მოუთმენლად ველოდი დღეს, როცა საკურთხეველში შესვლის უფლებას მომცემდნენ...
მოუთმენლად ველოდი დღეს, როცა საკურთხეველში შესვლის უფლებას მომცემდნენ...
ტაძარი ღვთის სახლია და ბედნიერებაა, როცა ადამიანი ღვთის სახლს უვლის, წმენდს, ასუფთავებს, სანთლებს ყიდის... რაც მეტ ერთგულებას იჩენს ტაძრის მსახური თავისი მოვალეობისადმი, მით მეტ სიყვარულს ამჟღავნებს უფლისას. ტაძარში მსახურება სხვა სამსახურთაგან ისე განსხვავდება, როგორც საერო და სასულიერო ცხოვრება ერთმანეთისგან. აქ არ შეიძლება გულგრილობა - ტაძარში მრევლი იკრიბება და ისე უნდა დაუხვდე, როგორც სტუმრებს, მეტიც, ღვთის სტუმრებს. ამიტომაც გამორჩეულად სათნონი არიან ისინი, ვისაც უფლის სახლის სამსახური აურჩევია.

მარიამი (54 წლის): - ჩვენს ტაძარში ერთი მოხუცი მესანთლე ქალი მუშაობდა, სათნოებითა და სიკეთით გამორჩეული. არც სახელი ვიცოდი მისი და არც წარმომავლობა, უფრო რუსს ჰგავდა, მაგრამ ქართულად შესანიშნავად ლაპარაკობდა. ტაძარში ადრე მივდიოდი, რომ მასთან ლაპარაკით გული მეჯერებინა. ათასგვარ ამბავს მიყვებოდა, მეც ვუყვებოდი ჩემზე, ჩემს ქმარ-შვილზე, მეზობლებზე. ერთხელ ასეთი რამ მიამბო: აქ მოსვლა იმიტომ გადავწყვიტე, მინდა უფალს ჩემებურად ვემსახურო. ეს ერთმა ამბავმა გადამაწყვეტინა. ფეხი მოვიტეხე. ჩემი პატრონი არავინ იყო, ვერავის გავაგებინე... ასე ტირილით გავლიე ნახევარი დღე. კარის მეზობლები სამსახურში იყვნენ. უცებ, ამ ტანჯვა-წამებაში რომ ვიყავი, კარი გაიღო და ამ ოჯახის ახალგაზრდა დიასახლისი შემოვარდა, - რა გჭირს, ნინა დეიდა, შენზე ფიქრმა არ მომასვენაო. მივხვდი, ყველაფერი უფლისგან იყო, ისეთი რამეები მითხრა ნატომ. მას შემდეგ მოვედი ეკლესიაში. მონაზვნობას ვერ შევძლებ, რადგან არ შემიძლია შვილებსა და შვილიშვილებს მოვწყდე, ისინი სხვა ქალაქში ცხოვრობენ, მაგრამ ახლა ტაძარს ვერ ვწყდები. აქ ყველაფერი მშობლიურია, აქ მოსიარულეებიც მიყვარსო. მოგვიანებით დეიდა ნინა მონაზვნად აღიკვეცა.

ნინო (28 წლის): - მამაჩემი სუკ-ის დიდმოხელე იყო. დამიჯერებთ, რომ შეიძლებოდა საბჭოთა სუკ-ის თანამშრომელი პატიოსანი ადამიანი ყოფილიყო? მამაჩემი სწორედ ასეთი გახლდათ. დღეს უმუშევარია და ხუმრობს ხოლმე, - მაშინ რომ ვიყავი პატიოსანი, საქმე ის არის, თორემ ახლა ვის რა უნდა წავგლიჯოო. ასე რომ, როცა სამსახურიდან გამოუშვეს, დავრჩით უფულოდ, უსახსროდ და მშიერი. დედაჩემი ბიოლოგია, მეცნიერებათა კანდიდატი, მაგრამ ისიც დაითხოვეს სამსახურიდან და... ნამცხვრების ცხობა და გაყიდვა დავიწყეთ. ეკლესიურები ადრეც ვიყავით, მაგრამ გაჭირვებამ უფრო დაგვაახლოვა უფალთან. მერე ჩვენი ეკლესიის მოძღვარმა მესანთლეობა შემომთავაზა. ჩემთვის ეს დიდი პატივი იყო, მაგრამ თავიდან, მართალი გითხრათ, გული მეთანაღრებოდა. ნელ-ნელა შევეჩვიე ჩემს საქმეს, მრევლიც უფრო ახლოს გავიცანი და ისიც მიხაროდა, წირვა-ლოცვას რომ ყოველთვის ვესწრებოდი. ადრე ხომ ამის საშუალება არ მქონდა.

გიორგი (24 წლის): - ეკლესიაში უსახსრობამ მიმიყვანა, მანამდეც არ ვიყავი ურწმუნო, მაგრამ ახლა შველას ვეძებდი - ღმერთს ვევედრებოდი, გაჭირვების დაძლევის გზა ესწავლებინა. ალბათ ასეა, გაჭირვება უფრო გაახლოებს უფალთან. ჩემი მონდომება მოძღვარმა შენიშნა და მკითხა, - სტიქაროსნობა გინდაო? თავი არ მეღირსებოდა, მაგრამ სიხარული ვერ დავმალე. სტიქარი შევიკერე და მოუთმენლად ველოდი დღეს, როცა საკურთხეველში შესვლის უფლებას მომცემდნენ... როცა ეს წუთი დადგა, თვალები ცრემლით ამევსო და უფალს კიდევ ერთხელ შევწირე მადლი, რომ ღირსი გამხადა მასთან სიახლოვისა. დღემდე ტაძარში ვმსახურობ - განსაკუთრებულ სიხარულს ის მომენტი მგვრის, როცა მღვდლის გვერდით ვდგავარ და მაზიარებლებს ვემსახურები. არა მგონია, ამ თემაზე ბევრი ლაპარაკი მართებული იყოს, ამიტომაც ჩემი განცდების ბოლომდე გადმოცემისაგან თავს შევიკავებ.

ლამარა (54 წლის): - ტაძარში არასოდეს მიმსახურია, მაგრამ ერთი შემთხვევის გამო იმხელა სიხარული განვიცადე, რომ გადმოცემა მიჭირს. დიდი განსაცდელი დაატყდა ჩემს ოჯახს თავს, დიდად თავმომწონე ქალი ვიყავი და ვერც წარმოვდგენდი, თუ ლექტორობის გარდა, სხვა რამეს ვიკადრებდი... საშველი ვერსად ვნახე და როგორც ასეთ დროს ხდება, ეკლესიას მივაშურე. ნათლისღება თენდებოდა. არ ვიცი, რამ მიბიძგა, უთენია სიონს მივაშურე. ტაძარი ღია იყო და მხოლოდ ერთი ქალბატონი ფუსფუსებდა, ჩქარობდა და წუხდა, დამლაგებელი ავად გაგვიხდა და ვერაფერს ვასწრებ, არადა პატრიარქი მობრძანდებაო. ჩანთა დავდე, პალტო გავიხადე და ხელები დავიკაპიწე. ერთ საათში ყველაფერი დავაწკრიალეთ. ისე მუშაობ, გეგონება, ყოველთვის ამ საქმეს აკეთებდიო, - მითხრა ქალბატონმა. ხიბლი არა, მაგრამ რაღაცნაირი თავმოწონება ვიგრძენი. თანაც ამხელა ტაძარი დავალაგე და ოდნავი დაღლა არ მიგრძნია. იქ მოფუსფუსე ადამიანების მაყურებელს საღვთო შური მეუფლება, რომ არ მაქვს საშუალება, ტაძარს ვემსახურო.

მერი (60 წლის): - მე მედავითნე გახლავართ. ტაძარში რწმენამ და ღვთის სიყვარულმა მომიყვანა. მორწმუნე და ღვთის მსასოებელ ოჯახში ვიზრდებოდი. მიუხედავად აკრძალვისა, ჩემს მშობლებს წუთითაც არ შეუწყვეტიათ უფლის მსახურება. რადგან ტაძრები ახლომახლო არ იყო, შინ ყველაფერს წესისამებრ ვაკეთებდით. სკოლა რომ დავამთავრე, თბილისში ჩამოვედი და უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის სტუდენტი გავხდი. სასულიერო ლიტერატურა ჩემთვის ხელმისაწვდომი გახდა. მისადმი ინტერესი და სიყვარული ადრეც მქონდა, მაგრამ პროფესორმა ელგუჯა ხინთიბიძემ ეს სიყვარული გამიათმაგა. ჩემი ცხოვრების შემოდგომაზე მედავითნეობა დავიწყე. სული სიხარულითა და მოწიწებით მევსება "დავითნის" კითხვისას. თუ სხვებიც ამას განიცდიან ჩემ მიერ წაკითხული ფსალმუნებით, დიდად ბედნიერი ვიქნები.
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
23.05.2018
როცა ხანცთისკენ მიმავალ ციცაბო გზაზე ავდიოდით ჩემს გულში სამი სახე მესახებოდა: ერთ მხარეს კლდე (ქრისტე), შუაში გზა (ადამიანის ღვაწლი) და მეორე მხარეს გადასავარდნი (სიკვდილის ტოლფასი დაცემა - უნანელობა).
23.09.2017
ჩვენი ჟურნალისა და ვებ-გვერდის მკითხველმა მოგვწერა წერილი და გვთხოვა გამოგექვეყნებინა. ვასრულებთ მის თხოვნას. მადლობა მას და მადლობა თითოეულ თქვენგანს,
30.05.2016
დათო ხვედელიძე სოციალურ ქსელში იხსენებს:
2008 წლის ადრიანი ზაფხული იქნებოდა, აღარ მახსოვს სად მივდიოდი...
04.01.2016
იმერელი მუსიკოსი ევროპაში - ემიგრანტის დღიურიდან

თეა კეკუა გერმანიაში, მიუნხენის ქართული ემიგრაციის ნაწილია. ნიჭიერი ახალგაზრდა საკუთარ სათქმელს მცირე ჩანახატით გადმოგვცემს:
27.12.2015
რა არის ქრისტიანობა? როდის ვხდებით ჭეშმარიტი ქრისტიანები? მხოლოდ ეკლესიაში სიარული და გასაჭირში ლოცვის კითხვა მაქცევს უფლის შვილად?
29.03.2012
ათასგვარი ნაკლი გვაქვს ადამიანებს, მაგრამ მათ შორის უარესი ამპარტავნება და მისგან შობილი მრისხანებაა.
15.03.2012
მოგესალმებით, მე გახლავართ ქართული ენისა და ლიტერატურის პედაგოგი ეკატერინე ბუხაიძე.
01.03.2012
"ნუ ტირი, თუ მართლა გიყვარვარ"
ჟურნალი "კარიბჭე" ჩვენი სულიერი ცხოვრების წინამძღოლი გახდა. ბევრი შეგვძინა და გვასწავლა ჟურნალის დარიგებებმა.
01.03.2012
სამი სიხარული
ამ პატარა სამადლობელ წერილს საქართველოს ონკოლოგიის ნაციონალური ცენტრის ბავშვთა განყოფილების პაციენტი ბავშვები და მათი მშობლები ვწერთ.
16.02.2012
ჩანახატი
იუდას ხე
კედრონის ღელის გაღმა ერთი ხე დგას განმარტოებით, რომელსაც ოდითგანვე "იუდას ხეს" უწოდებენ.
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30
ჟურნალი
ჟურნალის ბოლო ნომრები:
IX საუკუნის II ნახევარში კლარჯეთის ერთ პატარა სოფელში დაიბადა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მშვენება - წმინდა სერაპიონ ზარზმელი.