ხშირად ისე ვართ, პური რაა, ისიც კი გვიჭირს...
ხშირად ისე ვართ, პური რაა, ისიც კი გვიჭირს...
ღმერთის, მარტო ღმერთის იმედი მაქვს!
"პრეზიდენტს ვუსმენდით ტელევიზორში: სოფელ დმენისიდან ვაკონტროლებთ ცხინვალსო... აღარც კი გვეგონა, თუ კიდევ შეიძლებოდა, მიწები დაგვეკარგა... სახლის კარები დაკეტილი დავტოვეთ და ისე წამოვედით, ვერაფრის წამოღება ვეღარ მოვახერხეთ, ბავშვისთვის ნაყიდი საწოლიც იქ დაგვრჩა. გადაწვეს ჩვენი სახლი და მთლიანად სოფელი..."

ისევ დევნილობა და ცოცხლად გადარჩენით გამოწვეული სიხარულნარევი ტკივილი...

დღეს კიდევ ერთი საინტერესო ოჯახისა და დასახლების ისტორიას გიამბობთ.

ქალბატონი ლია ტრამაკიძე კიდევ ერთხელ მიმიძღვის დევნილთა ცხოვრების ლამაზი, თუმცა სევდიანი და ნაცრისფერი ფურცლის გადასაფურცლად. "კარიბჭის" მკითხველს ალბათ ახსოვს 24-ე ნომერში დაბეჭდილი წერილი "თბილი კერიდან ცივ კოტეჯამდე", სადაც სწორედ ქალბატონი ლია გახლდათ ჩემი მეგზური. დღესაც ამ თემას ვაგრძელებთ.

"გერმანულ უბანში" მისულს თბილი კოტეჯები დამხვდა. თბილი, მაგრამ მაინც გაჭირვებული...

მანამდე თუ არა, აგვისტოს ომის შემდეგ მაინც ყველამ გაიგო სოფელ ერედვის სახელი, სოფლისა, რომელიც ცხინვალთან ძალიან ახლოს იყო და რომელიც დღესდღეობით გადამწვარი და განადგურებულია. ერედვი იბომბებოდა, თუმცა ადგილმდებარეობა ნაწილობრივ მაინც შველოდა. მიუხედავად ამისა, გადაწვისგან ვერ დაიცვა იუზა ჩუმაშვილისა და ვალია თუაევას სახლი, სადაც მათი ცხრასულიანი ქართულ-ოსური ოჯახი ცხოვრობდა... ისინი შვილიშვილის დაბადებას ელოდნენ. 8 აგვისტოს გამოიყვანეს გორის სამშობიაროდან და პატარა გოგონა გამოსვლისთანავე გაეხვა ტანკებისა და თვითმფრინავების მიერ დაყენებულ მტვრის კორიანტელში...

შემდეგ იყო კვლავ სოფელში დაბრუნება მოხუცი დედის წამოსაყვანად... და თბილისი, საბავშვო ბაღი, უკიდურესი გაჭირვება და გაუსაძლისი პირობები...

27 იანვარს გორის საბავშვო ბაღში გადმოიყვანეს და იქ ცხოვრობდნენ ნოემბრის დასაწყისამდე, ვიდრე გერმანული უბნის მშენებლობა არ დამთავრდა.

300 სახლისგან შემდგარი დასახლება გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის დახმარებით აშენდა. ალექსანდრე ეპისკოპოსის, ბერი ფალავანდიშვილის, კიდევ სხვათა სახელობის ქუჩები... მხოლოდ ცენტრისთვის დაურქმევიათ "ბერლინის ხეივანი"...

"ვინც თბილისში იყო ჩაწერილი, ეს კოტეჯები შეხვდა. საკმაოდ თბილი და ნორმალური ბინებია. ყველა კოტეჯს აქვს აბაზანა და, რა თქმა უნდა, წყალი. გაზქურა, მაცივარი და საწოლებიც გერმანელებმა გვაჩუქეს. პროექტში არ იყო და არ აშენდა სკოლა, რაც ძალიან ცუდია. ბევრი მაცხოვრებელია და სკოლა აუცილებლად გვჭირდება, ბავშვებს, თუმცა სამარშრუტოთი, მაგრამ მაინც შორს უწევთ სიარული, - ამიხსნეს პირობები, - ბინებისთვის დიდი მადლობა, საბავშვო ბაღში აღარ ვართ და ჩვენი ჭერი გვაქვს. თუმცა უმუშევრობა და გაჭირვება ახლა უფრო მეტად შევიგრძენით... თვეში ერთხელ არასამთავრობო ორგანიზაციებს დახმარება შემოაქვთ. ეს შეღავათია ჩვენთვის, თუმცა ხშირად ისე ვართ, პური რაა, ისიც კი გვიჭირს..."

ვისაუბრეთ ტაძრებზე. იმათზე, სოფელში რომ დატოვეს და ომის დასრულების შემდეგ გაიგეს, ღვთის მადლით, ტყვიების წვიმას ვერაფერი დაუკლია. "მცხეთიჯვრის ეკლესიაში თითქმის 5 წელია ვეღარ ავდივართ, ოსებს და რუსებს ჰქონდათ დაკავებული. ეკლესიის მიმდებარე ტერიტორია დანაღმული და მავთულხლართით დაცული იყო. მოსახლეობას იქ მისვლის საშუალება არ ეძლეოდა. კიდევ ორი ეკლესია გვქონდა, ორივე ძველი და რესტავრირებული, - განაგრძობს საუბარს ბატონი იუზა, - ომის დროს დანგრევას გადაურჩა, თუმცა ბომბების აფეთქებით გამოწვეული ვიბრაციის გამო ხატები ყოფილა გადმოცვენილი".

83 წლის ლიუბა თუაევა სულ რამდენიმე, რწმენითა და მომავლის იმედით გაჯერებულ სიტყვას მეუბნება: "ნეტავ, როგორც იქ ვიყავით, აქაც ისე ვიყოთ. იქ რომ აღარ ვარ, დარდისგან ჩავვარდი. ღმერთის, მარტო ღმერთის იმედი მაქვს! ამ იმედით ვარ ცოცხალი, თორე აქამდინაც მოვკვდებოდი..."

საბედნიეროდ, არიან ადამიანები, რომლებიც ზრუნავენ დასახლების არა მარტო კეთილმოწყობაზე, არამედ მის სულიერებაზე. "გერმანულ უბანში ფირმის ხარჯებით ახალი ტაძარი შენდება, რომელიც წმინდა ნინოს სახელობის იქნება. იგი საზეიმოდ გაიხსნება 27 დეკემბერს", - საუბრისას გაგვანდო "ბლოკ ჯორჯიას" გენერალურმა დირექტორმა ბატონმა ჯანაშვილმა.

როგორია გერმანული უბნის ბინადართა საშობაო-საახალწლო განწყობა? ძალიან კარგი, თუ არ ჩავთვლით მატერიალურ და სხვა ათასგვარ პრობლემას, თუნდაც უტელევიზორობას... ისინი პატარებივით ელიან ახალ წელს თოვლის პაპას გამოჩენას.

მოამზადა
დემეტრე ტლაშაძემ
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
05.12.2017
დგება მძიმე დღე ათასობით ადამიანისათვის - დღეს მიწას მიაბარებენ შვილებს, რომლებიც მთელ საქართველოს საკუთარი შვილებივით ეტკინა.
03.12.2017
ჩხეიძის ქუჩაზე მდებარე წმინდა ნინოს ტაძარი განცხადებას ავრცელებს:
03.12.2017
არ დაგველია განსაცდელი. გლოვის დღე ახლახან გვქონდა ბათუმის ტრაგედიის გამო. ახლა კიდევ ეს ტრაგედია. ეს არ იყო ბავშვების მხოლოდ ერთი ჯგუფის კონფლიქტი,
27.11.2017
ბათუმის წმინდა ბარბარეს სახელობის ტაძრის წინამძღვარი, დეკანოზი შიო პაიჭაძე:

-თანამედროვე ცხოვრებაში,
25.11.2017
მოიხსენოს უფალმა ბათუმის ტრაგედიის დროს გარდაცვლილთა სულები, მიუტევოს მათ შეცოდებანი მათნი და მისცეს მათ საუკუნო ხსენება, ამინ!
27.07.2017
მამა გიორგი საბიაშვილის გახსენება
ორმოცი დღე გავიდა წმინდა ალექსანდრე ნეველის სახელობის ტაძრის მღვდელმსახურის, დეკანოზ გიორგი საბიაშვილის გარდაცვალებიდან.
20.07.2017
არიან ადამიანები რომელთა შესახებ ძნელია წერა.... არა იმიტომ რომ სათქმელი ნაკლებობას განიცდის, არამედ პირიქით - აღარ იცი როგორ გამოხატო სიტყვებით ის განსაკუთრებულობა, რომლითაც ისინი გამოირჩევიან სხვებისგან.
03.07.2017
ორთუბნის ღმრთისმშობლის შობის დედათა მონასტრის წინამძღვარი, იღუმენია მარიამი (ჩხაიძე):
"არავინ უწყის, როდის დადგება მისი ცხოვრების მეორედ მოსვლა, ამიტომ მარადისობის მორწმუნე არასდროს ფიქრობს ხვალინდელ დღეზე,
30.05.2017
გარდაიცვალა მესტიის ისტორიისა და ეთნოგრაფიული მუზეუმის დირექტორი რუსუდან ქოჩქიანი. განუზომელია ქალბატონი რუსუდანის დამსახურება ქართული კულტურის, ეთნოგრაფიის, სვანეთში დავანებულ სიწმინდეთა დაცვის საქმეში.
17.05.2017
"მღვდელი პირველ რიგში კარგი კაცი უნდა იყოსო", - ხშირად იტყოდა ხოლმე უაღრესად თბილი, მოსიყვარულე მამა ანდრია ლაითაძე.
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31
წმინდა ლუკა მას სიცოცხლის ბოლომდე გულმკერდზე დაკიდულს ატარებდა
პანაგია სუმელა"-ს სასწაულმოქმედი ხატი ერთ-ერთი იმ სამოცდათორმეტ ხატთაგანია წმინდა ლუკა მახარებელმა რომ დაწერა.