წირვიდან ძალით გამოუგდიათ ბოლშევიკებს და როგორც ხალხი ამბობდა, გასულელებულა
წირვიდან ძალით გამოუგდიათ ბოლშევიკებს და როგორც ხალხი ამბობდა, გასულელებულა
ხშირად მიფიქრია, ილიამ, რომელმაც მოწამებრივი ცხოვრებით იცხოვრა, რატომ დაგმო განდევნილი ბერის უდიდესი ღვაწლი, რატომ დაამარცხა იგი უბრალო სოფლელ გოგონასთან, თუნდაც სიტყვიერ პაექრობაში. როცა სალოსობის არსს გააცნობიერებ (რასაკვირველია, Gემისთანა სოფლისმოყვარე ბოლომდე ვერ ჩასწვდება), მიხვდები, რომ ის უკეთურებანი, რომელთა გამო ახალგაზრდა კაცმა და მერე უკვე განდეგილმა სოფელი დათმო, პირუთვნელ და თუნდაც მოურიდებელ მხილებას მოითხოვდა. ლოცვას უდიდესი ძალა აქვს, მაგრამ იგი მთლიანად ვერ გარდაქმნის ადამიანის უკუღმართ ბუნებას. ამიტომ მოგვიწოდებს უფალი, ვამხილოთ ბოროტება და ალბათ იმიტომაც დაუშვა სალოსობა, რომ "ჭკვიან" ღვთისმსახურს ყოველთვის არ შეუძლია ადამიანების მოქცევა.
სოფიო (39 წლის): - ჩვენისთანა ამქვეყნიურ ცხოვრებაზე შეყვარებული ადამიანებისთვის ძნელი წარმოსადგენია, როგორ უნდა დათმო მიწიერი სიამენი და თავი მთლიანად ღმერთს მიუძღვნა. ნეტარ არიან, რომელთა არ მიხილონ და მიწამონო, მაგრამ ჩვენს ცნობიერებაში ხომ მხოლოდ ხილულობას აქვს უდიდესი მნიშვნელობა. ჰოდა, ქრისტესთვის გლახაკნი ანუ ამ ცხოვრების უარმყოფელნი არიან ისინი, ვინც უფალს ჭვრეტს. გვგონია, ასეთები მხოლოდ გარდასულ საუკუნეებში იყვნენ, მაგრამ ახლაც არიან და მრავალნი. ისინი უკიდურესი თავმდაბლობითა და ღმერთთან სიახლოვის წადილით, შემუსვრილი გულით ცდილობენ, არ დაკარგონ კავშირი იმასთან, რაც მათი სიცოცხლის მიზანს წარმოადგენს. ჩვენ ირგვლივ სასწაულიც უამრავი ხდება - ღმერთს უნდა ესა თუ ის ამბავი შენს ყურამდე მოიტანოს და ვიღაცის, ზოგჯერ სრულიად უცნობი ადამიანის პირით გაგებინებს ამას. ამას წინათ ტაძარში ვიყავი. ზიარება რომ დაიწყო, მე არ ვეზიარებოდი და გარეთ გამოვედი. გვერდით სანდომიანი ქალბატონი მომიჯდა და მითხრა, წირვის შემდეგ ბორჯომში მივდივარ, პატარა ბაზარში ის პირი უნდა მოვიდეს, მდუმარების აღთქმა რომ აქვს დადებული და დაგვლოცოსო. გავიოცე, მდუმარების აღთქმა თუ დადო, როგორ დაგლოცავთ-მეთქი. გულშიო, - მიპასუხა. მე ზუსტად არ ვიცი, მაგრამ სალოსობა ამქვეყნიურ სიამოვნებათა დათმობა უნდა იყოს და ღვთის უდიდესი სიყვარული. აბა, რამ უნდა გათქმევინოს უარი ოჯახზე, მშობლებზე, ახლობლებზე?

დიმიტრი (60 წლის): - იმ კაცს, რომელზეც ახლა უნდა გესაუბროთ, ჩემი მშობლები ბავშვობიდან იცნობდნენ. ეკლესიები რომ დაანგრიეს ჩვენს სოფელში, იგი ერთი ჩვეულებრივი მრევლთაგანი ყოფილა. წირვიდან ძალით გამოუგდიათ ბოლშევიკებს და როგორც ხალხი ამბობდა, გასულელებულა. ისეთ რამეებს ამბობდა, ჭკვიანი რომ ყოფილიყო, უთუოდ დახვრეტდნენო. სრულიად ახალგაზრდას ოჯახი მიუტოვებია და ეკლესიის ნანგრევებთან "დასახლებულა". ტიროდა და ეფერებოდა თურმე ქვებს. იმ ადგილას არ შედიოდა, სადაც ადრე საკურთხეველი ყოფილა. ის ეკლესია სასაფლაოზე მდგარა და ერთხელ ქალები შესულან საკურთხვლის ადგილას და სანთლები დაუნთიათ, - რასაკვირველია, უცოდინარობით მოუვიდათ. ჯოხით გამოჰკიდებია და გაულანძღავს. მაშინ მართლა შეურაცხადი ეგონებოდა კაცსო, ჰყვებოდნენ. ისე ჩვეულებრივად ლაპარაკობდა თურმე, მაგრამ მხოლოდ ღმერთსა და სარწმუნოებაზე. ერთი ძმა გაკომუნისტებულა და ახლოს იკარებდა კი არა, სულ იმას ეუბნებოდა, დედაჩემს საშო რატომ არ დაეწვა, შენ რომ გაჩენდაო. ბავშვები დათიკო ბაბუას ვეძახდით, ჩვენთან მოფერებით იცოდა ლაპარაკი, მაგრამ ჩვენ ხომ პიონერ-ოქტომბრელები ვიყავით და როცა გულზე ოქტომბრელის ნიშანს დაგვინახავდა ლენინის სურათით, ან ყელსახვევს, ბრდღვინვას იწყებდა. სამჯერ წაუყვანიათ კომუნისტებს, ციხეშიც გამოუკეტავთ, მაგრამ მალევე გამოუშვიათ, - სულელია, ამას რა ჭკუა მოეკითხებაო. იქვე, ეკლესიასთან გარდაცვლილა, დილით სასაფლაოზე მისულ ხალხს უნახავს, სახეზე ნათელი გადასდიოდაო.

ნათია (30 წლის): - პატარაობიდან დავყავდი დედ-მამას ეკლესიაში. სალოსობა მაშინ გავიგე პირველად, როცა მამა გაბრიელის (ურგებაძე) ცხოვრება წავიკითხე. ვფიქრობდი, რომ მაშინ საჭირო იყო ასე მოქცევა და მამა გაბრიელი გარკვეული ხერხით ცდილობდა, უღმერთობაში გადავარდნილი საზოგადოების გონს მოყვანას. ახლა ეკლესიაში სიარულს არავინ გვიშლის, მაგრამ ისეთი საცთურებია, თვითონ არ იტყვი უარს ამქვეყნიურ, თუნდაც წვრილმან სიამოვნებაზე. ეს კი ეკლესიას და, შესაბამისად, ღმერთს დაგვაშორებს ხოლმე. ბერებს კი ვიცნობ, მონაზვნებსაც, მაგრამ სალოსის (ვგულისხმობ ახლანდელს) შესახებ არაფერი გამიგია. ჩემი აზრით, საჭიროა ვინმემ მიგვითითოს, თუნდაც გაგვლანძღოს ისე, როგორც იოანე ნათლისმცემელმა და არა მოჩვენებით, არამედ ჭეშმარიტ ქრიტიანობაზე დაგვაფიქროს.
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
23.05.2018
როცა ხანცთისკენ მიმავალ ციცაბო გზაზე ავდიოდით ჩემს გულში სამი სახე მესახებოდა: ერთ მხარეს კლდე (ქრისტე), შუაში გზა (ადამიანის ღვაწლი) და მეორე მხარეს გადასავარდნი (სიკვდილის ტოლფასი დაცემა - უნანელობა).
23.09.2017
ჩვენი ჟურნალისა და ვებ-გვერდის მკითხველმა მოგვწერა წერილი და გვთხოვა გამოგექვეყნებინა. ვასრულებთ მის თხოვნას. მადლობა მას და მადლობა თითოეულ თქვენგანს,
30.05.2016
დათო ხვედელიძე სოციალურ ქსელში იხსენებს:
2008 წლის ადრიანი ზაფხული იქნებოდა, აღარ მახსოვს სად მივდიოდი...
04.01.2016
იმერელი მუსიკოსი ევროპაში - ემიგრანტის დღიურიდან

თეა კეკუა გერმანიაში, მიუნხენის ქართული ემიგრაციის ნაწილია. ნიჭიერი ახალგაზრდა საკუთარ სათქმელს მცირე ჩანახატით გადმოგვცემს:
27.12.2015
რა არის ქრისტიანობა? როდის ვხდებით ჭეშმარიტი ქრისტიანები? მხოლოდ ეკლესიაში სიარული და გასაჭირში ლოცვის კითხვა მაქცევს უფლის შვილად?
12.04.2012
წარმოუდგენელია, როგორ არსებობდა კაცობრიობა აღდგომის მადლის გარეშე. ეს დღე სხვაგვარად თენდება, საყოველთაო სიხარულია მორწმუნეთა შორის
29.03.2012
ათასგვარი ნაკლი გვაქვს ადამიანებს, მაგრამ მათ შორის უარესი ამპარტავნება და მისგან შობილი მრისხანებაა.
15.03.2012
მოგესალმებით, მე გახლავართ ქართული ენისა და ლიტერატურის პედაგოგი ეკატერინე ბუხაიძე.
01.03.2012
"ნუ ტირი, თუ მართლა გიყვარვარ"
ჟურნალი "კარიბჭე" ჩვენი სულიერი ცხოვრების წინამძღოლი გახდა. ბევრი შეგვძინა და გვასწავლა ჟურნალის დარიგებებმა.
01.03.2012
სამი სიხარული
ამ პატარა სამადლობელ წერილს საქართველოს ონკოლოგიის ნაციონალური ცენტრის ბავშვთა განყოფილების პაციენტი ბავშვები და მათი მშობლები ვწერთ.
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31
ჟურნალი
ჟურნალის ბოლო ნომრები:
რომის ურჯულო იმპერატორ მაქსიმიანეს ზეობისას ალექსანდრიაში ცხოვრობდა ერთი ქალწული, სახელად ეკატერინე. წარმოშობით ბერძენი გახლდათ, სამეფო გვარის ჩამომავალი.