განდგომილი ერებისთვისაც დამღუპველი გამოდგა ღალატი - გაგვთიშეს და იბატონეს!
 განდგომილი ერებისთვისაც დამღუპველი გამოდგა ღალატი - გაგვთიშეს და იბატონეს!
საქართველო ყოველთვის იყო გეზის მიმცემი კავკასიის ხალხისა, ეს მით უფრო მართლმადიდებლობას შეეხება, რომლისთვისაც საქართველოს, როგორც სახელმწიფოს, არასოდეს უღალატია. ვერ ვიტყვით, რომ ცალკეულ პიროვნებებს, თუნდაც მეფეთა შთამომავლებს არასოდეს შეუქცევიათ ზურგი მრწამსისთვის, მაგრამ ეს არაფერია ერთან, რომელიც აბობოქრებულ ზღვას ემსგავსებოდა, როცა ქრისტეს რჯულის ხელყოფას შეეცდებოდა მტერი.

ეთერი (61 წლის):
მე ოსი ვარ, საქართველოში დაბადებული და ქართული კულტურითა და ზნეობით გაზრდილი, რა თქმა უნდა, მართლმადიდებელი. ჩემი ორივე შვილის ნათლია ქართველი კაცი იყო. ჩემი პაპა-ბებია ძალზე მორწმუნეები იყვნენ და ქართულად ლოცულობდნენ. მართალია, მაშინ ეკლესიაში ვერ დავდიოდით, მაგრამ სახლში ხატებიც გვქონდა და ბებიაჩემმა ყველა დღესასწაული ზეპირად იცოდა, აღდგომასაც თვითონ გამოითვლიდნენ. მე თუ შემიძლია აღდგომის გამოთვლა? არა, მე კალენდარს ვეყრდნობი, მარხვასაც ვინახავ და აღდგომის დადგომა როგორ უნდა გამომეპაროს? როცა ქვეყანა აირია, ჩემი დები და დისშვილები ჩრდილო ოსეთში გადავიდნენ საცხოვრებლად, მორწმუნე მართლმადიდებლები იყვნენ, მაგრამ ერთი დისშვილი იქ ოსმა მომიკლა და შეუჩნდნენ იეღოველები. გამწარებულმა დედამ ალბათ იფიქრა, რასაც მეუბნებიან, მართალიაო და იეღოველი გახდა, მერე შვილებიც გადაუყვანია. ეს რომ გავიგე, მოთქმით ვტიროდი, ღვთისმშობელს როგორ უღალატე-მეთქი. ჩვენს სოფელში მარიამობას განსაკუთრებით ზეიმობდნენ ქართველები და ოსები. ჩემს ქმარს, მიუხედავად იმისა, რომ მორწმუნე არ არის, იეღოველების ხსენებაც კი არ უნდოდა, ამიკრძალა, მაგათი ფეხი არ ვნახო ჩემს ოჯახშიო, მაგრამ ერთხელ მაინც მესტუმრნენ. აბა, შვილკვდარ დას რას ვეტყოდი, თუმცა გავაფრთხილე, იეღოვაზე ლაპარაკი არ დამიწყო, ვახტანგი არ გადამირიო-მეთქი. ერთი-ორი დღე ითმინა ჩემმა დამ და მაინც არ დაიშალა თავისი, მოჰყვა და მოჰყვა. ჩემი ქმარი შემოგვესწრო და იქ ამბავი ატყდა, მეზობლები შემოცვივდნენ ყვირილზე. ძალიან მიჭირს ამაზე ლაპარაკი, მაგრამ არ მიმიწევს გული მათკენ, უცხო და მიუღებელია ჩემთვის მათი რჯულიც და მათი ლოცვაც.

ოთარი (72 წლის):
იმ სოფელში, სადაც დავიბადე და სკოლა დავამთავრე, კათოლიკეები ცხოვრობდნენ. ჩემი ოჯახიც მათ წესზე იყო მონათლული. ბაბუის მამა მართლმადიდებელი ყოფილა და როცა იქ ფრანგი მისიონერი ჩასულა და ხალხს რწმენის შეცვლა დაუწყია, თურმე თავს იკლავდა, რას შვრებით, ხალხო, თურქებს გავუძელით და ახლა როგორ დატოვებთ რჯულსო. მერე ეკლესიაში ჩაკეტილა და გარეთ არ გამოდიოდა თურმე. ტაძრის კარი რომ გაუღია და ჰაერი მოხვედრია, იქვე დაულევია სული. პაპამ და მისმა ძმებმა ვერ გაუძლეს ზეწოლას და კათოლიკურად მოინათლნენ. თბილისში თავდაპირველად კათოლიკურ ეკლესიაში დავდიოდი, მაგრამ რაღაც არ მომწონდა, გული მეთანაღრებოდა. ერთხელ სიონში შევედი იმ ფიქრით, რომ მენახა, რისთვის "მოიკლა თავი" ჩემმა დიდმა პაპამ. სადღესასწაულო წირვა მიდიოდა, მგონი, გიორგობა იყო და გალობამ ისე მიმიზიდა, ფეხი ვერ გამოვდგი გარეთ. გავიფიქრე, აქედან არსად წამსვლელი არ ვარ-მეთქი. ასე ვიარე ეკლესიაში კარგა ხანს, თუმცა მოძღვართან არ მივსულვარ, იმდენი ჭორი მესმოდა მღვდლებზე, არ ღირს-მეთქი, ვფიქრობდი. ერთ დღეს შავით მოსილი კაფანდარა მოხუცი ქალი მომიახლოვდა და საუბარი გამიბა. მირჩია, ამდენი ხანია დადიხარ და მოძღვარს არ ეკარები, მიდი და აღსარება ჩააბარეო. მერე მოვინათლე და ასე დავუბრუნდი წინაპართა რწმენას. მომავალი მეუღლე იქ გავიცანი. ერთი შვილი საფრანგეთში წავიდა იმ გაჭირვებულ წლებში. მამა, რას მეტყვიო, წასვლის წინ მკითხა. რწმენას არ უღალატო-მეთქი, ვუთხარი, - ამის მართლა მეშინოდა, მაინც ვთვლიდი, რომ ჩემმა უახლოესმა წინაპრებმა დიდი ერთგულება ვერ გამოიჩინეს.

სოფიო (30 წლის):
ისტორიიდან ცნობილია, რომ კავკასია მთლიანად მართლმადიდებელი იყო. ბევრი რამ მოხდა, ქარტეხილებმა შეცვალა მათი ბუნება და მოგვიანებით კავკასიაში ძირითადი რელიგია, მიუხედავად იმისა, რომ წარმართობას დიდხანს ვერ დააღწია თავი ზოგიერთმა ტომმა, მაინც მართლმადიდებლობა იყო. მაჰმადიანობა და მონოფიზიტობა მოახვიეს თავს კავკასიელებს. ეს ტრაგედია იყო და ასე ტრაგიკულია დღეს ჩვენი ცხოვრება. ფაქტობრივად, მტრული ძალების გარემოცვაშია ქართველი ერი, რომელმაც უდიდესი მსხვერპლის ფასად შეინარჩუნა ჭეშმარიტი რჯული. იმ განდგომილი ერებისთვისაც დამღუპველი გამოდგა ღალატი - გაგვთიშეს და იბატონეს!
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
23.05.2018
როცა ხანცთისკენ მიმავალ ციცაბო გზაზე ავდიოდით ჩემს გულში სამი სახე მესახებოდა: ერთ მხარეს კლდე (ქრისტე), შუაში გზა (ადამიანის ღვაწლი) და მეორე მხარეს გადასავარდნი (სიკვდილის ტოლფასი დაცემა - უნანელობა).
23.09.2017
ჩვენი ჟურნალისა და ვებ-გვერდის მკითხველმა მოგვწერა წერილი და გვთხოვა გამოგექვეყნებინა. ვასრულებთ მის თხოვნას. მადლობა მას და მადლობა თითოეულ თქვენგანს,
30.05.2016
დათო ხვედელიძე სოციალურ ქსელში იხსენებს:
2008 წლის ადრიანი ზაფხული იქნებოდა, აღარ მახსოვს სად მივდიოდი...
04.01.2016
იმერელი მუსიკოსი ევროპაში - ემიგრანტის დღიურიდან

თეა კეკუა გერმანიაში, მიუნხენის ქართული ემიგრაციის ნაწილია. ნიჭიერი ახალგაზრდა საკუთარ სათქმელს მცირე ჩანახატით გადმოგვცემს:
27.12.2015
რა არის ქრისტიანობა? როდის ვხდებით ჭეშმარიტი ქრისტიანები? მხოლოდ ეკლესიაში სიარული და გასაჭირში ლოცვის კითხვა მაქცევს უფლის შვილად?
24.11.2011
უფლის მონობას ადამიანი სიკეთის, სიყვარულის, სამართლიანობის გზით მიჰყავს, ხოლო კაცთა მონობას - პირიქით.
27.10.2011
ხშირად მიფიქრია, ილიამ, რომელმაც მოწამებრივი ცხოვრებით იცხოვრა, რატომ დაგმო განდევნილი ბერის უდიდესი ღვაწლი, რატომ დაამარცხა იგი
29.09.2011
ყველა ადამიანი ღვთის ძეა. ყოველგვარი ფარისევლობის გარეშე შემიძლია ვთქვა, "ცოდვა ჩემი წინაშე ჩემსა არს მარადის", მხოლოდ მე ვიცი, რომ ვცოდავ, და კიდევ - ღმერთმა
29.09.2011
მურად გოგოჭური
დებიუტი
ვაჟას სწორად არ მიგულოთ,
მას არ ვუტოლებ თავსაო;
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31
გარდაცვალება ყოველი ადამიანის ხვედრია, რომელსაც ვერავინ გაექცევა. "ვინ არს კაცი, რომელი ცხონდეს და არა იხილოს სიკვდილი" (ფს. 88,48), თუმცა დაფარულია, როდის დაგვიდგება ამ ქვეყნიდან გასვლის ჟამი.