როცა განსაცდელი და გაჭირვება სულს გვიხუთავს, არც გვტოვებს უფალი
როცა განსაცდელი და გაჭირვება სულს გვიხუთავს, არც გვტოვებს უფალი
ადამის მოდგმიდან არავინ იცის, სად გადის ზღვარი სიკვდილ-სიცოცხლისა და მაინც ვიღვწით, ვაშენებთ და ვაკეთებთ, თუმცა ჭკუათმყოფელს არასოდეს ტოვებს შეგრძნება, რომ ყოველივე ამაოა. ადრე თუ გვიან დადგება დრო, როცა მარადიულ სამყაროში გადავალთ და თუკი ეს ზეციური იერუსალიმი იქნება, Gვენი ღვაწლიც არ ყოფილა ამაო და ტყუილად არ გვიცხოვრია.

ნატალია (57 წლის): - ქრისტიანული მოძღვრება ამქვეყნიური ცხოვრების უარყოფა არ არის, აკი უფალი სწორედ ამქვეყნად მოვიდა, რათა ჩვენი სულები განეწმინდა და ზეციური იერუსალიმის დამკვიდრების ღირსნი გავეხადეთ. მაგრამ არის ერთი რამ: დავით გურამიშვილს დავესესხები, რადგან გამიჭირდება მასთან ოდნავ მიახლოებითაც კი ჩამოვაყალიბო აზრი: "სულს მიუძღვის ხორცი ნაქმნარი, ავსა ავი, კარგსა კარგი". სიკეთე არასოდეს რჩება სამაგიერომიუზღველი და თუ სიკეთის გზას შევუდგებით, უფალი არ დაგვტოვებს. "თავსახელაღუპყრობლად", ანუ გაურჯელად იშვიათად მოვიპოვებთ ცხონებას - ეს ვიცით, მაგრამ შესრულება რომ გვიჭირს? ერთი რამაცაა უტყუარი - უფალი არ დაგვაკისრებდა იმას, რაც მას დაგვაშორებდა. ყველა ადამიანის ცხოვრებაში დგება ჟამი, როცა განსაცდელი და გაჭირვება სულს უხუთავს. არც მაშინ გვტოვებს უფალი, მხოლოდ გონების მოკრება და სულიერი თვალის გახელა გვჭირდება, რომ ეს დავინახოთ. მეუღლის გარდაცვალებამ ერთიანად გამომფიტა და დამაუძლურა, მანამდეც ათასგვარი განსაცდელი გაგვევლო მეც და მასაც, მაგრამ ერთმანეთს ვეხიდებოდით და ფეხზე ვდგებოდით. იუმორის გრძნობა არც ერთს არ გვაკლდა და ზოგჯერ, უზომო გაჭირვების ჟამს, სასაცილოდ წარმოვიდგენდით ჩვენს ყოფას. ახლა ერთიანად გავიაზრე, რომ გამიჭირდებოდა მატერიალურადაც, ემოციურადაც, რომ დავრჩი მარტო, რადგან ყველას თავისი გზა აქვს. სრულიად დაუძლურებული ფსალმუნებსაც ვერ ვკითხულობდი, სხვები კითხულობდნენ, თუმცა ვიცოდი, რომ ეს მე უნდა მეკეთებინა. ცრემლის ნიაღვარი მდიოდა და ალბათ ათას სისულელეს ვროშავდი. გულს ისიც მიკლავდა, რომ უზიარებელი იყო და დაძალება არ ჩავთვალე საჭიროდ - ჩემს თავს ვაბრალებდი. ვიცოდი, უფალი არ გაწირავდა, რადგან სიკეთით სავსე კაცი იყო. გონს მალე მოვედი და როგორც ამ დროს უმეტესწილად ხდება ხოლმე, ეკლესია გახდა ჩემი თავშესაფარი. ღმერთის მეტს ვერავის ვხედავდი, რადგან ადამიანურმა სიკეთემ ჩემთვის ფასი დაკარგა. ერთხელაც წმინდა ივლიტასა და კვირიკეს ლოცვას ვკითხულობდი. წამით გამიელვა, ნეტავ სად ხარ ახლა-მეთქი და ლოცვანზე დიდი ასოებით დაიწერა - ზეციური იერუსალიმი, და წამით დავინახე ოქროცურვილი ქალაქის მოოქრული გუმბათები. ისეთი ნეტარება ვიგრძენი, გარეთ არ მინდოდა გამოსვლა. გარემომცველი სამყარო იმდენად უსახური და არაფრისმთქმელი მომეჩვენა, უკვე სიმწრისგან ავტირდი, აქ რა გამაძლებინებს-მეთქი. გვიყვარს სიცოცხლე და გვეშინია სიკვდილის, ალბათ ვერ ვაღწევთ ისეთ სულიერ სიმაღლეს, რომ უფალთან თანამყოფობა გვენატრებოდეს.

მიხეილი (37 წლის): - არც უცოდველი ვარ და არც იდეალური, მაგრამ როცა სიკეთის ქმნის სურვილი მტოვებს, ვგრძნობ, საფრთხეში ვარ. განა ბევრი რამ შეგვიძლია, მაგრამ ერთმანეთს რომ მოვუფონოთ, ეს ძალზე ძნელია? თანაგრძნობა ფულით არ გამოიხატება, მამა რომ გარდამეცვალა, ჩემთვის სამყარო დაცარიელდა, მოდიოდნენ მამაჩემის მეგობრები, ისინი ბლომად ჰყავდა და ფულს გვიკუჭავდნენ მე და დედაჩემს. დასაფლავების შემდეგ თითქოს პირი შეკრესო, ერთსაც არ დაურეკავს. ძნელია მგლოვიარე ოჯახთან ურთიერთობა, მაგრამ ხომ სჭირდებათ? კაცი კაცითაო და ამ დროსაა საჭირო, მოხვიდე, დამელაპარაკო, ჩემს დარდთან მარტო არ დამტოვო. ეკლესიაში ყველანი თავდახრილები ვდგავართ, გამოვალთ და მხოლოდ თითო-ოროლა თუ ასრულებს უფლისადმი მიცემულ სიტყვას. სწორედ ამაზე მიგვითითებენ ჩვენი მოძღვრები, რომელთაც არც განათლება აკლიათ და არც მონდომება, შრომაც უდიდესი აქვთ, მაგრამ მაინც უჭირთ ჩვენისთანების მოთოკვა.

თინათინი (45 წლის): - მე ასე მგონია, ზეციური იერუსალიმი უფალთან ახლოს ყოფნაა. სრულყოფილი მხოლოდ უფალიაო, ვიტყვით და ეს ასეცაა, მაგრამ თავის ხატად რომ შეგვქმნა, ღვთაებრივი სული რომ შთაგვბერა? ყველაფერს დროს დავაბრალებთ, მაგრამ სხვა დროებას არ ჰქონია თავისი ტრაგიკულობა? ასი ათას მოწამეს რომ ეფიქრა, ასეთი დროა და მერე რა უჭირსო... გაფიქრებაც არ მინდა... ამ დროში გავჩნდით და უფალმა სწორედ იმის გამკლავება დაგვიდო ვალად, რაც ამ დროს ახლავს.
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
23.05.2018
როცა ხანცთისკენ მიმავალ ციცაბო გზაზე ავდიოდით ჩემს გულში სამი სახე მესახებოდა: ერთ მხარეს კლდე (ქრისტე), შუაში გზა (ადამიანის ღვაწლი) და მეორე მხარეს გადასავარდნი (სიკვდილის ტოლფასი დაცემა - უნანელობა).
23.09.2017
ჩვენი ჟურნალისა და ვებ-გვერდის მკითხველმა მოგვწერა წერილი და გვთხოვა გამოგექვეყნებინა. ვასრულებთ მის თხოვნას. მადლობა მას და მადლობა თითოეულ თქვენგანს,
30.05.2016
დათო ხვედელიძე სოციალურ ქსელში იხსენებს:
2008 წლის ადრიანი ზაფხული იქნებოდა, აღარ მახსოვს სად მივდიოდი...
04.01.2016
იმერელი მუსიკოსი ევროპაში - ემიგრანტის დღიურიდან

თეა კეკუა გერმანიაში, მიუნხენის ქართული ემიგრაციის ნაწილია. ნიჭიერი ახალგაზრდა საკუთარ სათქმელს მცირე ჩანახატით გადმოგვცემს:
27.12.2015
რა არის ქრისტიანობა? როდის ვხდებით ჭეშმარიტი ქრისტიანები? მხოლოდ ეკლესიაში სიარული და გასაჭირში ლოცვის კითხვა მაქცევს უფლის შვილად?
24.11.2011
უფლის მონობას ადამიანი სიკეთის, სიყვარულის, სამართლიანობის გზით მიჰყავს, ხოლო კაცთა მონობას - პირიქით.
27.10.2011
ხშირად მიფიქრია, ილიამ, რომელმაც მოწამებრივი ცხოვრებით იცხოვრა, რატომ დაგმო განდევნილი ბერის უდიდესი ღვაწლი, რატომ დაამარცხა იგი
13.10.2011
საქართველო ყოველთვის იყო გეზის მიმცემი კავკასიის ხალხისა, ეს მით უფრო მართლმადიდებლობას შეეხება, რომლისთვისაც საქართველოს, როგორც სახელმწიფოს, არასოდეს უღალატია.
29.09.2011
ყველა ადამიანი ღვთის ძეა. ყოველგვარი ფარისევლობის გარეშე შემიძლია ვთქვა, "ცოდვა ჩემი წინაშე ჩემსა არს მარადის", მხოლოდ მე ვიცი, რომ ვცოდავ, და კიდევ - ღმერთმა
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31
გარდაცვალება ყოველი ადამიანის ხვედრია, რომელსაც ვერავინ გაექცევა. "ვინ არს კაცი, რომელი ცხონდეს და არა იხილოს სიკვდილი" (ფს. 88,48), თუმცა დაფარულია, როდის დაგვიდგება ამ ქვეყნიდან გასვლის ჟამი.