ზოგს ჰგონია, ცოდვა მხოლოდ კაცის კვლა, მრუშობა და ქურდობაა
ზოგს ჰგონია, ცოდვა მხოლოდ კაცის კვლა, მრუშობა და ქურდობაა
"დამძიმებულნი ცოდვითა და შეპყრობილნი მწუხარებითა" როცა შენდობას ვითხოვთ უფლისგან, ეს იმას ნიშნავს, რომ სულის განწმენდისკენ მივისწრაფვით. ცდუნებებს თავს ვერ ვარიდებთ, მერე კი, როცა სული ცოდვათა სიმძიმისგან მოიდრიკება, მის გათავისუფლებას ვლამობთ. ცოდვის შეცნობა გზაა უფლისაკენ. თუ მივხვდებით, რა არის ცოდვა, თუ ყურად ვიღებთ უფლის მცნებებს და სინანულს შევუდგებით, სულიწმინდის მადლი გარდამოვა ჩვენზე.

რა არის ცოდვა? - ხშირად ვეკითხებით საკუთარ თავს და ალბათ, სხვასაც, მაგრამ ცოდვის არსის შესაცნობად მხოლოდ სურვილი არ კმარა. ერთადერთი, რასაც შეუძლია, ჭეშმარიტება გამოგვიჩინოს, ეკლესიური ცხოვრებაა.

თამაზი (52 წლის): არასოდეს დავფიქრებულვარ, ხომ არ ვცოდავ-მეთქი. რასაც ვაკეთებდი, ყველაფერი მართებულად მიმაჩნდა. ჩემს საქციელს მაშინღა ჩავუკვირდი, როცა სამსახურში ახალი თანამშრომელი მივიღეთ. ახლა, როცა ტაძარში სიარული დავიწყე, ვხვდები, რომ უფალი საკუთარი თავის შესაცნობად მოგვივლენს ადამიანს თუ განსაცდელს... ერთი უბრალო ბიჭი იყო, მანქანების მრეცხავად მუშაობდა, საოცარი შინაგანი კულტურა და კდემა ჰქონდა. ჭამაც სხვანაირი იცოდა - მოკრძალებულ საუზმეს, კარტოფილსა და პურს, ამოალაგებდა და ისეთი მოწიწებით შეექცეოდა, კაცი იფიქრებდა, არისტოკრატებთან მოხვდაო სუფრაზე. შემწვარ-მოხრაკულზე რომ მივიპატიჟებდით, პირჯვარს გადაიწერდა და იტყოდა, უფალმა შეგინდოთო. თავიდან მისმა საქციელმა გამაღიზიანა. ვიფიქრე კიდეც, რაიმეზე ავუხირდები და მივბეგვავ-მეთქი...

ერთხელ საოცრად გაბრწყინებული მოვიდა. ასეთი გახარებული არასოდეს გვენახა. რა იყო, ბიჭო, ლატარიაში მანქანა ხომ არ მოიგეო, გაეხუმრა, უფრო სწორად, გაელაზღანდარა ერთი თანამშრომელი. არა, ვეზიარეო, - ისე თქვა, ღიმილი პირზე შეგვაშრა. მერე დავინტერესდით და როცა აგვიხსნა, რა იყო აღსარება და ზიარება, ცოტა შევფიქრიანდი. მომინდა, მასავით მეცხოვრა, მთლად თუ ვერ დავემსგავსებოდი, ეკლესიაში მაინც მევლო. ვთხოვე, წავეყვანე.

როცა აღსარებისთვის მივედი, ვერაფერი გავიხსენე ისეთი, რის გამოც სინდისი მქენჯნიდა. ვერაფრით მივხვდი, რას მეკითხებოდა მოძღვარი, რა იყო ცოდვა. არადა, თურმე რამდენი გვქონია... ეკლესიურად ვცხოვრობ და ვიცი, რომ ყველაფერს თავს ვერ აარიდებ, მაგრამ ბრძოლა ხომ შეიძლება?

ვიოლა (60 წლის): სინანულის გზა მძიმეა, ძნელად სავალი, წინ ეკლებად და მძიმე ლოდებად ქცეული ჩვენი ცოდვები გვეღობება, მაგრამ უნდა ვიბრძოლოთ და თუნდაც სისხლის ფასად მოვიპოვოთ სულიერი თავისუფლება. როცა საკუთარ თავს აჯობებ, აი, მაშინ ხარ გამარჯვებული.

ჩემი მთავარი ცოდვა სიხარბე გახლდათ. ამის შეცნობას თითქმის ათი წელი მოვანდომე. მეგონა, ნივთიერი მონაპოვარი იყო ყველაფერი და ხარბად ვიძენდი ძვირფას ნივთებსა და ანტიკვარიატს. სახლი მუზეუმად ვაქციე. სადმე რამე თუ მომეწონებოდა, იმ ნივთზე ოცნებაში ვათენ-ვაღამებდი. სხვას რომ ჩემზე უკეთესი სამკაული ჰკეთებოდა, შური და ჯავრი მომკლავდა. ნელ-ნელა მივხვდი, რომ ამან გამომფიტა, გამომხრა... აღარ გავაგრძელებ, რადგან ახლა ეკლესიურად ვცხოვრობ და ჩემს ცოდვას გასაქანს არ ვაძლევ.

მარი (38 წლის): არის ცოდვები, რომელთაც უნებლიეთ სჩადი და ცოდვები, რომელთაც სჩადი იმის გამო, რომ საკუთარი თავი ვერ მოგითოკავს, ხორციელ სიამოვნებაზე უარი ვერ გითქვამს, თუმცა იცი, რომ ამით უფლისკენ მიმავალ გზას იხშობ.

ტაძარში სიარული რომ დავიწყე, ჯერ კიდევ მოწაფე ვიყავი. ვერაფრით დავაღწიე თავი სირცხვილის გრძნობას, აღსარება ვერ ვთქვი, თითქოს რაღაც მბოჭავდა და გასაქანს არ მაძლევდა. როცა მორწმუნე დეიდა ამის თაობაზე რამეს მკითხავდა, აბა, მე რა ცოდვა მაქვს-მეთქი, მივუგებდი, თუმცა ვხვდებოდი, რომ ამით მხოლოდ თავს ვიტყუებდი, რადგან კარგად ვიცოდი ჩემი ნაკლი. როგორც იქნა, გავბედე მოძღვართან მისვლა, მაგრამ ახლა მეორე ცოდვა შემომიჩნდა - მარხვის დაუცველობა. მცირე ასაკში ვახერხებდი თავის შეკავებას, ახლა კი პირისგემოს სიყვარული მძლევდა... ისევ უფალმა მიხსნა. ერთხელ, ვნების კვირას, მეგობართან წავედი, რომელსაც საკუთარი, ეზოიანი სახლი აქვს და მაყალზე მწვადები შევწვით.

შინ დაბრუნებულს ლოცვა მომინდა და ხატის წინ დავდექი. მაცხოვრის სახე ისეთი გატანჯული მეჩვენა, შევშინდი. ამან დამაფიქრა და საკუთარი უმსგავსობა თვალნათლივ დამანახვა. მაცხოვრის ტანჯვა დამიდგა თვალწინ და მივხვდი, გემოთმოყვარეობა როგორ ვნებდა, უფსკრულისკენ როგორ მიაქანებდა ჩემს სულს...

ნინო (29 წლის): ცოდვილი რომ იყოს, არავის სურს; ბევრმა, უბრალოდ, არ იცის, რა არის ცოდვა. ზოგს ჰგონია, ცოდვა მხოლოდ კაცის კვლა, მრუშობა და ქურდობაა. მეც ასე ვფიქრობდი, ამიტომ თავი უცოდველად მიმაჩნდა... წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიის მრევლის წევრი ვარ. ჩვენი მოძღვარი ყოველთვის ცდილობს, უხილავი ცოდვებისთვის მიგვაქცევინოს ყურადღება. მისი წყალობით ბევრი რამ ვიცი და ვცდილობ, ვებრძოლო როგორც ხილულ, ასევე უხილავ, გულისა და გონებისმიერ ცოდვებს.
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
23.05.2018
როცა ხანცთისკენ მიმავალ ციცაბო გზაზე ავდიოდით ჩემს გულში სამი სახე მესახებოდა: ერთ მხარეს კლდე (ქრისტე), შუაში გზა (ადამიანის ღვაწლი) და მეორე მხარეს გადასავარდნი (სიკვდილის ტოლფასი დაცემა - უნანელობა).
23.09.2017
ჩვენი ჟურნალისა და ვებ-გვერდის მკითხველმა მოგვწერა წერილი და გვთხოვა გამოგექვეყნებინა. ვასრულებთ მის თხოვნას. მადლობა მას და მადლობა თითოეულ თქვენგანს,
30.05.2016
დათო ხვედელიძე სოციალურ ქსელში იხსენებს:
2008 წლის ადრიანი ზაფხული იქნებოდა, აღარ მახსოვს სად მივდიოდი...
04.01.2016
იმერელი მუსიკოსი ევროპაში - ემიგრანტის დღიურიდან

თეა კეკუა გერმანიაში, მიუნხენის ქართული ემიგრაციის ნაწილია. ნიჭიერი ახალგაზრდა საკუთარ სათქმელს მცირე ჩანახატით გადმოგვცემს:
27.12.2015
რა არის ქრისტიანობა? როდის ვხდებით ჭეშმარიტი ქრისტიანები? მხოლოდ ეკლესიაში სიარული და გასაჭირში ლოცვის კითხვა მაქცევს უფლის შვილად?
29.03.2012
ათასგვარი ნაკლი გვაქვს ადამიანებს, მაგრამ მათ შორის უარესი ამპარტავნება და მისგან შობილი მრისხანებაა.
15.03.2012
მოგესალმებით, მე გახლავართ ქართული ენისა და ლიტერატურის პედაგოგი ეკატერინე ბუხაიძე.
01.03.2012
"ნუ ტირი, თუ მართლა გიყვარვარ"
ჟურნალი "კარიბჭე" ჩვენი სულიერი ცხოვრების წინამძღოლი გახდა. ბევრი შეგვძინა და გვასწავლა ჟურნალის დარიგებებმა.
01.03.2012
სამი სიხარული
ამ პატარა სამადლობელ წერილს საქართველოს ონკოლოგიის ნაციონალური ცენტრის ბავშვთა განყოფილების პაციენტი ბავშვები და მათი მშობლები ვწერთ.
16.02.2012
ჩანახატი
იუდას ხე
კედრონის ღელის გაღმა ერთი ხე დგას განმარტოებით, რომელსაც ოდითგანვე "იუდას ხეს" უწოდებენ.
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30
ჟურნალი
ჟურნალის ბოლო ნომრები:
IX საუკუნის II ნახევარში კლარჯეთის ერთ პატარა სოფელში დაიბადა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მშვენება - წმინდა სერაპიონ ზარზმელი.