გაამაყებულს ცა ქუდად არ მიმაჩნდა და დედამიწა - ქალამნად
გაამაყებულს ცა ქუდად არ მიმაჩნდა და დედამიწა - ქალამნად
არცთუ იშვიათად წარმატებას ჩვენს თავს მივაწერთ, წარუმატებლობას კი - სხვას და კიდევ უარესი - უფალს. როცა რუსთველი ბრძანებდა, "შენგნით მაქვს გონებაო", ჩვენ რა უფლება გვაქვს, ნიჭი, სილამაზე, გონებაგახნილობა "ჩვენს საქმეებად" მივიჩნიოთ?

გიორგი (28 წლის): - უფლის შეცნობა, მისი მადლის და სიკეთის გასიგრძეგანება ბავშვობიდანვეა საჭირო, თორემ ადამიანს, თუკი რაიმეს მიაღწევს, თავში აუვარდება ხოლმე და უამრავ შეცდომას უშვებს. "მე რა კარგი ვარ" - ამ პრინციპით ცხოვრება კლდეზე გადაჩეხაა. ჩემი ცხოვრებიდან შემიძლია მაგალითის მოყვანა: ჩვეულებრივ თბილისურ ოჯახში გავიზარდე, წესიერი და პატიოსანი მშობლების ხელში. ცხოვრება რომ გაჭირდა, ყველანი უმუშევრები დარჩნენ. დედ-მამა ექიმები არიან, მაგრამ აბა, რა უნდა ექნათ. ვთხოვე დედას, ვიმუშავებ და რაღაცაში დაგეხმარებით-მეთქი. ქვა ააგდო ორივემ, მაგრამ მე მაინც არ შევეპუე და სამუშაოს ძებნა დავიწყე. ერთ უცხოურ ფირმაში მიმიღეს. ძირითადად ქართველები ვიყავით მუშებად. სიმძიმეების აწევა მიწევდა და შინაც გასავათებული მივდიოდი, მაგრამ მაშინდელი კურსით საკმაოდ კარგი ხელფასი ავიღე. ჩვენმა ინგლისელმა პატრონმა ყურადღება მომაქცია და ოფისში კომპიუტერთან დამსვა. კომპიუტერიც ვისწავლე და ინგლისურის სწავლა დავიწყე. დამაწინაურეს და ხელფასიც მომიმატეს. აი, მაშინ ამივარდა თავში. უბნის ბიჭები არ მშორდებოდნენ, ჩემი ხელფასის აღების დღეც იცოდნენ და მეც ბატონკაცურად შევუძღვებოდი მათ მაღაზიაში... თუ აქამდე დედ-მამას ბაზარში წასასვლელ ფულს ვაძლევდი, ახლა ამაზეც ვეჯიჯღინებოდი. სიგარეტის წევასაც მოვუხშირე და ძვირფას სიგარეტებს არ ვიკლებდი. ჩემმა შეფმა ეს შეამჩნია და შენიშვნა მომცა, მაგრამ მთლად ვერ გამიმეტა. მერე მანქანაც ვიყიდე, მაგრამ რესტორანში ბიჭებთან ერთად "დავასველე" და იქიდან წამოსული ბოძს დავეჯახე... ცოცხალი ძლივს გადავრჩი. ჩემს მშობლებს, იმის ნაცვლად, რომ მივხმარებოდი, ვალი დავადე, დღესაც ვიხდით იმ ვალს. დიდხანს ვიწექი და ფიქრისთვის უამრავი დრო მქონდა - მივხვდი, რომ ეს ყველაფერი ამპარტავნებამ დამმართა. გამახსენდა, როგორ ვდიდკაცობდი და ყველა ამ წყალობას უფალს კი არა, საკუთარ თავს მივაწერდი.

მაყვალა (60 წლის): - ძალიან ნიჭიერი ვიყავი. სკოლა ოქროს მედალზე დავამთავრე და უნივერსიტეტიც წითელ დიპლომზე. ამიტომ გაამაყებულს ცა ქუდად არ მიმაჩნდა და დედამიწა - ქალამნად. სამსახურში რომ ვინმესგან დაბრკლოებას წავაწყდებოდი, ლამის თმაში ვწვდებოდი, დებილსა და უნიჭოს ვეძახდი. რამდენჯერ ამიტირებია სრულიად უდანაშაულო ადამიანი. წლები გავიდა და მივხვდი, რომ ყველაფერი წარმავალია წუთისოფელში და ჩემი ნიჭიერებაც ღვთის ბოძებული იყო და არა ჩემი დამსახურება, როგორც აქამდე მეგონა. ერთხელ ავად გავხდი და შვილებმა საავადმყოფოში გამაქანეს. ორშაბათ დილით შემოვლაზე პროფესორი გამოიძახეს და ის ბიჭი შემოვიდა, მე რომ შავ დღეში ჩავაგდე. შემრცხვა და თვალი ავარიდე, მან კი არც თვალი ამარიდა და ძალიან დიდი სიყვარულით მომიკითხა, თქვენი სიმკაცრე რომ არა, შესაძლოა, დღეს ქუჩის ბიჭი ვყოფილიყავიო. იმას ასე ეგონა, მე კი მაშინ ჩემს კომპეტენტურობას ვუსვამდი ხაზს და ვამცირებდი.

დემიკო (65 წლის): - ჩემი კოზირი გარეგნობა იყო, ამიტომ ქალებისგან გათამამებულს გოგონების "შებმა" ჰობიდ მექცა. უნივერსიტეტში სწავლისას რამდენიმე გოგონასთან "გამიმართლა", რამდენიმე კი მიმიხვდა განზრახვას და ბევრი ჯაფა დამჭირდა, თუმცა მათ შორის უმეტესობასთან მაინც მივაღწიე საწადელს. მერე ყველანი მივატოვე და მოსკოვში გადავედი საცხოვრებლად. იქ ცოლი შევირთე, ულამაზესი ქალი იყო და მაღალჩინოსნის ქალიშვილი, სამსახურშიც წარმატებები მქონდა, მაგრამ ჩემსას არ ვიშლიდი. ცოლმა ერთი-ორჯერ მიმანიშნა, რომ ყველაფერი იცოდა. რაღაცები მივკიბ-მოვკიბე და ისევ ჩემსას ვაგრძელებდი. როცა ისევ "გავინაპირე" და შინ დავბრუნდი, ჩემი ჩემოდნები კართან დამხვდა, არც მუდარამ მიშველა და არც სხვა ხერხმა გაჭრა. მალე სამსახურშიც შემექმნა პრობლემები და მოსკოვის დატოვებამ მომიწია. ოჯახი რომ დამენგრა, ისევ ვაგრძელებდი ჩვეულ ცხოვრებას და სხვათა გაუბედურებას. ეს ახლა მგონია ასე, თორემ მაშინ მეგონა, ვაბედნიერებდი. მერე მოხდა ის, რაც უნდა მომხდარიყო. საშინელ ავარიაში მოვყევი და ისე დავმახინჯდი, სარკეში ჩახედვა არ მინდოდა. ძალიან არ მინდა პათეტიკურად გამომივიდეს, მაგრამ ცოდვამ მიწია. ოჯახს მეორედ მოვეკიდე. ასეთი ხეიბარი შემიყვარა ჩემმა ახლანდელმა ცოლმა და ორი შვილიც გამიჩინა. ასე რომ, უფლისაგან მინიჭებულ მადლს მოფრთხილება უნდა, თორემ წაგერთმევა და არცთუ კმაყოფილი დარჩები.
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
23.05.2018
როცა ხანცთისკენ მიმავალ ციცაბო გზაზე ავდიოდით ჩემს გულში სამი სახე მესახებოდა: ერთ მხარეს კლდე (ქრისტე), შუაში გზა (ადამიანის ღვაწლი) და მეორე მხარეს გადასავარდნი (სიკვდილის ტოლფასი დაცემა - უნანელობა).
23.09.2017
ჩვენი ჟურნალისა და ვებ-გვერდის მკითხველმა მოგვწერა წერილი და გვთხოვა გამოგექვეყნებინა. ვასრულებთ მის თხოვნას. მადლობა მას და მადლობა თითოეულ თქვენგანს,
30.05.2016
დათო ხვედელიძე სოციალურ ქსელში იხსენებს:
2008 წლის ადრიანი ზაფხული იქნებოდა, აღარ მახსოვს სად მივდიოდი...
04.01.2016
იმერელი მუსიკოსი ევროპაში - ემიგრანტის დღიურიდან

თეა კეკუა გერმანიაში, მიუნხენის ქართული ემიგრაციის ნაწილია. ნიჭიერი ახალგაზრდა საკუთარ სათქმელს მცირე ჩანახატით გადმოგვცემს:
27.12.2015
რა არის ქრისტიანობა? როდის ვხდებით ჭეშმარიტი ქრისტიანები? მხოლოდ ეკლესიაში სიარული და გასაჭირში ლოცვის კითხვა მაქცევს უფლის შვილად?
15.03.2012
მოგესალმებით, მე გახლავართ ქართული ენისა და ლიტერატურის პედაგოგი ეკატერინე ბუხაიძე.
01.03.2012
"ნუ ტირი, თუ მართლა გიყვარვარ"
ჟურნალი "კარიბჭე" ჩვენი სულიერი ცხოვრების წინამძღოლი გახდა. ბევრი შეგვძინა და გვასწავლა ჟურნალის დარიგებებმა.
01.03.2012
სამი სიხარული
ამ პატარა სამადლობელ წერილს საქართველოს ონკოლოგიის ნაციონალური ცენტრის ბავშვთა განყოფილების პაციენტი ბავშვები და მათი მშობლები ვწერთ.
16.02.2012
ჩანახატი
იუდას ხე
კედრონის ღელის გაღმა ერთი ხე დგას განმარტოებით, რომელსაც ოდითგანვე "იუდას ხეს" უწოდებენ.
02.02.2012
სიტყვას უდიდესი ძალა აქვს. პირიდან ამოსულს ვერ ჩააბრუნებს უკან ვერც ერთი კაცი. ხშირად გვავიწყდება, გულს რომ ვტკენთ ერთმანეთს
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31
14 აგვისტოდან იწყება და 28 აგვისტოს მთავრდება
ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის ამქვეყნიური ცხოვრება ღვთის მადლით იყო გაბრწყინებული. მოციქულთა მსგავსად, იგი სიტყვითა და ლოცვით განამტკიცებდა ქრისტიანულ ეკლესიას.