ქრისტეს შესახებ ჩურჩულს რომ მოჰყვებოდნენ, მიკვირდა, ნეტავ სად გაიგონეს-მეთქი
ქრისტეს შესახებ ჩურჩულს რომ მოჰყვებოდნენ, მიკვირდა, ნეტავ სად გაიგონეს-მეთქი
აბა, რა დიდი მტკიცება სჭირდება იმას, სახარების კითხვას და გაგებას რომ დაიწყებ, შენი ნაბიჯი ქრისტეს გზაზე უკვე მტკიცეა. ერთი რამეცაა - სახარების ბოლომდე წვდომა არავის ძალუძს წმინდა მამების გარდა. წვდომაში შემეცნებაც იგულისხმება და თუ ეს ორი გონებისმიერი ძალა ერთმანეთს დაშორდა, გაგიჭირდება მისი სიღრმეების ჭვრეტა.

ნატალია (50 წლის): სკოლა ისე დავამთავრე, არც კი ვიცოდი, ბიბლია თუ არსებობდა. ქრისტეს შესახებ ჩურჩულს რომ მოჰყვებოდნენ, მიკვირდა, ნეტავ სად გაიგონეს-მეთქი. ჩვენს მოხუცებს ეს ყველაფერი გიმნაზიებსა და ეკლესიებში ჰქონდათ მოსმენილი, მერე კი უფლის ხსენება აუკრძალეს და შიშით დადუმდნენ. დედაჩემი გულდაწყვეტილი ჰყვებოდა, - დედაჩემს მზითევში სახარება გამოატანეს და კომუნისტების შიშით ტყეში დაუმარხავსო. მერე, როცა ამ შიშმა ასე თუ ისე გადაიარა, უძებნიათ, მაგრამ ვეღარ უპოვიათ. არ უნდა გაფუჭებულიყო, გასანთლულ ტილოში ჰქონდა მოწიწებით შეხვეულიო, - იმედოვნებდა.

მოკლედ, დავამთავრე სკოლა და ჩამოვედი თბილისში. მაშინ ხუთოსანი, ნიჭიერი, "პატრონიანი" უნდა ყოფილიყავი, თორემ უმაღლეს სასწავლებელში ვერ მოხვდებოდი. მეც ჩავაბარე უნივერსიტეტში და სტუდენტი გავხდი. ხარბად ვისმენდი ჩვენი საოცარი ლექტორების ლექციებს. ბატონი ელგუჯა ხინთიბიძე გვესაუბრა სახარებაზეც, როგორც ნათარგმნ უნიკალურ ლიტერატურულ ნაწარმოებზე. ძველი ქართული ლიტერატურა ძირითადად საისტორიო მწერლობის სხვადასხვა ჟანრს განიხილავს და საოცრად საინტერესოა, მაგრამ ბატონ ელგუჯას სახარებაზე საუბრისას სხვანაირად უბრწყინავდა თვალები და ჩვენც დაგვავალა - ნიშანს არავის დავუწერ, ვინც სახარებას არ წაიკითხავსო.

წელმოწყვეტილი წავედი მეორე დღეს საჯარო ბიბლიოთეკაში. ალბათ ორი-სამი ცალიღა იქნებოდა შემორჩენილი, რადგან სამი საათი არ აინთო ტაბლოზე ჩემი ნომერი. როგორც იქნა, ვეღირსე და დავიწყე კითხვა. თავიდან გენეალოგიამ გამაწამა, მერე და მერე შევყევი... ვკითხულობდი და გულში ჩხვლეტას ვგრძნობდი... ბავშვობიდან წიგნებს ვიყავი ჩაშტერებული და ასეთი არაფერი მიგრძნია. გოგონა, ბიბლიოთეკას ვკეტავთო, რომ გავიგონე, მაშინ მივხვდი, დაღამებულიყო, არადა წიგნი არ მეთმობოდა. სიბნელის მეშინია, მაგრამ ისე გამოვედი, ჩავჯექი ტროლეიბუსში და ავუყევი იმ ჩემს ჩაბნელებულ ქუჩას, არაფერი მიგრძნია, თითქოს ამ ქვეყანაზე არ ვიყავი...

ნინო (43 წლის): დედა და მამა ურწმუნონი არ ყოფილან, მაგრამ არც ეკლესიურები იყვნენ და მე და ჩემს და-ძმასაც მაინცდამაინც არ მიგვიწევდა გული ეკლესიისკენ.

გავთხოვდი. მეუღლის ოჯახი კი შემხვდა ღვთისმოსავი, მაგრამ მე ვერ მივეჩვიე წირვა-ლოცვაზე დგომისას სიმშვიდის შენარჩუნებას, ამსოფლიური ფიქრებისა და ოცნებების დათმობას. კი დავდიოდი, მაგრამ სწორედ მაშინ ვფიქრობდი იმაზე, რაზეც სხვა დროს მოცლილობისასაც არ მიფიქრია. სახარების წაკითხვამდე ვერც ვჩერდებოდი და გამოვრბოდი, მერე ჩემს თავთან ვიმართლებდი თავს...

ორი წლის წინ ჩემი მეუღლე სიმსივნით დაავადდა და გარდაიცვალა. ირგვლივ ყველაფერი დაცარიელდა... ერთი ვაჟი მყავს. შინაგანად კი ვფიქრობდი, რომ პატრონი სჭირდებოდა და უნდა მეცოცხლა მისთვის, მაგრამ თავს ძალას ვერ ვატანდი და სიცოცხლის სურვილს ვერ ვიბრუნებდი. მეზობელი მყავს ღვთისმოსავი. ქმარიც გარდაეცვალა და თოთხმეტი წლის ვაჟიც სისხლის გათეთრებით. მთხოვა, ის აუცილებელი წესები შემესრულებინა, რაც მიცვალებულის სულის საოხად არის დადგენილი. ამან გამომაფხიზლა და დავიწყე ეკლესიაში სიარული. აღსარებისთვისაც მომამზადა მოძღვარმა და ვეზიარე კიდეც. თავიდან მეგონა, გამიჭირდებოდა წირვაზე დასწრება, მაგრამ როცა სახარებას კითხულობს მოძღვარი, ისეთი განცდა მაქვს, თითქოს იმ მისტერიის მონაწილე ვარ, ქრისტეს ცხოვრება რომ ჰქვია.

მიხეილი (30 წლის):
მორწმუნე ოჯახიდან ვარ და მეც და ჩემი ძმაც ეკლესიურად ვცხოვრობთ. წირვა-ლოცვას კვირაობით და დღესასწაულებზე, თუ რაიმე მნიშვნელოვანი საქმე არ გვაქვს, ყოველთვის ვესწრებით. სახარებასაც იქ ვუსმენ. ერთი რამ მჭირს და არ ვიცი, ეს რისგანაა - იქ წაკითხულს უფრო ვიგებ და მირჩევნია, მოძღვარს ვუსმინო, ვიდრე მე წავიკითხო. ამის მიზეზი ისიც არის, რომ რაღაცნაირი კრძალვა მაქვს - ამ წმინდა წიგნს ხელს რომ ვკიდებ, მეშინია, რამე უკრძალველი არ ჩავიდინო.
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
23.05.2018
როცა ხანცთისკენ მიმავალ ციცაბო გზაზე ავდიოდით ჩემს გულში სამი სახე მესახებოდა: ერთ მხარეს კლდე (ქრისტე), შუაში გზა (ადამიანის ღვაწლი) და მეორე მხარეს გადასავარდნი (სიკვდილის ტოლფასი დაცემა - უნანელობა).
23.09.2017
ჩვენი ჟურნალისა და ვებ-გვერდის მკითხველმა მოგვწერა წერილი და გვთხოვა გამოგექვეყნებინა. ვასრულებთ მის თხოვნას. მადლობა მას და მადლობა თითოეულ თქვენგანს,
30.05.2016
დათო ხვედელიძე სოციალურ ქსელში იხსენებს:
2008 წლის ადრიანი ზაფხული იქნებოდა, აღარ მახსოვს სად მივდიოდი...
04.01.2016
იმერელი მუსიკოსი ევროპაში - ემიგრანტის დღიურიდან

თეა კეკუა გერმანიაში, მიუნხენის ქართული ემიგრაციის ნაწილია. ნიჭიერი ახალგაზრდა საკუთარ სათქმელს მცირე ჩანახატით გადმოგვცემს:
27.12.2015
რა არის ქრისტიანობა? როდის ვხდებით ჭეშმარიტი ქრისტიანები? მხოლოდ ეკლესიაში სიარული და გასაჭირში ლოცვის კითხვა მაქცევს უფლის შვილად?
24.05.2012
ღმერთთან სიახლოვე რომ შეიგრძნო, ბევრი რამ უნდა დათმო - პატივმოყვარეობა, სიზარმაცე, უდებება...
10.05.2012
ხშირად ვფიქრობთ, რომ ჭეშმარიტი სიხარული ამქვეყნიური ცხოვრებით ტკბობას მოაქვს - ფულს, სიმდიდრეს.
12.04.2012
წარმოუდგენელია, როგორ არსებობდა კაცობრიობა აღდგომის მადლის გარეშე. ეს დღე სხვაგვარად თენდება, საყოველთაო სიხარულია მორწმუნეთა შორის
29.03.2012
ათასგვარი ნაკლი გვაქვს ადამიანებს, მაგრამ მათ შორის უარესი ამპარტავნება და მისგან შობილი მრისხანებაა.
15.03.2012
მოგესალმებით, მე გახლავართ ქართული ენისა და ლიტერატურის პედაგოგი ეკატერინე ბუხაიძე.
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31
ჟურნალი
ჟურნალის ბოლო ნომრები: