მოვიდა დიდი ადამიანი ვლახეთის მიწაზე, მოიტანა სინათლე ღვთაებრივმა ანთიმოზმა
მოვიდა დიდი ადამიანი ვლახეთის მიწაზე, მოიტანა სინათლე ღვთაებრივმა ანთიმოზმა
წელს ჩემთვის სრულიად უცნობი, რუმინეთის მართლმადიდებელი ეკლესია აღმოვაჩინე, თანამედროვე წმინდა მამებით, ხუთასკაციანი მონასტრებით. ინტერნეტში მარტო რუმინული მონასტრების 150 საიტია გახსნილი. ეკლესია ყველგან და მრავლად აგზავნის სტუდენტებს სასწავლებლად. რუმინეთის ეკლესია წმინდა მოწამეთა სხეულებზეა აღმოცენებული და მოწამეთა სისხლი კრავს მის მკვრივად ნაგებ გალავანს. მიხარია, რომ რუმინეთის ერის და ეკლესიის ცხოვრებაში უმნიშვნელოვანესი ადგილი უკავია წმინდა ანთიმოზ ივერიელს (ანუ ანთიმ ივერიანუს). ერთ-ერთი რუმინელი ისტორიკოსი წერს: "რამდენჯერაც დახედავს მზე რუმინეთის მიწას, იმდენჯერ გაიხსენებს რუმინელი ხალხი სიყვარულითა და პატივისცემით ანთიმ ივერიელს, რომელმაც ჩადო საძირკვლის ქვა რუმინეთის ეროვნული კულტურის ბალავარში და უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე იბრძოდა მისი თავისუფლებისთვის".

ჩვენი კნინი წერილიც მას ეძღვნება.

...კონსტანტინოპოლის ბაზარს ათვალიერებს დოსითეოსი, პატრიარქი იერუსალიმისა. ერთ ადგილას ხეში გამოკვეთილ უმშვენიერეს ვაზის ჩუქურთმას ჰკიდა თვალი და გაშეშდა. მერე გამყიდველს ჰკითხა, ვისი ნახელავიაო. ჩემი მონისო, - მიუგო თურქმა და იქვე მჯდომ ჭაბუკზე მიუთითა, რომელიც ხეზე ახალ ჩუქურთმას ჭრიდა. "რა გქვია და სადაური ხარ?" - ჰკითხა დოსითეოსმა ახალგაზრდას... მღვდელმთავრის დანახვაზე ჭაბუკი ფეხზე წამოდგა, თავი მოუდრიკა და სევდიანად უპასუხა, - ქართველი ვარ, სახელად ანდრია მქვიაო. თუმცა კი ძვირი დაუფასა თურქმა, მღვდელმთავარმა მაინც იყიდა ქართველი მონა...

ამ თქმულების გარდა წმინდა ანთიმოზის სიჭაბუკეზე თითქმის არაფერია ცნობილი, არ ვიცით, საქართველოს რომელი კუთხიდან იყო, ვინ გაიტაცა, საიდან და როგორ მოხვდა კონსტანტინოპოლში. ზოგი მეცნიერი ფიქრობს, რომ სამხრეთ საქართველოდან უნდა გაეტაცათ 16 წლისა. სხვების აზრით კი წმინდა ანთიმოზი სიჭაბუკეში რუსეთში ახლდა მეფე არჩილს და ეხმარებოდა ქართული სტამბის გამართვაში. უკან, სამშობლოში მომავალი, ლეკებმა დაიჭირეს და მონად გაყიდეს. ცნობილია ისიც, რომ მის მშობლებს მარიამი და ივანე ერქვათ.

იერუსალიმის პატრიარქის კარზე მოხვედრილი ანთიმოზი არ ათქვეფილა ბერძნულ გარემოში, "იმპერიული აზროვნება" მის ფიქრებს არ მიჰკარებია, პირიქით, ებრძოდა კიდეც სხვა ეროვნების ხალხთა ელინიზაციას. პატრიარქის კარზე წმინდა ანთიმოზს სრულუყვია განათლება და ოსტატობა. მისი თანამედროვე, რომელიც პირადად იცნობდა წმინდა ანთიმოზს, წერს: "იგი დაჯილდოებული იყო საოცარი ნიჭით. ბრწყინვალედ ფლობდა ხელოვნების ყველა დარგს, განსაკუთრებით - მხატვრობას, მოჩუქურთმებას, ქსილოგრაფიას", იყო შესანიშნავი კალიგრაფი, დახელოვნებული ხეზე მჭრელი და ნიჭიერი მოქანდაკე, ჰქონდა "ენციკლოპედიური ცოდნა", ბრწყინვალედ იცოდა საღვთო წერილი, მამათა სწავლებანი, კლასიკური ლიტერატურა, შემდგომში, უკვე მღვდელმთავარი, თავის ქადაგებებში ხშირად იხსენიებდა ბერძენ ფილოსოფოსებს და მწერლებს, აგრეთვე სახელმწიფო მოღვაწეებსა და მხედართმთავრებს - მაკედონელს, არტაქსერქსეს, ჩინეთის იმპერატორ თუმკუნს.

სანამ ვლახეთის მიწას დაადგამდა ფეხს, წმინდა ანთიმოზს უკვე მოხვეჭილი ჰქონდა შესანიშნავი ხელოვანის სახელი. ამიტომაც მიიწვია ვლახეთის მთავარმა კონსტანტინე ბრინკოვიანუმ. ეს დაახლოებით 1690 წელს მოხდა, მაშინ წმინდა ანთიმოზი უკვე მღვდელმონაზონი ყოფილა. იმ დროს ვლახეთში ერთადერთი სტამბა იყო. წმინდა ანთიმოზის მეცადინეობით კი ოთხი ახალი სტამბა გაიმართა, სადაც იბეჭდებოდა წიგნები რუმინულ, ბერძნულ, ძველ სლავურ, არაბულ და თურქულ ენებზე. გარდა სასულიეროსი, ამ სტამბებში იბეჭდებოდა სასკოლო სახელმძღვანელოები მეცნიერების სხვადასხვა დარგში - ისტორია-ფილოსოფია-ლიტერატურაში. ხალხში წიგნის კითხვის ინტერესი რომ გაეღვიძებინა, დაბეჭდა ფანტასტიკური რომანი ალექსანდრე მაკედონელის შესახებ - "ალექსანდრია". ამბობენ, ამ რომანის სიყვარული საქართველოდან გამოჰყვაო. ამიტომაც წმინდა ანთიმოზი ვლახეთში ჩასვლის ორი წლის თავზე ბუქარესტში ბეჭდავს სახარებას ბერძნულ და რუმინულ ენებზე. ამით მან ყველას დაანახა, რომ რუმინულ ენას ძალუძდა მთელი სიზუსტით, ნიუანსებით და სიღრმით გადმოეცა უცხოენოვანი ტექსტი. 1694 წელს ბეჭდავს პირველ წიგნს რუმინულ ენაზე, ესაა "დავითნი". ამავე წელს ბუქარესტიდან გადადის სნაგოვოს მონასტერში, რომელიც სნაგოვოს ტბაში, თვალწარმტაც კუნძულზე მდებარეობს. აქ მას მონასტრის წინამძღვრობას ჩააბარებენ. ღირსმა მამამ კეთილმოაწყო მონასტერი, განაახლა დანგრეული შენობები, დააარსა სტამბა. აქაც გამოსცემს წმინდა სახარებას რუმინულ ენაზე. ტექსტის ბოლოში მიწერილია ლექსი, ვფიქრობთ, საგულისხმო: "ვითარცა უცხო მხარეში დიდხანს მყოფ ადამიანს სურს სამშობლოს ხილვა, ხოლო ქარიშხლისგან ტანჯულნი ღმერთს ემუდარებიან მყუდროებას, ასევე მბეჭდავს სურს და ახარებს წიგნის გასრულება". სამშობლოს დიდი მონატრება იგრძნობა ამ სიტყვებში, მაგრამ ვლახეთი ქცეულიყო მის მეორე სამშობლოდ, ვლახეთი, რომელიც იმ დროს თურქთა უღელქვეშ იტანჯებოდა, კათოლიკეებიც ესეოდნენ მართლმადიდებელ ქვეყანას, სტაცებდნენ მრევლს. წმინდა ანთიმოზი მართლმადიდებელთა განსამტკიცებლად ბეჭდავს ბერძნულ "ორთოდოქსულ აღმსარებლობას". იმავე წელს (1699) რუმინულ ენაზე ბეჭდავს ნაშრომს "აღმოსავლეთის ეკლესიის დოგმების შესახებ". მისი კურთხევით დამოუკიდებლად ბეჭდავენ წიგნებს მისი მოწაფეებიც. 1698 წელს ვლახეთს ეწვია ანტიოქიის პატრიარქი და ვლახეთის მთავარს დახმარება სთხოვა არაბულ და ბერძნულ ენებზე სალიტურგიო წიგნების გამოცემაში. კონსტანტინემ ეს საქმე წმინდა ანთიმოზს დაავალა, მანაც ჩვეული გულმოდგინებით დაამზადა არაბული შრიფტი და 1701 წელს დაბეჭდა არაბული და ბერძნული სალიტურგიო წიგნები. წმინდა ანთიმოზის მოწაფე მიხაილ იშტვანოვიჩი მის მიერ გამოცემული წიგნის წინასიტყვაობაში მიმართავს საყვარელ მასწავლებელს: "ვითარცა ბრძენმა იოსებმა აღავსო ეგვიპტის ბეღლები სანოვაგით, ასევე შენმა სიყვარულმა ღვთისადმი აღავსო ჩვენი ქვეყნის წმინდა ეკლესიები სულიერი საზრდოთი". ანტიოქიის პატრიარქი წმინდა ანთიმოზის ღვაწლზე ამბობდა: "რა შეგვიძლია მივცეთ მას ასეთი დიდი წყალობის ნაცვლად, როგორ დავაფასოთ სათანადოდ მის მიერ გაწეული ამაგი ჩვენ, ღატაკებმა და ღარიბებმა, რარიგ მივუზღოთ მას სამაგიერო ასეთი განძისთვის?" ვლახეთში არაბულ-ბერძნულ ენებზე დაბეჭდილი "კონდაკისა" და "ჟამნის" დაბეჭდვის შემდეგ სირიის ქალაქ ჰალაბში საფუძველი ეყრება პირველ ეროვნულ სტამბას არაბეთში.

1705 წელს წმინდა ანთიმოზს ირჩევენ რიმნიკის ეპისკოპოსად.

1708 წელს გარდაიცვალა მიტროპოლიტი თეოდოსი, რომელიც 40 წელი ედგა სათავეში ვლახეთის სასულიერო იერარქიას. ანდერძით, მისი გარდაცვალების შემდეგ უნგრო-ვლახეთის მწყემსმთავარი რიმნიკის ეპისკოპოსი ანთიმოზი უნდა ყოფილიყო... იმავე წლის 21 თებერვალს წმინდა ანთიმოზს ჩაბარდა უნგრო-ვლახეთის სულიერი მწყემსობა. ამ მოვლენაზე ერთ-ერთი მონასტრის წინამძღვარი აღფრთოვანებული წერდა: "მოვიდა დიდი ადამიანი ვლახეთის მიწაზე, მოიტანა სინათლე ღვთაებრივმა ანთიმოზმა, უნგრო-ვლახეთის იერარქმა, შვილმა ბრძენ ივერთა მოდგმისა".

წმინდა ანთიმოზმა მიტროპოლიტად დადგენის დღეს წარმოთქვა: "განა არ არის სასწაული, ძვირფასო მსმენელებო და პატიოსანო და კეთილშობილო ბოიარებო, რომ მე, მცირე და მდაბალი ადამიანი, ამირჩია ღმერთმა და დამადგინა პატარა მწყემსად პატარა ფარისა?". შემდეგ უფლის მცირე სამწყსოს მიმართა და განამხნევა თურქთაგან დამონებული ერი: "თქვენ შეინარჩუნეთ მართლმადიდებლობა წმინდად და შეუბღალავად, მიუხედავად იმისა, რომ გარშემორტყმულნი, შებოჭილნი ხართ უცხო ხალხთა ძალმომრეობით და განიცდით დიდ გასაჭირს მათგან, ვინც თვითნებურად ბატონობს ამ მიწა-წყალზე... დაე, თქვენთან ერთად მეც თავს გადამხდეს ყოველგვარი გასაჭირი, რასაც გვარგუნებს დრო და ჟამი". დიდი გამბედაობა უნდოდა მაშინ ამ სიტყვების წარმოთქმას. "მან, უცხოელმა, საქართველოს წიაღიდან მოსულმა, გვიჩვენა იშვიათი მაგალითი რუმინული პატრიოტიზმისა", - წერს რუმინელი მკვლევარი ვ. პიკო.

წმინდა ანთიმოზი წინ აღუდგა უნგრო-ვლახეთის ელინიზაციას. ახლა, როგორც მღვდელმთავარს, მიეცა ხელმწიფება - ეკლესია-მონასტრებში მხოლოდ რუმინულ ენაზე ლოცვის შესრულება ებრძანებინა. 1713 წელს წმინდა ანთიმოზი იწყებს ბუქარესტში ყოველთა წმინდათა მონასტრის აშენებას. პატრიარქისგან გამოითხოვა სიგელი, რომლის მიხედვითაც ამ მონასტერს სრული დამოუკიდებლობა მიენიჭა. შეიძლება ითქვას, რომ ყოველთა წმინდათა მონასტრის დამოუკიდებლობა ერთ-ერთი ეტაპი იყო იმ დიდი ბრძოლისა, რომელიც მიზნად ისახავდა რუმინული ეკლესიის ავტოკეფალიის მოპოვებას.

რუმინელი მკვლევრები ანთიმოზ ივერიელის მიტროპოლიტობისას აშენებული მონასტრების გეგმაში, ფანჯრის საპირეებში თუ სხვაგან ქართული ხელოვნების გავლენას ხედავენ. ერთ-ერთი გადმოცემით, წმინდა ანთიმოზს მოუხატავს ყოველთა წმინდათა მონასტრის მთავარი ხატი. მისივე ნახელავია ამ მონასტრის ეკლესიის მთავარი კარი, ხოლო ტიბიკონი (რომელიც წმინდა ანთიმოზს შეუდგენია) ჩასმულია ტყავის ყდაში, რომელიც შემკულია ოქროში გამოყვანილი ქართული ორნამენტებით. ცალკე აღსანიშნავია მისი ღვაწლი თბილისის სტამბის დაარსებისას. ვახტანგ VI-ის თხოვნით, მან იშუამდგომლა კონსტანტინე ბრინკოვიანუს წინაშე და თბილისში სტამბის გასამართად გამოგზავნა თავისი საუკეთესო მოწაფე მიხაილ იშტვანოვიჩი, რომელმაც აქ რამდენიმე წიგნი დაბეჭდა ქართულ ენაზე...

1711 წელს დაიწყო რუსეთ-თურქეთის ომი, თითქოს გაჩნდა იმედი თურქთა ორსაუკუნოვანი მონობისგან განთავისუფლებისა. ვლახეთის მთავარს ომის დასაწყისში აშკარად რუსული ორიენტაცია ჰქონდა, მაგრამ საომარ მოქმედებათა მსვლელობისას კონსტანტინე ბრინკოვიანუმ ყოყმანი დაიწყო, ლოდინისა და ლავირების პოლიტიკა არჩია. მაშინ წმინდა ანთიმოზმა პრორუსულად განწყობილი ბოიარები შეკრიბა. ამ სხდომაზე გადაწყდა, მიუხედავად კონსტანტინეს პოლიტიკური კურსისა, ყოველმხრივ დახმარებოდნენ რუსებს. წმინდა ანთიმოზის მითითებით, ვლახეთის ჯარების მხედართმთავარი თომა კანტაკუზენი გაიგზავნა პეტრე პირველთან მოსალაპარაკებლად. მაგრამ, სამწუხაროდ, წმინდა ანთიმოზის და თავისუფლებისმოსურნე ვლახების იმედი არ გამართლდა. იმავე წლის 22 ივლისს რუსეთ-თურქეთს შორის საზავო ხელშეკრულება გაფორმდა. ომის დამთავრების შემდეგ გაბრაზებულმა კონსტანტინემ უსაყვედურა წმინდა ანთიმოზს "პოლიტიკაში ჩარევა" და მოსთხოვა, უარი ეთქვა მიტროპოლიტობაზე. წმინდა ანთიმოზმა განუცხადა, რომ ნებით ტოვებდა მიტროპოლიტობას და დაუტევა მოხსენებითი ბარათი, რათა მის სიმართლეში დარწმუნებულიყო. ამ ბარათიდან ვიგებთ, რას აბრალებდნენ მას მტრები: თურმე "ანთიმოზ ივერიელმა უღალატა ვლახეთის მთავარს, იგი იყო უცხოელი და ვალებში ჩააგდო სამიტროპოლიტო". წმინდა ანთიმოზი არწმუნებს კონსტანტინეს თავის ერთგულებაში, ხოლო რაც შეეხება ფარულ კრებას, მის უნებართვოდ რომ მოაწყო, ამაზე ამბობს: "ეს გავაკეთე მხოლოდ ჩემი, როგორც ერის სულიერი მწყემსის, მოვალეობისა და ვალდებულების გამო" (მკითხველს ალბათ გაახსენდება წმინდა ამბროსი ხელაიას სიტყვები კომუნისტებისადმი: "მე შევასრულე ჩემი მოვალეობა"). წმინდა ანთიმოზმა კიდევ ერთი წერილი გაუგზავნა ვლახეთის მთავარს და გული მოულბო კონსტანტინეს, რომელიც დარწმუნდა, რომ არ შეეძლო დარჩენილიყო ბრძენი ანთიმოზის რჩევის გარეშე და დატოვა თავის ადგილზე. სამი წლის შემდეგ კონსტანტინე ბრინკოვიანუ, ვაჟიშვილებთან ერთად, თურქებმა დააპატიმრეს და ქრისტეს უარყოფა მოსთხოვეს. მათი უარის შემდეგ კონსტანტინეს და მის ოთხ ძეს თავები მოჰკვეთეს, შუბებზე ააგეს და კონსტანტინოპოლის ქუჩებში ჩამოატარეს, ხოლო მათი ცხედრები ზღვაში გადაყარეს. ისინი ერთმა მენავემ ზღვიდან გამოასვენა და პატარა კუნძულ ჰალვის მონასტერში მიწას მიაბარა. 1715 წელს თურქებმა თავი მოჰკვეთეს ვლახეთის შემდგომ მთავარს სტეფანე კანტაკუზენს და მის მოხუც მამას. ამის შემდეგ ვლახეთს დაეპატრონა უთვისტომო, გადამთიელი ბერძენი, რომელსაც არ ცნობდა საბერძნეთი და აბუჩად იგდებდა თურქი.

დადგა ვლახეთში ფანარიოტთა ბატონობის ეპოქა. მათ ეს სახელი კონსტანტინოპოლის ერთ-ერთი უბნის - ფანარის მიხედვით მიიღეს. ვლახეთში სულთნისგან მთავრად მოგზავნილმა ფანარიოტმა ნიკოლო მავროკორდატმა, პირველ რიგში, რუსული ორიენტაციის ბოიარების დევნა დაიწყო. მათთან ანგარიშის გასწორების შემდეგ გააუქმა ეროვნული კრება და ყველა ბოიარი გაყარა სამეფო კარიდან, მათი ადგილი კი კონსტანტინოპოლის ფანარის რაიონში მცხოვრებმა ვაჭრებმა, მევახშეებმა და გადამყიდველებმა დაიჭირეს, რომლებიც ნიკოლოს ჩამოჰყოლოდნენ. ნიკოლომ უბრალო ხალხსაც ძალზე გაუზარდა გადასახადი და ღალა, ამან ვლახეთის სრული გაჩანაგება გამოიწვია. ამ დროს კი ფანარიოტები სიმდიდრეში ცურავდნენ. მათ მიბაძეს ვლახმა მთავრებმაც, ისინი უკვე უკადრისობდნენ "რუმინელობას" და ეს წმინდა სიტყვა ზიზღის გამომხატველ ტერმინად აქციეს, იცვამდნენ ბერძნულად და დაჟინებით ებრძოდნენ "რუმინულ ნაციონალიზმს", ამაში მათ ფანარიოტი მთავარიც ეხმარებოდა.

წმინდა ანთიმოზს სხვა არა დარჩენოდა რა, უნდა "აღესრულებინა თავისი მოვალეობა". შემოიკრიბა ის ვლახი ბოიარები, რომელთაც ოქროზე არ გაეყიდათ სული და დაელოდა ხელსაყრელ მომენტს. თურქეთსა და ავსტრიას შორის ატეხილი ომიც თითქოს რაღაც იმედს უსახავდათ, მაგრამ ეს გეგმაც ჩაიფუშა და წმინდა ანთიმოზი, თავის მომხრეებთან ერთად, თურქი და ფანარიოტი დამპყრობლების პირისპირ აღმოჩნდა. ბოიართა ნაწილი ამოხოცეს, ნაწილი ციხეში ჩაყარეს და ტანჯვა-წამებით ამოხადეს სული. ზოგიც, შიშველნი და განძარცვულნი, სამშობლოდან გააძევეს. ფანარიოტ მთავარს თურქთა გაძლიერებული რაზმები დარაჯობდნენ. რა ბედი ეწია წმინდა ანთიმოზს, ვლახთა უკანასკნელი გაბრძოლების მოთავეს? მაშინ, როცა ქვეყანაში საშინელი ტერორი მძვინვარებდა, მღვდელმთავარს არც გაქცევით და არც დამალვით არ უცდია თავის გადარჩენა. უთანასწორო ბრძოლაში დამარცხებული ამაყად გაემართა სიკვდილისკენ. ერთ-ერთი მემატიანე წერს: "როდესაც მიტროპოლიტის ეტლი გაჩერდა სასახლის წინ, მას თურქი ჯარისკაცები მისცვივდნენ, გადმოაგდეს, შემოახიეს სამოსელი, დააგლიჯეს წვერ-ულვაში, წაათრიეს და სასახლის ერთ-ერთ სარდაფში ჩააგდეს". ნიკოლო მავროკორდატმა წმინდა ანთიმოზს უბრძანა, ნებაყოფლობით ეთქვა უარი ვლახეთის მიტროპოლიტობაზე. ივერიელმა უარი შეუთვალა. ნიკოლომ ვერანაირად ვერ დაიყოლია წმინდა ანთიმოზი გადადგომაზე და დასახმარებლად კონსტანტინოპოლის პატრიარქს, იერემიას, მიმართა. მანაც დიდი სიამოვნებით შეკრიბა ბერძენი ეპისკოპოსნი და წმინდა ანთიმოზი "ამხილა" მისნობასა და ეშმაკურ საქმიანობაში. ის შეაჩვენეს, განკვეთეს ეკლესიიდან, აჰყარეს სამღვდელო ღირსება და დაიყვანეს ერისკაცამდე - დაუბრუნეს საერო სახელი ანდრია. ამ ყაჩაღურ კრებას არც ერთი რუმინელი ეპისკოპოსი არ დასწრებია. როცა მისი ეკლესიიდან განკვეთის პროცედურას მორჩნენ, წმინდა ანთიმოზ ივერიელს მოხადეს მიტროპოლიტის მიტრა და თავზე წითელი თურქული ფესკა დაახურეს. მაგრამ ფანარიოტები ვერ მოისვენებდნენ, ვიდრე წმინდა ანთიმოზი ცოცხალი იქნებოდა. იცოდნენ, როგორ უყვარდათ რუმინელებს თავიანთი მღვდელმთავარი, ამიტომაც, ბუქარესტის მოსახლეობაში მღელვარება რომ არ გამოეწვიათ, შუაღამისას, როცა მთელ ქალაქს ეძინა, წმინდა ანთიმოზი გაიყვანეს ბუქარესტიდან. ნიკოლო მავროკორდატის ბრძანებით, იგი სამუდამოდ იქნა გაძევებული სინას მთაზე, წმინდა ეკატერინეს მონასტერში. ხოლო სხვა, საიდუმლო ბრძანებით, თურქმა ჯარისკაცებმა ადრიანოპოლზე გამავალი მდინარის დულჩიას ნაპირებზე სინას მთისკენ მიმავალი წმინდა ანთიმოზი ასო-ასო აკუწეს. მისმა სიკვდილმა დიდად გაახარა ოთომანთა იმპერიის ყურმოჭრილი მსახურნი - ბერძნული ეკლესიის მეთაურნი. კონსტანტინოპოლის პატრიარქმა იერემიამ მოიწვია სინოდის სხდომა და გააუქმა წმინდა ანთიმოზის საყვარელი მონასტრის, ყოველთა წმინდათას, დამოუკიდებლობა.

წმინდა ანთიმოზის სიკვდილმა შეაძრწუნა ვლახები, დიდი იყო მათი გლოვა. წმინდა ანთიმოზის გარდაცვალებით გამოწვეული ტკივილი მკვლელთა მიმართ ზიზღმა შეცვალა. საშინელი წყევლით დაწყევლა ხალხმა ისინი, თაობიდან თაობას გადაეცემოდა სისხლით დაღდასმული მათი სახელები.

წმინდა ანთიმოზის ხსენების დღე რუმინეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ ჯვართამაღლებას, 27 სექტემბერს, დაადგინა, ხოლო საქართველოს მართლმადიდებელმა ეკლესიამ - 26 ივნისს (ახ. სტ.).
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
28.05.2020
ღირსი პანიგირიოსის ცხოვრების შესახებ მცირე რამ არის ცნობილი, ისიც მისადმი მიძღვნილი მსახურებიდან. ის ალბათ დაიბადა კვიპროსის ლავკოსიის ახლოს მდებარე სოფელ მალუნდაში.
22.05.2020
ნიკოლოზობა წელიწადში ორჯერ აღინიშნება: 19 დეკემბერს წმინდა ნიკოლოზ სასწაულთმოქმედის ხსენების დღეა, ხოლო 22 მაისს - ნიკოლოზ სასწაულთმოქმედის
11.05.2020
ძველი სტილით 29 აპრილს (ახ. სტ. 12 მაისს) ეკლესია იხსენიებს ღირს ოპტელ მამას ნექტარიოსს (ტიხონოვი). იგი  გახლდათ  ღირსი ანატოლის (ზერცალოვი) და ღირსი ამბროსის (გრენკოვი) მოწაფე.
10.05.2020
საქართველოში ანდრია მოციქული მოღვაწობასთან მჭიდროდაა დაკავშირებული მის მიერ შემოსვენებული ხელთუქმნელი ხატის ისტორია,
20.02.2020
ღირსი ლუკა ელადელი საბერძნეთის სოფელ კასტარიაში, ღარიბ მიწათმოქმედთა ოჯახში იშვა.
20.01.2020
საქართველოს მრავალი განსაცდელი გადაუტანია, მაგრამ უფალს არასოდეს მიუტოვებია იგი უნუგეშოდ, ყოველთვის მოუვლენდა ერს მაგალითის მიმცემს, არა მარტო ქართველს,
25.12.2019
ყველა მართლმადიდებელი მორწმუნის სურვილია მოილოცოს კორფუში, ქალაქ კერკირაში მდებარე წმინდა სპირიდონ ტრიმიფუნტელის
13.12.2019
საქართველოდან შორს, საბერძნეთში, ათონის მთაზე, ივერთა მონასტრის ბერები ძველად, წირვისას, იმეორებდნენ იმ საგალობელს,
11.12.2019
მომავალ მონაზონს:
"მესმა ზეცით ხმაი... და ხმაი იგი... ვითარცა მეათძალეთაი, რომელნი სცემდეს ათძალთა მათ და გალობდეს გალობასა ახალსა წინაშე საყდარისა...
02.12.2019
მამა პაისი მთაწმინდელი დღესასწაულებისა და არასამუშაო დღეების შესახებ წერს,
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31
ჟურნალი
ჟურნალის ბოლო ნომრები:
ზაფხულის პირველ დღეს, როდესაც "ბარში ვარდნი ჰყვაოდნენ, თოვლი იდო ჯავახეთის მთათა ზედა და ტყეებში ქარიშხლები ბღაოდნენ", ჩვენს მიწა-წყალზე ფეხი დადგა ქალწულმა ნინომ.