბებიამ დაინახა რომ დარია არ დაეხმარა უპოვარს, რომელსაც ხელები ჭუჭყიანი ჰქონდა, დაუძახა კელიაში და შენიშვნა მისცა, რის შემდეგაც გაუშვა სუფრის ასალაგებლად.

-ვისაც მოყვასი არ უყვარს, მას არც უფალი ეყვარება, შეახსენა შვილიშვილს ბებია პორფირიამ. დღის ბოლოს ბებია დააყენებდა კელიაში შვილიშვილს და ხატების წინ აღიარებინებდა დღის განმავლობაშ ჩადენილ ცოდვებს. ასე იზრდებოდა დარია, ერთი წუთი არ შეეძლო უსაქმოდ ყოფნა. როცა დარია წამოიზარდა უკვე თვითონ უკითხავდა ბებიას საღვთი წიგნებს. ბებია იჯდა და ცრემლები მოდსიოდა. ასე ცხოვრობდა კელიაში ბებია და პატარა დარია.

***

როცა დარიას 9 წელი შეუსრულდა, მშობლებმა გადაწყვიტეს მისი მონასტრიდან წაყვანა. დარიას არ უნდოდა მონასტრიდან წასვლა, მაგრამ სხვა გზა არ ჰქონდა.

მშობლებს აწუხებდა რომ ოჯახში არ იზრდებოდა მათი შვილი და სხვაგვარად უნდოდათ მისი აღზრდა, ამიტომაც წაიყვანეს დარია მონასტრიდან. ამის გარდა ბებია პორფირია სუსტად იყო და გრძნობდა სიკვდილთან მიახლოებას. ის აღკვეცეს დიდ სქემაში. ბებიამ უფრო გააძლიერა ლოცვითი კანონი და გაამკაცრა მისი ცხოვრების წესი. სამწუხარო იყო ბებია პორფირიასთვისაც საყვარელ შვილიშვილთან განშორება. მთელი 7 წელი ერთად ცხოვრობდნენ. განშორების ჟამს ბებია და შვილიშვილი ტიროდნენ. საყვარელ შვილიშვილს გამოემშვიდობა ბებია. ხატით დალოცა და თან გამოატანა. .. გავიდა 2-3 კვირა, დარიას მოსვენება არ ჰქონდა მშობლიურ სახლში. მას არ მოსწონდა მისი ახალი ცხოვრების წესი, რაღაც უცხო და გაუგებარი სუფევდა დიდი სახლის ყველა ოთახის კუთხეში. სხვანაირი გული ჰქონდა ყველას. დარია მიონასტერში მიჩვეული იყო თავშეკავებას და წესრიგს. მას ტანჯავდა დაუკმაყოფილებლობის გრძნობა. ის მიჩვეული იყო ადრე დაწოლას და გათენებამდე ადგომას. აქ პირიქით, გვიანამდე ათენებდნენ და ეძინათ გვიან დილამდე. მონასტერშისიმშვიდე სუფევდა, აქ პირიქით, დაუსრულებელი ხმაური, ვერსად წაიკითხავდი წიგნს, ვერ ნახავდი სალოცავ ადგილს, ყველგან ხმაური იყო. ამაღლების მონასტერში ტაძარი მუდმივად ღია იყო, ღვთისმსახურება ყოველდღე აღესრულებოდა. მეზობელ სოფელში მსახურობდა მოხუცებული მღვდელი და წირვა ლოცვა მხოლოდ შაბათ- კვირას და დიდ დღესასწაულებზე აღესრულებოდა.

ახლობლებმა დაინახეს , რომ დარია 7 წელი ცხოვრობდა მარტო, ხალხისაგან განრიდებული და დაიწყეს მისი აღზრდა, დააპირეს ფრანგულის მასწავლებელთან მიყვანა, მაგრამ დარია მონასტრიდან გამოსული იყო ისე როგორც მონაზონი. ოთხშაბათს და პარასკევს საკვებს საერთოდ არ ღებულობდა. სხვა დღეებში არ ჭამდა ხორცს და რძის ნაწარმს. დარიას ოთახში შეყავდა უპოვრები და უნაწილებდა საკვებს. ახლობლებს არ მოსწონდათ მისი ასეთი საქციელი, კიცხავდნენ ბებიას მისი ასეთი აღზრდისათვის და დაცინოდნენ.

მას ეძინა ვიწრო ფიცარზე, თავქვეშ ჰქონდა ტომარა, რომელიც თივით სავსე იყო. როცა ოჯახის წევრები ეკითხებოდნენ თუ რატომ აკეთებდა ამას, დარია პასუხობდა: -რაც უფრო მიეჯაჭვება სული ყოფიერს, მით სცილდება ჭეშმარიტს, ხოლო ადამიანი, რომელიც ჭეშმარიტად იღწვის ზეციერისაკენ, ყველაფერი მიწიერი ხდება ზდმეტი და არასაჭირო.

KARIBCHE
ბეჭდვაელფოსტა
19.10. 2018
კ ო მ ბ ლ ე
დაიწყო ხვთისთვის შიმშილობა. ჰმ, განა ღმერთს მშიერი ადამიანი უნდა? განა ღმერთი ჩვენგან კუჭის გახმობას ითხოვს? ან ყავა სად იყო 1725 წელს? უფლისკენ მიმავალი გზა, სიყვარულზე გადის, გულზე და არა კუჭზე. ეს დაიმახსოვრეთ ვითომ მორწმუნეებო და ხალხს ნუ უბნევთ თავ გზას. თორემ გამოდის, რომ მსოფლიოში მილიარდ ნახევარი მშიერი ყველა უფლისთვის შიმშილობენ.
16.10. 2018
ნინო
ნამდვილად საოცარი ადამიანი ყოფილა, მის შემდგომ ცხოვრებაზე ხომ არაფერია ცნობილი?
სხვა სიახლეები
15.04.2018
წმიდა მარიამ მეგვიპტელი V საუკუნეში მოღვაწეობდა. მის შესახებ ცნობები წმინდა მამა ზოსიმე პალესტინელმა შემოინახა.
24.02.2018
24 თებერვალი სამთავროს დედათა მონასტერისთვის გამორჩეული დღეა. მონასტრის დამაარსებლის და პირველი წინამძღვრის, წმინდანად ახალშერაცხილი იღუმენია ნინოს (უფროსი) ხსენებაა.
17.12.2017
გვესაუბრება ზუგდიდის ვლაქერნის ყოვლადწმინდა ღმრთისმშობლის ხატის სახელობის საკათედრო ტაძრის მღვდელმსახური,კიევის სასულიერო აკადემიის თეოლოგიის მაგისტრანტი, მღვდელი დიმიტრი ვეკუა:

- სრულიად საქართველოს ვულოცავ
23.06.2017
23 ივნისს, საქართველოს სამოციქულო მართლმადიდებელი ეკლესიის ისტორიაში პირველად აღესრულება ხსენება ღირსისა სქემიღუმენიასი თამარ აღმსარებლისა (მარჯანიშვილი).
11.01.2017
წმინდა სინოდის განჩინებით სამთვაროს დედათა მონასტრის იღუმენია ნინო (ამილახვარი) წმინდანთა დასში აღიყვანეს და ეწოდა ღირსი ნინო (სამთავროს დედათა მონასტრის იღუმენია). ხსენების დღედ დადგინდა (29 დეკემბერი) 11 იანვარი.
22.12.2016
ყვარელში ყოფნის დროს წილად მხვდა ბედნიერება, მარჯანიშვილების სახლ-მუზეუმში სტუმრად მივსულიყავი.
16.05.2016
წმიდა ქალწულმოწამე პელაგია ტარსელი (+დაახლ. 290) წარმართი დიდებულების შვილი იყო. როცა მოისმინა ქადაგება იესო ქრისტეზე, მან ირწმუნა ჭეშმარიტი ღმერთი და ქალწულების აღთქმა დადო.
13.04.2016
პალესტინის ერთ-ერთ მონასტერში, რომელიც ქალაქ კესარიის მახლობლად მდებარეობდა, ცხოვრობდა ღირსი მონაზონი ზოსიმე. მშობლებმა იგი სიყრმეშივე მისცეს აღსაზრდელად ამ მონასტერში და უკვე 53 წელი იყო, რაც აქ მოღვაწეობდა.
31.01.2016
საბედნიეროდ, დღემდე შემოგვრჩა თამარ მეფის ოთხი პორტრეტი: ვარძიის, ბეთანიის, ყინწვისისა და ბერთუბნის (დავით გარეჯის უდაბნო)
12.01.2016
საქართველო ოდითგანვე ცნობილია ქალი სიწმიდით. საქართველოს დედათა მონასტრებში მოღვაწე ქალები საოცარი გულმოდგინებით გამოირჩეოდნენ: გამუდმებული ლოცვა, მარხვა, ხელსაქმე და ობოლთა აღზრდა იყო მათი ძირითადი მოვალეობა.
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30
მართლმადიდებლური ეკლესია 13 ნოემბერს ასი ათასი მოწამის ხსენების დღეს აღნიშნავს.