მეორე დღეს არცერთი მეზობელი არ მომსალმებია
მეორე დღეს არცერთი მეზობელი არ მომსალმებია
ნურავინ დაიკვეხნის - არ დავეცემიო, რადგან ყოველ წუთს ვეცემით - საქმით, სიტყვით თუ გულისხმისყოფით, ნებსითაც და უნებლიეთაც. ყველაფერს ადამის მოდგმის მტერს ნუ დავაბრალებთ, - ბრძანა ერთხელ მოძღვარმა, - საკუთარ დაცემას თვითონვე ვუწყობთ ხელსო. მაშინ არ დავეთანხმე, მაგრამ ცხოვრებამ მაGვენა, რომ ზოგჯერ საკუთარი ნებითა და სურვილით ვეცემით.

დიმიტრი (42 წლის): - მამა მყავდა ძალიან მორწმუნე. დედაჩემთან გაყრილი იყო და მე ხან ერთთან ვიყავი, ხან მეორესთან. არასოდეს ლაპარაკობდნენ ჩემთან, რა იყო მიზეზი, რომ ერთად ცხოვრება ვერ შეძლეს. ორივე ხანში შესული იყო და ორივე მარტო, მაგრამ მოსავლელადაც არ უნდოდათ ერთმანეთის დანახვა. რომ წამოვიზარდე, მივხვდი მიზეზს - მამას ქალები უყვარდა და თუმცა ეკლესიაში დადიოდა, ამ ჩვეულებაზე ხელს ვერ იღებდა. უკვე მოხუცმა მითხრა, ოჯახს და ერთ ქალს უერთგულე, მრუშობას არაფერი მოაქვს, მადლობა უფალს, რომ დღენი გამიგრძელდა და ჩემი ცოდვების მონანიება შევძელი, ყველას არ აპატიებს ამას უფალი და ცოდვას ნუ წამოიკიდებო. ეს არა, მაგრამ მე სხვა რამ მჭირდა - საშინელი მუცელღმერთა ვიყავი. ერთხელ გადავწყვიტე, ვიმარხულებ-მეთქი. დავიწყე კიდეც მარხვა, მაგრამ იმდენი სამარხვო საჭმელი მოვამარაგებინე ჩემს ცოლს, ას კაცს ეყოფოდა ალბათ თორმეტი მარხვის განმავლობაში. ვჭამდი და, ბოდიში ამ სიტყვაზე, ვერ ვძღებოდი. ამასობაში ვნების კვირაც დადგა, მეც წუწუნს ვუმატე. ერთ ღამეს კი საშინელი სიზმარი ვნახე - უზარმაზარ დარბაზში ვიჯექი და ხორცეულს ვნთქავდი - რა არ იყო: ღორი, ძროხა, ცხენიც კი. ირგვლივ გამოხრული ძვლები და თავის ქალები ეყარა და ყარდა იქაურობა. სიზმარშივე მივხვდი, რომ ეს ამ ხნის განმავლობაში ჩემი ნაოცნებარი საჭმელი იყო. საქმით თავს ვიკავებდი, მაგრამ გულისთქმით ხომ ვცოდავდი?!

ნუნუკა (61 წლის): - როგორც ყველა ჩემი თაობის ადამიანი, მეც მეათერთმეტე ჟამის მუშაკი ვარ. ეკლესიური ცხოვრება გვიან დავიწყე, უფრო სწორად, განსაცდელმა მიმახედა უფლისკენ. ჩემი თავი მაგარი მეგონა - აღმოჩნდა, რომ იმას, რაც შემემთხვა, ვერც სულიერად ვუმკლავდებოდი და ვერც მატერიალურად. ეკლესიაში სულიერი წონასწორობა მოვიპოვე და სიძნელეც მშვიდი გონებით უფრო დავძლიე. ეკლესიური ცხოვრება, რა თქმა უნდა, ცოდვებს გარიდებს, მაგრამ დაცემისგან არავინაა დაზღვეული. ყოველთვის ბრაზიანი ვიყავი, ვცდილობ, ვებრძოლო ამას, მაგრამ მაინც "მიხდება" გაკაპასება - ზოგჯერ ირგვლივმყოფები გებრძვიან, ზოგჯერ საკუთარი თავი - ეჭვი, სიხარბე, შური, ვფიქრობ, მთავარი მაინც საკუთარი თავია, მაგრამ ხანდახან თავს ვიმართლებ, ადამიანი ვარ და ცოდვით სავსე-მეთქი. თუ ვნანობ? - აბა, სხვა რა არის ღვთის რწმენა? ჩვენ მიერ ჩადენილისთვის სინანულს მივყავართ რწმენისა და განწმენდისკენ.

ანასტასია (76 წლის): - როცა შვილი მომიკლეს, სიცოცხლე რომ არ მინდოდა, მთელი სამყარო რომ დამნაშავე იყო ჩემს თვალში, არც ამას ვმალავ. ულამაზესი შვილი მყავდა, ჭკვიანი, ნიჭიერი... აიჩემა, მოსკოვში უნდა ვისწავლოო. აქ მაშინ უმძიმესი წლები იყო, გვეშინოდა, ვინმეს არ აჰყოლოდა, თითქოს განსაცდელს ავარიდეთ და თურმე განსაცდელი წინ გვედო. უფლის ხმას უნდა უგდო ყური და აირიდებ. გული მეუბნებოდა, არ გაუშვაო, მაგრამ თან მიხაროდა, ისწავლის და კაცი გამოვა-მეთქი. თავიდან მართლა კარგად იქცეოდა, სწავლობდა და მუშაობდა კიდეც, მაგრამ მერე და მერე, როგორც ჩანს, გემო გაუგო იქაურ ცხოვრებას, ფულს რომ გავუგზავნიდით, ერთ კვირაში გვირეკავდა, იქნებ ამდენი და ამდენი გამომიგზავნოთო. ჩვენ რომ ვერ ავუდიოდით, შვილებს ვთხოვდით. ერთხელ უფროსმა ბიჭმა მითხრა, - დედა, მგონი, თამაშობს, თორემ ამდენი ფული სად მიაქვს, მეც მეტი აღარ შემიძლია, ცოლ-შვილი მყავს სარჩენიო. ვეღარ ვუგზავნიდით და მალე უბედურებაც დაგვატყდა თავს...

რომანოზი (33 წლის): - დედაჩემი ადრე დაქვრივდა და ორი შვილი - მე და ჩემი ძმა, რომ იტყვიან, სიმწრით გამოგვზარდა. ოთარაანთ ქვრივივით იყო, სახლ-კარსაც უვლიდა და არც ჩვენ გვაკლებდა რაიმეს. ჩემი ძმა მორჩილი და დედის დამჯერი იყო. მეც არ ვიყავი ცუდი ბიჭი თავიდან, მაგრამ მერე ძმაბიჭებმა ამიყოლიეს. შინ მისვლა არ მინდოდა, სულ ქუჩაში ვეგდე და ქეიფსა და ჩხუბზე მეჭირა თვალი. დედა თავიდან მსუბუქად მსაყვედურობდა, მერე თანდათან აუწია ხმას, რაც საშინლად მაღიზიანებდა, თუ მანამდე უბატონოდ არ ვცემდი ხმას, ერთხელაც რომ მისაყვედურა, არც გინება დავაკელი და ხელითაც შევეხე. მეორე დღეს არცერთი მეზობელი არ მომსალმებია. სოფელში, ხომ იცით, ასეთი რამ არ იმალება. მაშინ დავფიქრდი და მახსენდება, როგორ შემეცოდა დედა, დავდიოდი, ვფიქრობდი, მაგრამ დედის გაფითრებული სახე თვალწინ მედგა. მობუზული მივედი შინ და დედას ვაკოცე, თავზე ხელი გადამისვა და თვითონაც მაკოცა. ახლაც გული მეწვის, მაშინდელ დედაჩემს რომ ვიხსენებ, სამი შვილი მყავს და ხანდახან ვფიქრობ, რა ყოფილა მშობლის ამაგი და რა ძნელია შვილისგან უპატივცემულობა.

ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
23.05.2018
როცა ხანცთისკენ მიმავალ ციცაბო გზაზე ავდიოდით ჩემს გულში სამი სახე მესახებოდა: ერთ მხარეს კლდე (ქრისტე), შუაში გზა (ადამიანის ღვაწლი) და მეორე მხარეს გადასავარდნი (სიკვდილის ტოლფასი დაცემა - უნანელობა).
23.09.2017
ჩვენი ჟურნალისა და ვებ-გვერდის მკითხველმა მოგვწერა წერილი და გვთხოვა გამოგექვეყნებინა. ვასრულებთ მის თხოვნას. მადლობა მას და მადლობა თითოეულ თქვენგანს,
30.05.2016
დათო ხვედელიძე სოციალურ ქსელში იხსენებს:
2008 წლის ადრიანი ზაფხული იქნებოდა, აღარ მახსოვს სად მივდიოდი...
04.01.2016
იმერელი მუსიკოსი ევროპაში - ემიგრანტის დღიურიდან

თეა კეკუა გერმანიაში, მიუნხენის ქართული ემიგრაციის ნაწილია. ნიჭიერი ახალგაზრდა საკუთარ სათქმელს მცირე ჩანახატით გადმოგვცემს:
27.12.2015
რა არის ქრისტიანობა? როდის ვხდებით ჭეშმარიტი ქრისტიანები? მხოლოდ ეკლესიაში სიარული და გასაჭირში ლოცვის კითხვა მაქცევს უფლის შვილად?
11.04.2013
"ცოდვა ტკბილია, მერე კი შხამი და სამსალა", - ბრძანებს სულხან-საბა. მართლაც, როდი ვაანალიზებთ გულისთქმას აყოლილნი, რომ შესაძლოა, გონსმოსული, საკუთარმა თავმა დაგტანჯოს.
11.04.2013
მამა დავითის (ნიჟარაძე) წამლის მაკურნებელი ძალა
როდესაც ჯანმრთელობას კარგავ, მაშინ უფრო ახლოს მიდიხარ უფალთან და იქ ეძებ სულის შვებას.
28.03.2013
მღვიძარება ქრისტიანისთვის მარადიული გულისხმიერებაა - უყურადღებობით და უდებებით იქნებ ისეთი რამ გამოეპაროს, ვერც მიხვდეს, რომ ცოდვას სჩადის.
28.03.2013
მასიკო ზეინალიშვილი ალაზანგაღმელი ქართველია, ჰერი. კახის რაიონის სოფელ მეშაბაში (ტყისთავი) მთავარანგელოზ მიქაელის სახელობის ტაძრის მრევლი, გულალალი, გულმტკივნეული მამულიშვილი.
28.02.2013
19 თებერვალს მამა სოკრატე 80 წლის გახდა. ჟურნალის მრავალრიცხოვანი მკითხველის სახელით სულითა და გულით ვულოცავთ
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31
ჟურნალი
ჟურნალის ბოლო ნომრები:
100 წლის წინ, 1918 წლის 26 მაისს, თბილისში საქართველოს ეროვნულმა საბჭომ სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აქტი მიიღო.

istanbul evden eve nakliyat fabrika taşımacılığı eşya depolama ofis taşıma bostancı nakliyat skdar nakliyat ehirler aras nakliyat ehirler aras nakliyat cretleri ehirler aras nakliyat transfernakliyat.com.tr eya depolama sex shop

restbet restbet tv restbet giriş restbet restbet güncel restbet giriş restbet restbet giriş restizle betpas betpas giriş pasizle betpas betpas giriş pasizle iskambil oyunları rulet nasıl oynanır blackjack nasıl oynanır guvencehd.org heceder.org trke casino 30 tl deneme bonusu tahincioglunakliyat.com.tr aviator oyunu betexper Deneme bonusu veren siteler heceder.org pdf indir casino siteleri casino siteleri deneme bonusu veren siteler deneme bonusu slot siteleri