"სიყვარული განამრავლეთ"
"სიყვარული განამრავლეთ"
ილოცეთ - ღმერთამდე მიმაცილეთ და იქიდან ჩემზე იყოს
ბოლო ხანებში ბევრი ითქვა და დაიწერა ბოდბის ეპარქიის ქ. წნორის წმინდა ილია მართლის სახელობის ტაძრის წინამძღვრის დეკანოზ დავით გრიგალაშვილის შესახებ , რომელიც 1996 წლის 22 დეკემბერს იქნა აღყვანილი მღვდლის ხარისხში და მას შემდეგ თითქმის 19 წელი უღალატოდ წინამძღვრობდა ამ ტაძარს. მის გარდაცვალებაზე ბევრ საოცარ ამბავს ჰყვებიან, თუმცა ინტერსმოკლებული არ იქნება, თუ მის რეალურ ცხოვრებისეულ დეტალებს დღის სინათლეზე გამოვიტანთ.

დავით ოთარის ძე გრიგალაშვილი დაიბადა 1973 წლის 13 იანვარს ხაშურის რაიონის სოფ. ბულბულისციხეში. ორი ქალიშვილის შემდეგ ბიჭის დაბადება განსაკუთრებული სიხარულით აღნიშნა ოჯახმა. წმინდა დავით გარეჯელის სახელზე, რომლის სახელობის ტაძარიც მათ ფუძეს მფარველურად გადმოჰყურებს, ახალშობილს დავითი დაარქვეს და გარეჯობის დღესასწაულზე ასურელი მამის სახელზე მონათლეს.

ბავშვობის ხალასი და დაუდგრომელი ხასიათი ბოლომდე შემორჩა სიკვდილამდე იუმორით აღსავსეს.

1990 წელს დაამთავრა ქვიშხეთის საშუალო სკოლა. იმავე წელს აბარებდა საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში, თუმცა ღვთის განგებამ იგი მეუფე სერგის (შემდგომში მისი მოძღვარი) შეახვედრა და საფარის სემინარიის სტუდენტად აქცია, სადაც მისი და ლელა გრიგალაშვილიც (ამჟამად აბასთუმნის წმინდა პანტელეიმონ მკურნალის სახელობის დედათა მონასტრის იღუმენია ბარბარე) აბარებდა. პერიოდულად ჩადიოდა ზაგორსკის წმინდა სამების ლავრის აკადემიაში ხატწერის შესასწავლად. დღემდე ტკბილად იხსენებენ ერთად გატარებულ წლებს თანაკურსელები - მიტროპოლიტები თეოდორე და საბა, არქიმანდრიტები არსენი, ანტონი, დიმიტრი და ლუკა, მღვდლები ანდრია, დიმიტრი და სხვები.

გრიგალაშვილებისთვის მძიმე ჯვარი იყო ოჯახის ორი წევრის მონასტერში წასვლა და და-ძმა არჩევანის წინაშე აღმოჩნდა - ერთ-ერთი კერას უნდა დაბრუნებოდა. მორჩილი და დამთმობი ხასიათის დავითმა 1993 წელს დატოვა საფარის მონასტერი და ქვიშხეთში რელიგიის მასწავლებლობას მიჰყო ხელი. პარალელურად თბილისის სასულიერო აკადემიის სტუდენტად ირიცხებოდა. დაამთავრა საფარის სასულიერო სემინარია ღვთისმეტყველის ხარისხით. იგი ხშირად მედავითნეობდა ხაშურის წმინდა ნიკოლოზის სახელობის ტაძარში, სადაც გაიცნო მომავალი მეუღლე - ირმა. ქორწინებაზე კურთხევა მოძღვრის გარდა მამა გაბრიელმაც (ურგებაძე) მისცა, სამომავლო აღკვეცაზე კი ორაზროვნად უპასუხა: "შემდგომში ღმერთი გამოაჩენსო".

1995 წლის თებერვალში დაიწერეს ჯვარი დავითმა და ირმამ. 1996 წელს შეეძინათ პირველი ქალიშვილი, რომელსაც მორჩილი დის - ლელას სახელი დაარქვეს.

1996 წლის 8 დეკემბერს იმჟამინდელმა ბოდბელმა ეპისკოპოსმა თეოდორემ (ჭუაძე) დიაკვნად დაასხა ხელი, ხოლო ამავე წლის 22 დეკემბერს მღვდლის ხარისხში აიყვანა და წნორის წმინდა ილია მართლის სახელობის ახალნაკურთხი ტაძრის წინამძღვრობა ჩააბარა.

მშობლებს ისევ ძალიან გაუჭირდათ მამაოს გარეშე, მაგრამ ამბობდნენ, აქ მარტო ჩვენ ვართ, იქ კი ათასობით ადამიანი ელის და სჯობს, ერისთვის დაიხარჯოსო.

წმინდა ნინოსადმი განსაკუთრებული სიყვარულისა და სასოების გამო მღვდელმა დავითმა მეორე ქალიშვილს ნინო-სოსანა დაარქვა, მესამეს - მარიამი, ვაჟიშვილს კი წმინდა გიორგის მოსახელედ ზრდიდა.

მძიმე იყო უცხო კუთხეში გადახვეწილი ახალგაზრდა მოძღვრის ჯვარი. სასულიერო პირებს კომუნისტური რეჟიმის შემდგომ ირონიითა და უნდობლობით ეპყრობოდნენ. რამდენიმე მრევლთაგანს თუ ახსოვს მამა დავითის პირველი წლების გაჭირვება, როდესაც სიმბოლურ "შემოსავალს" სამად ყოფდა - ერთ წილს მონასტერს სწირავდა, მეორეს - მრევლს და ტაძარს ახმარდა, ხოლო მესამე ნაწილიდან თავად უმცირესით საზრდოობდა, რათა ფეხმძიმე მეუღლისთვის უღელი შეემსუბუქებინა.

"მართალი კაცისა" და "კაი ბიჭის" სახელი ცოტა ხანში მთელ კახეთს მოედო და მის ფარგლებსაც გასცდა. ყველასთვის ღია იყო მისი სახლის კარი. შესაძლოა, ყველი და პურიც არ ჰქონოდა, მაგრამ კეთილი გულის იმედით უამრავი ხალხი იყრიდა თავს მის ოჯახში. მოდიოდნენ უხუცესი თუ ახალნაკურთხი სასულიერო პირები, ტკივილით გულდამძიმებული ადამიანები, სითბოს მოკლებული სულები, შვილმკვდარი დედები, რომელთაც საკუთარი დის მაგალითით ამხნევებდა. იზრდებოდა მრევლი. ტაძარი მლოცველს ვეღარ იტევდა და საჭირო შეიქნა ახალი ტაძრის აშენება.

2007 წლის ზაფხულში მამა დავითის თაოსნობით სოფ. ბოდბისხევში საფუძველი ჩაეყარა წმინდა ნიკოლოზის სახელობის ტაძრის მშენებლობას. მანამდე აღადგინა ჯუგაანის, ძველი ანაგის, ვაქირის, ბროწლანის, ნუკრიანის ტაძრები, სადაც პერიოდულად წირვა-ლოცვას აღავლენდა. ხშირად სტუმრობდა მონასტრებს და შეეწეოდა. გამოზარდა არაერთი მონასტრის წევრი და მღვდელი, რომელთაც აღდგენილი ტაძრების წინამძღვრობა ანდო.

გამორჩეულად უყვარდა ბოდბის წმინდა ნინოს სახელობის მონასტერი და თავისი სამოღვაწეო აკვანი - წმინდა ილია მართლის სახელობის ტაძარი.

2008 წლის 1 ივნისს - ნინოობის დღესასწაულზე სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიაქის ილია II-ის ლოცვა-კურთხევით ამ მხარეში ერთგული მოღვაწეობისთვის მღვდელი დავითი დეკანოზის ჯვრით დაჯილდოვდა. ეს უკანასკნელი ამქვეყნიური ჯილდო აღმოჩნდა. 2008 წლის აგვისტოს ომის შემდეგ მისი ჯანმრთელობა ნელ-ნელა გაუარესდა. მამულის განსაცდელმა მოდრიკა მანამდე ქედუხრელი ვაჟკაცი. დიაგნოზი მკაცრი და უიმედო იყო - ნეიროენდოკრინული ეკტოდერმული სიმსივნე, რომლითაც ორ მილიონში ერთი ავადდება. ვიღაცამ ორი მილიონის მტვირთველადაც შეამკო გაცილებით მეტის - საქართველოს დამტევი გული...

2009 წლის 7 სექტემბერს შეწყდა ამქვეყნიური სიცოცხლე, როგორც თავად უწოდებდა საკუთარ თავს, "ერთი უბრალო, ორღობის მღვდლისა", რომელიც სრულიად საქართველოს და ნახევარი რუსეთის ცრემლსა და ლოცვაზე მეტი აღმოჩნდა. ხორციელი ტკივილით დაღლილმა, ღვთის სიტკბოებაში გადაინაცვლა. სამოღვაწეო ადგილას კი დატოვა საფლავი, როგორც გზის მანათობელი ნათლის სვეტი და ათასობით ადამიანის სანთლად ანთებული სული.

***
"აღიღეს უფალი ჩემი საფლავით და არა უწყი, სადა დადვეს იგი" (იოანე 20,13) - ვაცეცებ თვალებს მოძღვრის საფლავზე და თითოეულს ყრუდ ვეკითხები: "უფალო, უკუეთუ შენ აღიღე იგი, მითხარ მე, სადა დასდევ, და მე წარმოვიღო იგი" (იოანე 20,15). სიმხნევეს მოძღვრის სიტყვები მმატებს, გარდაცვალებამდე ხუთი წლით ადრე წინასწარმეტყველურად რომ დაგვიტოვა: "მე ტკივილით და ტანჯვით გავალ ამ ქვეყნიდან. თქვენ ცხვირი არ ჩამოუშვათ, თხებივით არ დაიფანტოთ, ილოცეთ - ღმერთამდე მიმაცილეთ და იქიდან ჩემზე იყოსო". ვცდილობ, ცხვირი არ ჩამოვუშვა, მაგრამ თვალებს ზემოთ ვერ ვწევ; მოძღვრის სულის საოხად ფსალმუნს ვიჭერ და ცრემლის ლიბრი მეკვრება; მყარად მსურს ნაბიჯის გადადგმა, მაგრამ მეშინია - ღვთისკენ მიმავალ ჩემს ხიდს ბურჯი გამოეცალა...

ერთხელ თქვა: "ასფურცელასა და ფასკუნჯს ჰგვანანო მოძღვარი და მრევლი. ფასკუნჯი რამდენსაც შემოგხედავს და პირს გაგიღებს - ყოველთვის მზად უნდა გქონდესო ლუკმა გამოსაკვებად". დაკრძალვაზე მოსული ხალხის სიმრავლემ გააცხადა სიცოცხლეში დაფარული - რამდენი ლუკმა გაუღია მოძღვარს და რაოდენი "მშიერი სული" დაუპურებია, რამდენი ლოცვა და მუხლჩაუხრელი წელი შეუწირავს თითოეულის საკეთილდღეოდ!

ლოგინს მიჯაჭვულმა საქართველოს რუკისკენ გაიწოდა ღონემიხდილი ხელი და ანდრია სალოსის სიტყვებით გაამჟღავნა ცხოვრების ტკივილი: "ამან გამძარცვაო".

ადამიანი დაიბადა, იშრომა, იღვაწა, უფლის ტალანტი გაამრავლა, თესლი კეთილი ჯერ თავად შეიწყნარა, აღზარდა და შემდგომ "ქუეყანასა კეთილსა" დათესა და მიწადვე მიიქცა. დატოვა ათასობით გადარჩენილი სული, აღდგენილი ტაძრები და განუზომელი სიყვარული. მისი უკანასკნელი სიტყვებიც ამას მოწმობს: "სიყვარული განამრავლეთ".

ოთხივ კუთხით ისმის ათასობით სულის ერთი და იგივე კითხვა: ახლა როგორღა ვიცხოვროთ? მოძღვარმა ამ კითხვასაც ჩვეული ღიმილით გასცა პასუხი ხუთი წლით ადრე: "ამდენი წელი რისთვის გზრდიდით? "თქვენ ხართ ბეჭედნი ჩემისა მოციქულებისა", არ გაბოროტდეთ, ხალისი და სილაღე არ დაკარგოთ, რადგან ცხვირის ჩამოშვებას ტკივილი არავისთვის შეუმსუბუქებია. მინდა, ბედნიერებსა და გახარებულებს გხედავდეთ..."

უძღები შვილი
ბეჭდვაელფოსტა
24.03. 2017
თამარი ბეჟანიშვილი
მამა დავითი უყვარდა ყველას, რადგან ყველას ყოფნიდა მის სულში დავანებული ულევი სიყვარული. ერთი შეხედვით,გარედან მიწიერი ადამიანი- შიგნიდან სულებს ეფერებოდა და ასუფთავებდა.მისი სახით, თვით სიყვარული დადიოდა ადამიანთა შორის.
23.03. 2017
მარიამი
ჩემი პირველი სულიერი მოძღვარი, უზომოდ დიდი გულისა და დიდი სიკეთის მატარებელი, მამა დავითი, რომლის შეწევნას და სიახლოვეს ახლაც ვგრძნობ.ღმერთმა სიკეთე არ დაულიოს მის სათნო მეუღლესა და შვილებს.
06.08. 2016
პაატა
მეც მერგო პატივი მისი სიყვარულის მოზიარე ვყოფილიყავი,მამა დავითის ნაირებ არ კვდებიან,მოიგონებ და მისი სიყვარული დღესაც აღგავსებს,სულს გითბობს და იმდეს გისახვს,ყოველთვის მომღიმარი და მოსიყვარულე- ასეთი იყო და ასეთად დარჩა მარადისობში
17.04. 2016
ელგა
მამაო დავითი ყველა ადამიანს თავისიანი ეგონა. უცებ პოულობდა ყველა ადამიანის გულის გასაღებს.მამაო დავითი წნორის წმინდანია. მე ასე მგონია
სხვა სიახლეები
17.05.2017
"მღვდელი პირველ რიგში კარგი კაცი უნდა იყოსო", - ხშირად იტყოდა ხოლმე უაღრესად თბილი, მოსიყვარულე მამა ანდრია ლაითაძე.
12.05.2017
გარდაიცვალა მომღერალი, საქართველოს დამსახურებული არტისტი - ნიკო ჯადუგიშვლი. შეიწყალოს უფალმა და მოიხსენოს სასუფეველსა თვისსა!
11.03.2017
არ არსებობს ოჯახი, სადაც მიცვალებულთა ხსოვნას არ აფასებდნენ. საფლავებსაც მოწიწებით ვუვლით და გარდაცვლილთა ხსენების დღეებიც წესების დაცვით გვინდა აღვნიშნოთ.
18.02.2017
წმინდა მართლმადიდებელი ეკლესია დიდმარხვის წინ, ხორციელის შვიდეულის შაბათს და დიდი მარხვის მეორე, მესამე, მეოთხე შაბათს განსაკუთრებით მოიხსნიებს სარწმუნოებით შესვენებულ მიცვალებულებს.
02.12.2016
იდგა სამოციანი წლები... ჟურნალ "საქართველოს ქალის" რედაქციას შემოგვემატა სათნო, შავებით შემოსილი, შველივით გოგონა - ირმა ჩოფიკაშვილი.
20.07.2016
ამ ხატს კონსტანტინოპოლი მტრებისგან არაერთხელ გადაურჩენია. 626 წელს კონსტანტინოპოლს სკვითები და სპარსელები შემოესივნენ. ქალაქი ალყაში იყო მოქცეული.
23.04.2016
ყოველი ბზობის მოახლოებისას განსაკუთრებით მწვავედ ვრგძნობ, რომ ის ძალიან გვაკლია, თუმცა უფალმა უკეთ იცის.
02.04.2016
კარიბჭის ერთ-ერთ წერილზე ასეთი კომენტარი დადო ჩვენმა მკითხველმა:
26.03.2016
საკურთხად იწოდება მიცვალებულის სახელზე მომზადებული ტრაპეზი: წანდილი, პური, ღვინო, ზეთი და სხვა საჭმელები.
15.03.2016
წმიდა ეკლესია დიდი მარხვის პერიოდში, ორმოცი დღის განმავლობაში იხსენიებს მიცვალებულებს.
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31
ბარაკონის ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის ტაძრის წინამძღვრის, დეკანოზ დავით გეგეშიძის ქადაგება (1995-1996 წ.წ.):
-სახელითა მამისათა და ძისათა და სულისა წმინდისათა, ჩვენთან არს ღმერთი.
დღეს არის მეორმოცე დღე ქრისტეს მკვდრეთით აღდგომიდან, ჩვენ გავხდით მონაწილე იმ დიდი ზეიმისა, რასაც ჰქვია ამაღლება უფლისა ღმრთისა და მაცხოვრისა ჩვენისა იესო ქრისტესი, დიდი ბრწყინვალე დღესასწაული.
საიტის პარტნიორები