ყვედრება ცუდია, მაგრამ არც უმადურობაა უკეთესი საქციელი
ყვედრება ცუდია, მაგრამ არც უმადურობაა უკეთესი საქციელი
როგორ მოვიქცეთ მაშინ, როცა სანთელსაც კი ანგარებით ვანთებთ და მხოლოდ საკუთარ კეთილდღეობასა და ჯანმრთელობას ვევედრებით უფალს? თუ ერთხელ მაინც წაგვიცდა ხელი და სხვის სიკეთეზე ვიზრუნეთ, ათმაგად ამოვადენთ მოყვასს. ყველანი ერთნაირები ვართ და კიდევ უფრო უარესები გავხდებით, თუკი "საჩინო სასმენელს" არ მივაპყრობთ უფალს.

ციალა (72 წლის): პატარა აღარა ვარ და სიკეთეც ბევრი მიკეთებია და ალბათ ცუდიც. დავდივარ ეკლესიაში, ვუსმენ მღვდელმსახურებს და მაინც ვერ გამირჩევია ავ-კარგი.

მარტოხელა ქალი ვარ, ქმარი მყავდა, მაგრამ შვილი არ მოგვეცა. ქმრის გარდაცვალების შემდეგ ძმისშვილი შევიკედლე. ბინა კარგი მქონდა და აქედან - შემოსავალიც, სამ ოთახს ვაქირავებდით და ერთში ვცხოვრობდით. მერე ცოლი შეირთო და შვილებიც გაუჩნდათ. ცაზე ხელი მიწვდებოდა სიხარულით! ღმერთმა იცოდეს, არასოდეს არაფერი დამიყვედრებია. ჩემი ქმარი მდიდარი კაცი იყო და ძვირფასი ნივთიც ბევრი გვქონდა. ის გაჭირვებული წლები რომ იდგა, სათითაოდ გავატანინე და გავაყიდვინე, ოღონდ შვილებს არაფერი მოაკლო-მეთქი.

აბა, ერთ ოთახში როგორ დავეტეოდით და მხოლოდ ერთ ოთახს ვაქირავებდი. პენსიასთან ერთად წამლის ფულად მყოფნიდა. შემომიჩნდა, - ეგ ქირაც მე მომეციო. წამალი რომ დამჭირდა და ვთხოვე, მიყიდე-მეთქი, რა ამბავია ამდენი წამალი, მაინც არ მორჩები და რად გინდა, რომ სვამო. ჩემს თავზე მომიკვდა გული, რომ სიკეთე ვერ ვასწავლე. მაშინ კი ამოვიღე ხმა და ვუთხარი, რაც გულში აღარ მეტეოდა. შენი დაყვედრებული არაფერი მინდაო, წამოუსვა ცოლ-შვილს ხელი და დედამისთან გადაბარგდა. ახლა ისინი გამებუტნენ, გამოაგდეო. სიბრაზემ რომ გადაუარა, უკან მოინდომა დაბრუნება, მაგრამ მე აღარ მოვუშვი.

ახლა მარტო ვარ. კი მიჭირს, მაგრამ... არ ვიცი, სწორად მოვიქეცი თუ არა....

თორნიკე (23 წლის):
დედაჩემი ძალიან კეთილი გულის პატრონია და ამის გამო განსაცდელში ხშირად იგდებს თავს. მამაჩემი ეჩხუბება, ქალო, რით ვერ ისწავლე ჭკუა, ხომ ხედავ, შენი მადლობელი არავინააო. ცოტა ხნით ახსოვს ადამიანთა უმადურობა, მაგრამ მალევე გადაუვლის და თუკი ვინმეს გაჭირვებას ნახავს, ზედ გადაეგება. მერე გული სწყდება და საყვედრებელ სიტყვასაც ამბობს. ალბათ ზომიერებაა ყველაფერში საჭირო და მაშინ არ დაგწყდება გული.

მეზობლები გვყავს, ძალიან უჭირდათ და დედაჩემს ბაზრიდან ერთი პარკი რომ ჩვენთვის მოჰქონდა, მეორეს იმათ მიუცუხცუხებდა ხოლმე. თან ბაზარში მამას არ გაიყოლებდა, რომ არ დაეშალა. ჰოდა, ერთხელ ფული შეაგროვა, 200 ლარამდე, რაღაცის ყიდვას აპირებდა და გახარებული იმ მეზობელს მოუყვა. იმანაც იწუწუნა, გადასახადს ვერ ვიხდი, დენს ჩამიჭრიან, ბანკის ვალი მაქვსო და ჩვენ მშიერი დაგვტოვა, კაპიკ-კაპიკ ჩაუთვალა სიმწრით ნაგროვები გროშები. დაუბრუნა კი არა, რომ შეახსენა, აქეთ გამოლანძღა. მაშინ კი იკადრა დედამ და შეახსენა თავისი პატივისცემა, მაგრამ უარესი მიიღო: ვინ გეხვეწებოდა, შენი მათხოვარი ვინ იყოო.

ყვედრება ცუდია, თუ სიკეთეს აკეთებ, არც უნდა გაიხსენო, მაგრამ ვფიქრობ, არც უმადურობაა უკეთესი საქციელი.

ნინო (35 წლის): იმისთვის ჩნდები, რომ სიკეთე აკეთო, მაგრამ ჩვენი დანიშნულება ხშირად გვავიწყდება. ისეც ხდება, რომ ბედნიერი გგონია ადამიანი, რადგან სიმდიდრე აქვს, მაგრამ შესაძლოა, სხვებზე უბედური იყოს.

ერთი მეგობარი მყავს, მშრომელი და გონიერი ქალია, ქმარიც ასეთი შეხვდა და ბიზნესი ააწყვეს. ძალიან გამდიდრდნენ, მაგრამ ეს მათთვის არც სიამაყის წყარო გამხდარა და არც გამორჩეულობის განცდა გასჩენიათ, პირიქით, დადიან და გაჭირვებულებს ეხმარებიან. უთქვამთ კიდეც, რაც უფრო მეტი წარმატება გვაქვს, მით უფრო გვეშინია და მოგებული ფული უნდა გავცეთო. ახლა ეს რატომ მოვყევი - ირგვლივმყოფები ისე ამადლიან ყველაფერს, თითქოს მათი მიცემული იყოს. ეს მით უფრო საკვირველია, რომ დაუყვედრებლად და უსაყვედუროდ დახმარებიან, ვისაც კი რამე უთხოვია.

თეონა (33 წლის):
თუ ყვედრება არ ვარგა, უმადურობა უკეთესია? მართალია, ცოტაა სიკეთის მკეთებელი და უანგაროდ მადლის გამცემი, მაგრამ ეს ალბათ იმიტომ, რომ უმადურთაგან სიკეთის ნაცვლად პანღურს იღებენ. ჩემს სიკეთეს რომ ვერ დაინახავ, შენს გულს რომ ვერაფრით მოვიგებ, ძნელია არ შეგახსენო. ამის დათმენას დიდი სულიერება სჭირდება, ალბათ ამისთვის ჯერ მზად არ ვარ.
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
23.05.2018
როცა ხანცთისკენ მიმავალ ციცაბო გზაზე ავდიოდით ჩემს გულში სამი სახე მესახებოდა: ერთ მხარეს კლდე (ქრისტე), შუაში გზა (ადამიანის ღვაწლი) და მეორე მხარეს გადასავარდნი (სიკვდილის ტოლფასი დაცემა - უნანელობა).
23.09.2017
ჩვენი ჟურნალისა და ვებ-გვერდის მკითხველმა მოგვწერა წერილი და გვთხოვა გამოგექვეყნებინა. ვასრულებთ მის თხოვნას. მადლობა მას და მადლობა თითოეულ თქვენგანს,
30.05.2016
დათო ხვედელიძე სოციალურ ქსელში იხსენებს:
2008 წლის ადრიანი ზაფხული იქნებოდა, აღარ მახსოვს სად მივდიოდი...
04.01.2016
იმერელი მუსიკოსი ევროპაში - ემიგრანტის დღიურიდან

თეა კეკუა გერმანიაში, მიუნხენის ქართული ემიგრაციის ნაწილია. ნიჭიერი ახალგაზრდა საკუთარ სათქმელს მცირე ჩანახატით გადმოგვცემს:
27.12.2015
რა არის ქრისტიანობა? როდის ვხდებით ჭეშმარიტი ქრისტიანები? მხოლოდ ეკლესიაში სიარული და გასაჭირში ლოცვის კითხვა მაქცევს უფლის შვილად?
19.07.2012
ცილისწამების არ გვრცხვენია, თუმცა ბევრჯერ ვერც ვაცნობიერებთ, რომ ცილს ვწამებთ.
05.07.2012
ფსალმუნი სულის წყაროა, ფსალმუნთა კითხვისას ყველაფერზე გაქვს პასუხი და სავედრებელი შენიც, გრძნობ, როგორ მიდის უფალთან.
07.06.2012
ჩემი იდეალი ყაზბეგის ელეონორა იყო და მასავით ვიქცეოდი
ხიბლი ყველას გვჭირს. საკუთარი ჭკუით, გვარიშვილობით, ღვთისმოსაობითაც კი მოხიბვლა ცოდვა და ღვთის გარეგანი საქმე ყოფილა.
24.05.2012
ღმერთთან სიახლოვე რომ შეიგრძნო, ბევრი რამ უნდა დათმო - პატივმოყვარეობა, სიზარმაცე, უდებება...
24.05.2012
იესო ქრისტე, ძე ღვთისა, კაცობრიობის გადასარჩენად მოევლინა ამ წუთისოფელს, ხალხს და მოწაფეებს ხშირად ელაპარაკებოდა ადამიანის შეცოდებებზე
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
ჟურნალი
ჟურნალის ბოლო ნომრები:
ქრისტიანობა მიწიერი დიდებისგან განშორებაა. ქრისტიანობა თავმდაბლობაა
მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესია წმინდა გიორგის დღესასწაულს წლის განმავლობაში ორჯერ აღნიშნავს: