ღმერთთან მე პირადად ღრმა ტკივილმა მიმიყვანა
ღმერთთან მე პირადად ღრმა ტკივილმა მიმიყვანა
თრთოლითა და მოკრძალებით უნდა შეუდგე ამ გზას. მხსნელის შობას ტკივილი არ სდევდა თან, მაგრამ მერე, ადამიანთა ამპარტავნებისგან მოვიდა ტკივილი და ეკლის გვირგვინი. ჩვენც, როცა პირველად შევიცნობთ ქრისტეს, ამ ტკვილის გააზრებით უნდა გავყვეთ ეკლიან გზას და შეუსვენებლად ვიაროთ ბოლომდე.

ოთარი (72 წლის): უფალთან მისვლა ჩვენს თაობას გაუჭირდა. ასე ვიყავი მეც. ასე გვქონდა ჩანერგილი მღვდლების უპატივცემულობა. ეკლესიაში რომ ვინმეს დავინახვდით, სულელი გვეგონა. ისე, აღდგომას, შობას, გიორგობას, მარიამობას (მარიობას ეძახდნენ ჩემს ბავშვობაში) კი ზეიმობდნენ, მაგრამ წირვა-ლოცვა სად იქნებოდა, როცა ეკლესიები დაანგრიეს. ამას მერე ტრადიციის სახე უფრო მიეცა, ვიდრე საეკლესიო დღესასწაულისა. ღმერთთან მე პირადად ღრმა ტკივილმა მიმიყვანა. მაშინ მეათე კლასის მოსწავლე ვიყავი. თანაკლასელი გოგონა შემიყვარდა, იმასაც ვუყვარდი და მშობლებმაც იცოდნენ ეს ამბავი. იმ დროს, მოგეხსენებათ, კოლექტივი იყო და ბავშვები სიმინდის ყანის ასაღებად დავყავდით. გვიხაროდა, თან ვიმუშავებდით და თან ვითამაშებდით. რაც მთავარია, გაკვეთილები გვიცდებოდა. მზიანი ჭახჭახა ამინდი იყო. სიმინდს ვჭრიდით და ერთ ადგილას ვყრიდით. მერე ვთამაშობდით. ვიღაცამ ხელი ჰკრა ჩემს შეყვარებულს, წაიქცა და გადანაჭერზე მუცლით დაეცა. სისხლმა იფეთქა... საავადმყოფოსთან ვათენებდით მთელი კლასი, მაგრამ მისი გადარჩენა ვერ შეძლეს. ეს იყო ჩვენი პირველი შეჯახება სიკვდილთან, დამთავრდა ბავშვობა... ჩემთვის კი ცა ჩამოიქცა, თავის მოკვლა მინდოდა, მაგრამ კლასელებმა მითხრეს, იმ ქვეყანაში ვერ შეხვდებიო. იმ ქვეყნის რწმენა მაინც იყო ჩვენში. სკოლა რომ დავამთავრე, თბილისში წამოვედი, დედაჩემმა ოთახი თავის ნათესავ ქალთან მიქირავა. მორწმუნე ქალბატონი იყო და ჩემი ამბავი რომ მოვუყევი, ეკლესიაში სიარული მირჩია. მოუსვენრად ვიყავი, თითქოს საშველი იყო და მე არ ვცნობდი, ზურგს ვაქცევდი. მივედი სიონში. მერე წირვა-ლოცვასაც დავესწარი. მთელი წირვის მანძილზე ვგრძნობდი, თითქოს ჩემთან იყო, მამხნევებდა, მეუბნებოდა, რომ დედამიწაზე ყოფნა კარგია, მაგრამ ცაში - უკეთესი. ეს უკეთესი უნდა დაიმსახურო, ღვთის მცნებებით იცხოვროო. შვება იმაში გამოიხატა, რომ ნელ-ნელა გადამეხსნა თავზე ბურუსი და დავუბრუნდი ცხოვრებას იმ რწმენით, რომ ორ სამყაროს შორის კავშირი არსებობს და არსებობს იმქვეყნიური ცხოვრება, სადაც ადამიანები ერთმანეთს ხვდებიან. ეკლესია ჩემი სულიერი თავშესაფარია და როცა მიჭირს, სწორედ უფალთან სიახლოვე მიშუშებს ტკივილს.

დარეჯანი (55 წლის): ადამიანს უფალზე ახლობელი არავინ ჰყავს, თუმცა მისი ნების ახსნა გვიჭირს და ხანდახან ვბედავთ და საყვედურს გამოვთქვამთ. ძალიან ახალგაზრდა ვიყავი, როცა გავთხოვდი. ორ წელიწადში ორი შვილი გავაჩინე, რადგან მომავლის მეიმედებოდა. მაგრამ მერე დაიწყო იმგვარი პროცესი, რომლის გამოსწორება ჩემს ძალას აღემატებოდა და იძულებული გავხდი, ოჯახიდან წამოვსულიყავი. მორწმუნე ოჯახიდან კი ვიყავი, მაგრამ ჩემმა მდგომარეობამ ისე დამაბნია, ეკლესიას ზურგი ვაქციე, ღმერთს რომ ვუყვარდეთ, ასეთ განსაცდელს არ მომივლენდა-მეთქი.

ჩემს მეზობლად არაჩვეულებრივი ოჯახი ცხოვრობდა. დიდი თუ პატარა ზრდილობით, წესიერებით გამოირჩეოდა. ცოლშვილიანი ვაჟი ჰყავდათ და გათხოვილი ქალიშვილი - ორი შვილის დედა. ბედნიერების მწვერვალზე რომ იყვნენ, მათ ქალიშვილს უკურნებელი სენი შეეყარა და ორ წელიწადში გარდაიცვალა. ლია დეიდა მორწმუნე ქალი იყო. ოთარაანთ ქვრივივით ცრემლს არავის აჩვენებდა. შვილიშვილების აღზრდაც ითავა და მართლა კარგი ვაჟკაცები არიან. იმას რომ ვუყურებდი, ჩემი გაჭირვება თამაშად მეჩვენებოდა. ნელ-ნელა მომეცა ძალა და დავუბრუნდი ეკლესიას. რაც უფრო შეიმეცნებ უფალს, მით უფრო ხვდები, რატომ უშვებს უფალი განსაცდელს. გარდა ამისა, თუ არ იცი, რომ ადამიანი თავისუფალია და ნებაც თავისუფალი აქვს, გაგიჭირდება წვდომა ქრისტიანობის არსისა.

გიორგი (35 წლის): მრისხანე კაცი ცოფიანს ჰგავს, გულისწყრომა კი ყოველი ბოროტების დასაწყისია. ასეთი ვიყავი მე და უფალთან სწორედ ამ მრისხანების შედეგმა მიმიყვანა. ვმრისხანებდი ყველაფერზე, თვითონაც ვერ ვაცნობიერებდი ამას, ისე მომივლიდა სიგიჟესავით. ხმა ისედაც ბოხი მაქვს და დედაჩემის გადაფითრებულ სახეს რომ შევხედავდი, კიდევ უფრო მემატებოდა სიგიჟე. ამის გამო შემომეცალნენ ნაცნობ-მეგობრები, ცოლი წავიდა და ბავშვიც წაიყვანა, რადგან ბავშვსაც არ ვზოგავდი და ვუბღაოდი. დგება ადამიანის ცხოვრებაში დრო, როცა დაფიქრდები და ამ ფიქრმა საყდარში მიმიყვანა. თუმცა ჩემი დანაშაული მთლად გაცნობიერებული არ მქონდა. მერე და მერე, რომ წამომივლიდა, მოძღვრის სიტყვები მახსენდებოდა - გაიხსენე ფსალმუნის სიტყვები: "შეშფოთნა გულისწყრომითა თვალი ჩემი". ცოდვას ასე იოლად ვერ განეშორები, მაგრამ მოახერხებ, თუ მოინდომებ.
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
23.05.2018
როცა ხანცთისკენ მიმავალ ციცაბო გზაზე ავდიოდით ჩემს გულში სამი სახე მესახებოდა: ერთ მხარეს კლდე (ქრისტე), შუაში გზა (ადამიანის ღვაწლი) და მეორე მხარეს გადასავარდნი (სიკვდილის ტოლფასი დაცემა - უნანელობა).
23.09.2017
ჩვენი ჟურნალისა და ვებ-გვერდის მკითხველმა მოგვწერა წერილი და გვთხოვა გამოგექვეყნებინა. ვასრულებთ მის თხოვნას. მადლობა მას და მადლობა თითოეულ თქვენგანს,
30.05.2016
დათო ხვედელიძე სოციალურ ქსელში იხსენებს:
2008 წლის ადრიანი ზაფხული იქნებოდა, აღარ მახსოვს სად მივდიოდი...
04.01.2016
იმერელი მუსიკოსი ევროპაში - ემიგრანტის დღიურიდან

თეა კეკუა გერმანიაში, მიუნხენის ქართული ემიგრაციის ნაწილია. ნიჭიერი ახალგაზრდა საკუთარ სათქმელს მცირე ჩანახატით გადმოგვცემს:
27.12.2015
რა არის ქრისტიანობა? როდის ვხდებით ჭეშმარიტი ქრისტიანები? მხოლოდ ეკლესიაში სიარული და გასაჭირში ლოცვის კითხვა მაქცევს უფლის შვილად?
12.04.2012
წარმოუდგენელია, როგორ არსებობდა კაცობრიობა აღდგომის მადლის გარეშე. ეს დღე სხვაგვარად თენდება, საყოველთაო სიხარულია მორწმუნეთა შორის
29.03.2012
ათასგვარი ნაკლი გვაქვს ადამიანებს, მაგრამ მათ შორის უარესი ამპარტავნება და მისგან შობილი მრისხანებაა.
15.03.2012
მოგესალმებით, მე გახლავართ ქართული ენისა და ლიტერატურის პედაგოგი ეკატერინე ბუხაიძე.
01.03.2012
"ნუ ტირი, თუ მართლა გიყვარვარ"
ჟურნალი "კარიბჭე" ჩვენი სულიერი ცხოვრების წინამძღოლი გახდა. ბევრი შეგვძინა და გვასწავლა ჟურნალის დარიგებებმა.
01.03.2012
სამი სიხარული
ამ პატარა სამადლობელ წერილს საქართველოს ონკოლოგიის ნაციონალური ცენტრის ბავშვთა განყოფილების პაციენტი ბავშვები და მათი მშობლები ვწერთ.
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30
ჟურნალი
ჟურნალის ბოლო ნომრები:
მე მინდა, რომ ჩვენ ყველამ ერთად ვიგალობოთ ”ღირს არს ჭეშმარიტად”