როცა ამდენი წმინდა ნაწილი და ჯვარი გვიფარავს, სასოწარკვეთის უფლება არ გვაქვს!
როცა ამდენი წმინდა ნაწილი და ჯვარი გვიფარავს, სასოწარკვეთის უფლება არ გვაქვს!
მთელი გზა ჯვარი გულზე მქონდა მიხუტებული და გადარჩენას ვემუდარებოდი
არის მომენტები ერის, ადამიანის ცხოვრებაში, როცა მწუხარებას უფსკრულში ჩაჰყავხარ და... სასოწარკვეთა გულს გიღრღნის. ასეთ დროსაც მთავარი სიწმინდის - ჯვრის ძალით გადარჩენა უნდა ვევედროთ უფალს. მძიმეა ჯვარი. მძიმე იყო ის მაშინაც, როცა ქრისტეს ზურგზე მოჰკიდეს და გოლგოთაზე აატანინეს. ხომ აღდგა უფალი, ხომ გახდა მას შემდეგ ჯვარი პური ჩვენი არსობისა...

ნინო (35 წლის): როცა ჩვენი ქვეყნის იავარქმნა დაიწყეს, შოვში ვისვენებდი ქმარ-შვილთან ერთად. იქ ბევრს ვერაფერს ვიგებდით, მაგრამ იმ ხმამ კი მოაღწია, თბილისის დაბომბვას აპირებენო. ყველანი ლანდებად ვიქეცით, იქ დარჩენილებზე ფიქრი და ლაპარაკი იყო მხოლოდ ჩვენი საკეთებელი. ზოგი ამბობდა, აქ დავრჩეთ, იქნებ ეს ბავშვები მაინც გადავურჩინოთ ქვეყანასო, ზოგმა - თუ ყველა დაიხოცება, მე რა ჯანდაბად მინდა სიცოცხლეო. ხატი და ჯვარი მქონდა წაღებული შინიდან, დავილაგე წინ და მთელი ღამე ლოცვასა და ტირილში გავათენე - ღმერთო, მაჩვენე გზა-მეთქი.

მეორე დილით უცებ გადავწყვიტეთ წამოსვლა და როგორც იქნა, ჩამოვაღწიეთ. მთელი გზა ჯვარი გულზე მქონდა მიხუტებული და გადარჩენას ვემუდარებოდი. მართალია, გული გასივებული მქონდა, მაგრამ მჯეროდა, მისი ძალა სამშვიდობოს გაგვიყვანდა.

იმ ღამეს ჩამეძინა, მაგრამ საოცარმა სიზმარმა - ვფიქრობ, ეს უფრო ჩვენება იყო - გამომაფხიზლა. მეზობელი აზერბაიჯანელი ბიჭი მესიზმრა, გულზე მოზრდილი ჯვარი ეკიდა. გამიხარდა და ვკითხე, გაქრისტიანდი-მეთქი? მისკენ გავიწიე. თავი მდუმარედ დამიქნია და ასევე უსიტყვოდ გამშორდა...

დილით გავიგე, გორში მოუკლავთ რუსებს. მერე ისიც თქვეს, თავგანწირვით იბრძოდა, ჩემს ქვეყანას მტერს არ დავანებებო. თურმე ბიჭები გამოჰყავდა ბრძოლის ველიდან და ამ დროს მოუსწრო ტყვიამ...

თამარი (60 წლის): ჯვარი მარადიული სიცოცხლის დასაწყისია და როგორ შეიძლება არ გეიმედებოდეს? თუმცა ისიც ხშირია, როცა ეშმაკი გძლევს და სასოწარკვეთა შეგიპყრობს...

ახლა ჩემს მოუწყობელ ცხოვრებაზე როგორ შეიძლება ლაპარაკი, როცა ამისთანა ცოდვა-ბრალი ტრიალებს, მაგრამ საშინელი დილემის წინაშე დავდექი. მთელი სიცოცხლის ნაწვავ-ნადაგი თითქოს ერთ დღეს გამომეცალა ხელიდან. გამიჭირდა ბავშვობის სახლთან განშორება, თუმცა გარემოებამ ასე მოითხოვა - ყველაფერი გავყიდე და შვილებს გავუნაწილე. მორწმუნე კი მქვია, მაგრამ ისეთი დეპრესია დამეუფლა, ეკლესიაში ვერ შევდიოდი, ლოცვასაც ვერ ვბედავდი - უკუღმა მიბრუნდება-მეთქი. ნელ-ნელა გავაცნობიერე, რომ ჩემს სისულელეს უიღბლობასა და ღმერთს ვაბრალებდი. ამან შემაშინა და შემაწუხა...

ვიძალე და ეკლესიაში წავედი. წირვის შემდეგ მრევლი მოვიკითხე. მისაყვედურეს, რატომ აქამდე არ ჩანდიო. ნამდვილი მიზეზი არ მითქვამს... მერე - ახლა სხვა რაღა გვაქვს სალაპარაკო - საქართველოში დატრიალებულ უბედურებაზე ჩამოვარდა სიტყვა. ზოგს შევატყვე, იმედი დაკარგვოდა, ერთმა ახალგაზრდა ქალმა კი ასეთი რამ თქვა: ქვეყანას, სადაც უფლის კვართია დაბრძანებული, რისი უნდა ეშინოდესო. ამ სიტყვებმა გამომაფხიზლა და მეორე დღეს მცხეთაში წავედი. უფლის კვართთან მისული ცრემლით ვეხვეწებოდი პატიებას გულაცრუებისთვის...

მანუჩარი (35 წლის): ცოლი ადრე შევირთე. ერთმანეთი გვიყვარდა და არ მინდოდა დამეკარგა, თუმცა ცოლის რჩენის არავითარი სახსარი არ მქონდა, ვიცოდი, რომ მთლიანად დედ-მამის კისერზე უნდა "ვმჯდარიყავი". მდიდარი მშობლები არ მყავდა, ჩემი რჩენა უჭირდათ და ჩემი ცოლ-შვილი ხომ მთლად გატეხდა წელში. თეონა ბევრს არაფერს ითხოვდა - მორიდებული და წყნარია, მაგრამ ბევრი რამ აკლდა. გული მტკიოდა, თუმცა ვერაფერს ვახერხებდი - ცოდნა მე არ მქონდა და მოხერხება, რომ ვაჭრობა მაინც დამეწყო. ამას როგორღაც გავუძლებდით, მაგრამ შვილი არ გვეძლეოდა და არც იმის საშუალება გვქონდა, სერიოზულად გვემკურნალა.

როგორც იქნა, მოვახერხეთ და ექიმთან მივედით. იმდენი წამალი გამოგვიწერა, სახლი რომ გაგვეყიდა, მაინც ვერ ვიყიდდით. დაღონებულები წამოვედით იქიდან...

უშვილობას თითქოს შევეგუეთ, მაგრამ ახლა იმის მეშინოდა, ავადმყოფობას უფრო მეტად არ ეჩინა თავი.

დედაჩემმა ეკლესიაში დაიწყო სიარული. ერთხელ გახარებული მოვიდა, მოძღვარს ველაპარაკე და შიომღვიმეში წასვლა გვირჩია, დიდი იმედი მომეცაო. მეზობელს შევეხვეწე და მანქანით მიგვიყვანა. ასე ვიარეთ ალბათ ერთი თვე...

სულ მალე შევიტყვე, რომ ჩემი მეუღლე ფეხმძიმედ იყო. მამა შიოს მადლობის სათქმელად ვეახელით და შევპირდით კიდეც, რამდენსაც მოგვცემდა ღმერთი, იმდენ შვილს ვიყოლიებდით.

ჯერჯერობით სამი გვყავს...

როცა ამდენი წმინდა ნაწილი და ჯვარი გვიფარავს, სასოწარკვეთის უფლება არ გვაქვს!

ნუნუ (67 წლის): მე ასე ვფიქრობ და თუ ვინმე დამძრახავს, მისი საქმეა...

ჯვრისა და ეკლესიის გარეშე ქრისტიანი რომ ვერ იქნები, ამას რა ლაპარაკი უნდა! ღმერთმა ულამაზესი ბუნება და წინაპრები რომ მოგვცა - ესეც ცხადზე ცხადია. ამდენი სიწმინდე რომ არის ჩვენთან თავმოყრილი, ესეც ხომ უფლის ჩვენდამი სიყვარულზე მეტყველებს? ასეთი სიმდიდრის პატრონ ერს მეტი დაფიქრება და სიყვარული მართებს.

უფლის კვართი, ღვთისმშობლის კვართი, წმინდა ნინოს საფლავი და კიდევ უამრავი წმინდა ნაწილი რომ გვაქვს, ამაზე მეტი სიმდიდრე რაღა გვინდა?
ბეჭდვაელფოსტა
06.06. 2015
nona
ძალიან კარგები ხართ, გაიხარეთ, ვერ წარმოიდგენთ როგორ მაძლიერებთ რწმენაში
სხვა სიახლეები
23.05.2018
როცა ხანცთისკენ მიმავალ ციცაბო გზაზე ავდიოდით ჩემს გულში სამი სახე მესახებოდა: ერთ მხარეს კლდე (ქრისტე), შუაში გზა (ადამიანის ღვაწლი) და მეორე მხარეს გადასავარდნი (სიკვდილის ტოლფასი დაცემა - უნანელობა).
23.09.2017
ჩვენი ჟურნალისა და ვებ-გვერდის მკითხველმა მოგვწერა წერილი და გვთხოვა გამოგექვეყნებინა. ვასრულებთ მის თხოვნას. მადლობა მას და მადლობა თითოეულ თქვენგანს,
30.05.2016
დათო ხვედელიძე სოციალურ ქსელში იხსენებს:
2008 წლის ადრიანი ზაფხული იქნებოდა, აღარ მახსოვს სად მივდიოდი...
04.01.2016
იმერელი მუსიკოსი ევროპაში - ემიგრანტის დღიურიდან

თეა კეკუა გერმანიაში, მიუნხენის ქართული ემიგრაციის ნაწილია. ნიჭიერი ახალგაზრდა საკუთარ სათქმელს მცირე ჩანახატით გადმოგვცემს:
27.12.2015
რა არის ქრისტიანობა? როდის ვხდებით ჭეშმარიტი ქრისტიანები? მხოლოდ ეკლესიაში სიარული და გასაჭირში ლოცვის კითხვა მაქცევს უფლის შვილად?
12.04.2012
წარმოუდგენელია, როგორ არსებობდა კაცობრიობა აღდგომის მადლის გარეშე. ეს დღე სხვაგვარად თენდება, საყოველთაო სიხარულია მორწმუნეთა შორის
29.03.2012
ათასგვარი ნაკლი გვაქვს ადამიანებს, მაგრამ მათ შორის უარესი ამპარტავნება და მისგან შობილი მრისხანებაა.
15.03.2012
მოგესალმებით, მე გახლავართ ქართული ენისა და ლიტერატურის პედაგოგი ეკატერინე ბუხაიძე.
01.03.2012
"ნუ ტირი, თუ მართლა გიყვარვარ"
ჟურნალი "კარიბჭე" ჩვენი სულიერი ცხოვრების წინამძღოლი გახდა. ბევრი შეგვძინა და გვასწავლა ჟურნალის დარიგებებმა.
01.03.2012
სამი სიხარული
ამ პატარა სამადლობელ წერილს საქართველოს ონკოლოგიის ნაციონალური ცენტრის ბავშვთა განყოფილების პაციენტი ბავშვები და მათი მშობლები ვწერთ.
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30
ჟურნალი
ჟურნალის ბოლო ნომრები:
მთავარანგელოზები
მთავარანგელოზ მიქაელისა და სხვათა უხორცოთა ზეცისა ძალთა - გაბრიელისა, რაფაელისა, ურიელისა, სელაფიელისა, ეგუდიელისა, ვარახიელისა და იერომიელის კრების აღნიშვნა IV საუკუნეში, ლაოდიკიის ადგილობრივ კრებაზე გადაწყდა