წერილები რედაქციას
წერილები რედაქციას
დასასრულიდან დასაწყისამდე!
რისთვის მოდის ადამიანი ამა ქვეყნად?
ეს კითხვა ალბათ ხშირად დაგვისვამს საკუთარი თავისთვის. ქრისტიანმა უნდა სრულყოს საკუთარი თავი, განიწმიდოს მანკიერებათაგან და მიემსგავსოს უფალს. ეს საკუთარ თავზე ხანგრძლივ მუშაობას მოითხოვს და უფლის მიერი მადლის გარეშე შეუძლებელია. ეს მადლი კი ეკლესიის წიაღშია დაუნჯებული.

ცხოვრების კიბე მოულოდნელობებითაც სავსეა. ამიტომ ფრთხილად უნდა ვიყოთ, შეიძლება ნებისმიერ მომენტში კიბის საფეხური ჩატყდეს და უფსკრულში აღმოვჩნდეთ. თუმცა ასე არ მოხდება, თუ ქრისტიანულად ვიცხოვრებთ, რადგან ცხოვრების მთვარი ფესვი მხოლოდ უფალია. იგი არის ყოველივეს შემოქმედი. მან შექმნა სამყარო და ეს კიბეც, რომელიც დედამიწას ზეციურ სამყაროსთან აკავშირებს. ძნელია ამ კიბის ავლა... ძნელია ცხოვრებაც, თუმცა იგი მაინც მშვენიერია. ძალიან ლამაზია სამყაროც და ეს სამყაროც ჩვენია, თუმცა ჩვენ მას არ ვუფრთხილდებით, არ ვუფრთხილდებით ერთმანეთსაც. გვავიწყდება, მიუხედავად სხვადასხვა შეხედულებისა, სარწმუნოებისა, კანის ფერისა თუ ეროვნებისა, ყველანი ღვთის მიერ შექმნილი ადამიანები ვართ და არ გვაქვს ერთმანეთის დაცინვისა და განსჯის უფლება.

გვახსოვდეს, "ყველა ადამიანში მზეა, ოღონდ საშუალება უნდა მივცეთ, რომ ანათოს" - ეს სოკრატეს სიტყვებია, რომელსაც მე ვაჟა-ფშაველას სიტყვებს დავამატებ და ამით უფრო მკაფიოდ გამოვხატავ ჩემს სურვილს - გიყვარდეთ, კაცნო, ერთმანეთი! შინ და გარეთ ეს სიტყვა უნდა ისმოდეს, დედა ამას უნდა ჩასჩიჩინებდეს შვილს აკვანში, ისე გამუდმებით, რომ ეს ჩაძახილი ვეღარა გზით ვერ ამოიშალოს ადამიანის გულიდან.

სიყვარული კი ლამაზი მცენარეა, რომელიც ქოთანში ისე უჩუმრად ამოდის, რომ ვერც კი შეამჩნევ. ნელ-ნელა იზრდება და იზრდება. მას მოვლა სჭირდება, თუ წყალი არ დაუსხი და შესაფერისი პირობები არ შეუქმენი, დაჭკნება, გახმება და სამუდამოდ გაქრება. ხოლო თუ მოუვლი, გაიზრდება, გაიხარებს და შთამომავლობასაც დატოვებს.

ცხოვრების კიბეზე ყველაზე მთავარი სიკვდილ-სიცოცხლის ჭიდილია. ადამიანი იმიტომაა ბედნიერი, რომ ყველაზე ცოტას სიკვდილზე ფიქრობს. ჩვენ სიცოცხლე გვიხარია, სიცოცხლეს ვეტრფით და სიცოცხლით ვხარობთ, თუმცა ისიც კარგად გვესმის, რომ სიკვდილი გარდაუვალია, მას ვერავინ და ვერაფერი შეაჩერებს. არავინ ვიცით, ვის სად და როდის ჩაგვიტყდება ცხოვრების კიბეზე საფეხური. არ ვიცით, მაგრამ ყველანი ვნატრობთ, ისე წავიდეთ ამ ქვეყნიდან, რომ კარგი სახელი დავტოვოთ და კიბეზე მდგომთ არ შეგვრცხვეს უკან მოხედვისა დასასრულიდან დასაწყისამდე!

გ. გ. ს. ხ.
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
23.05.2018
როცა ხანცთისკენ მიმავალ ციცაბო გზაზე ავდიოდით ჩემს გულში სამი სახე მესახებოდა: ერთ მხარეს კლდე (ქრისტე), შუაში გზა (ადამიანის ღვაწლი) და მეორე მხარეს გადასავარდნი (სიკვდილის ტოლფასი დაცემა - უნანელობა).
23.09.2017
ჩვენი ჟურნალისა და ვებ-გვერდის მკითხველმა მოგვწერა წერილი და გვთხოვა გამოგექვეყნებინა. ვასრულებთ მის თხოვნას. მადლობა მას და მადლობა თითოეულ თქვენგანს,
30.05.2016
დათო ხვედელიძე სოციალურ ქსელში იხსენებს:
2008 წლის ადრიანი ზაფხული იქნებოდა, აღარ მახსოვს სად მივდიოდი...
04.01.2016
იმერელი მუსიკოსი ევროპაში - ემიგრანტის დღიურიდან

თეა კეკუა გერმანიაში, მიუნხენის ქართული ემიგრაციის ნაწილია. ნიჭიერი ახალგაზრდა საკუთარ სათქმელს მცირე ჩანახატით გადმოგვცემს:
27.12.2015
რა არის ქრისტიანობა? როდის ვხდებით ჭეშმარიტი ქრისტიანები? მხოლოდ ეკლესიაში სიარული და გასაჭირში ლოცვის კითხვა მაქცევს უფლის შვილად?
27.10.2011
ხშირად მიფიქრია, ილიამ, რომელმაც მოწამებრივი ცხოვრებით იცხოვრა, რატომ დაგმო განდევნილი ბერის უდიდესი ღვაწლი, რატომ დაამარცხა იგი
13.10.2011
საქართველო ყოველთვის იყო გეზის მიმცემი კავკასიის ხალხისა, ეს მით უფრო მართლმადიდებლობას შეეხება, რომლისთვისაც საქართველოს, როგორც სახელმწიფოს, არასოდეს უღალატია.
29.09.2011
ყველა ადამიანი ღვთის ძეა. ყოველგვარი ფარისევლობის გარეშე შემიძლია ვთქვა, "ცოდვა ჩემი წინაშე ჩემსა არს მარადის", მხოლოდ მე ვიცი, რომ ვცოდავ, და კიდევ - ღმერთმა
29.09.2011
მურად გოგოჭური
დებიუტი
ვაჟას სწორად არ მიგულოთ,
მას არ ვუტოლებ თავსაო;
15.09.2011
"ყმაწვილი უნდა სწავლობდეს საცნობლად თავისადაო" - უთქვამს ქართველთა დიდ წინაპარს.
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31
შავი მთა
აღმოსავლეთ სირიაში, ანტიოქიის მახლობლად, შავ ანუ საკვირველ მთაზე უკვე VI საუკუნიდან არსებობდა ქართველთა სამონასტრო ცენტრები.