როდის იწყება შეგრძნება საკუთარი დაცემულობისა? მაშინ, როდესაც აღარ გვსურს ცოდვის ვაკეზე სიარული და მზერას მაცოცხლებელი, განმწმენდელი უფლის სიმაღლისაკენ მივაპყრობთ
როდის იწყება შეგრძნება საკუთარი დაცემულობისა? მაშინ, როდესაც აღარ გვსურს ცოდვის ვაკეზე სიარული და მზერას მაცოცხლებელი, განმწმენდელი უფლის სიმაღლისაკენ მივაპყრობთ
ვაკე ზედაპირზე მოსიარულე ვერ გრძნობს საკუთარი სხეულის სიმძიმეს, მაგრამ როდესაც ციცაბო კლდეზე დაიწყებს ცოცვას, აღმასვლას, მაშინვე იგრძნობს თავისი სხეულის მასას. მოწყდე, გადმოვარდე მთის სიმაღლიდან ძალზე იოლია. ამისთვის ხელის გაშვებაც კი საკმარისია, მაგრამ ახვიდე მის მწვერვალზე, ძალზე რთული და სახიფათო საქმეა, ამას უდიდესი შინაგანი ენერგია, სიფრთხილე, ძალთა კონცენტრაცია და ყურადღება სჭირდება. აუცილებელია მთელი შინაგანი ენერგია გადანაწილდეს სხეულის თითოეულ ასოზე, რადგან საყრდენი მთამსვლელისთვის არ შეიძლება იყოს მხოლოდ ერთი რომელიმე წერტილი, ასეთ შემთხვევაში იკარგება სიმსუბუქე, ჰაეროვნება და მეტად და მეტად იზრდება საფრთხე დაღუპვისა. თუკი სიცოცხლის შესანარჩუნებლად სხეულის ასეთი სიფრთხილეა საჭირო, მაშინ რაღა უნდა ვთქვათ სულზე, რომელიც უხილავი, დაუსრულებელი სიმაღლისკენაა მოწოდებული, უფლისმიერ წმინდა მთაზე უნდა მიიწევდეს წუთისწუთობით. თუ სიმსუბუქე და ჰაეროვნება სხეულისთვისაცაა საჭირო, მაშ, რამდენად მეტად ესაჭიროება იგი სულს, რომელიც თავისი ბუნებითაა ამგვარი. მონური ვნებებით სავსე ცოდვილი ცხოვრება შეიძლება შევადაროთ ვაკეს - უგრძნობელობას, როდესაც ადამიანი ვერ გრძნობს სულის სიტლანქეს, სიუხეშეს, ცოდვით დამძიმებას, რადგან ქვედაზიდულია მისი ყოფიერება და ათასგვარი სიბინძურით განოყიერებულ ნიადაგზეა დაფუძნებული. მისთვის საყრენი მხოლოდ ცოდვაა, რაც თავისთავად ართმევს მას დაზიანებული ცხოვრების აღქმისა და შეგრძნების უნარს. როდის იწყება შეგრძნება საკუთარი დაცემულობისა? როდის გვაწუხებს ჩვენი უსახური ყოფა? მაშინ, როდესაც აღარ გვსურს ცოდვის ვაკეზე სიარული და მზერას მაცოცხლებელი, განმწმენდელი უფლის სიმაღლისაკენ მივაპყრობთ. საყრდენი ჩვენთვის აღარ არის მიწა, რასაც აქამდე ვებჯინებოდით, ნელ-ნელა ვშორდებით მას და ხელმოსაჭიდი ჩვენთვის სათნოებები და სიკეთენი ხდება. "ვინ აღვიდეს მთასა უფლისასა, ანუ ვინ დადგეს ადგილსა წმიდასა მისსა?" - ბრძანებს და თან კითხვას სვამს წინასწარმეტყველი დავითი და თავადვე პასუხობს: "უბრალოი ხელითა და წმინდაი გულითა" (ფს. 23,3-4). უბრალოება და სიწმინდე სიმსუბუქეა, სიფაქიზეა სულისა. უბრალოება თავისუფლებაა, სულის გათავისუფლებაა ამპარტავნებით ნაშობი ცოდვისმიერი სიმძიმისაგან, ტვირთისაგან და შესაბამისად სულიწმინდისეული მადლითაა აღვსილი იგი. უბრალოება ამსუბუქებს, სიწმინდე კი უფლისკენ გზას უკაფავს სულს.

უფლის მთა, მასზე ასასვლელი საფეხურები ყოველ ჩვენგანშია, უბრალოდ აუცილებელია რწმენით, ღვთის შემწეობით, მასზე ვედრებითა და მინდობით ამოვიცნოთ იგი საკუთარ თავში. სიწმინდისა და უბრალოების გზით შევეცადოთ მივაღწიოთ სიმსუბუქეს, სიფაქიზეს ჩვენი ცოდვით დამძიმებული სულებისა, რათა გაგვიადვილდეს საღვთო მწვერვალისკენ სვლა.

ადამიანი თავისი არსებობით შინაგანი ტაძრის მშენებლობისთვისაა მოწოდებული. აღმშენებლობა გულისხმობს, მოიცავს ზეაღსვლას, სწრაფვას წმინდა, სათნო ცხოვრებისკენ, ყოველივე ეს კი უფალშია თავმოყრილი. ძალზე მცირეა ამქვეყნიური სიცოცხლის დრო, მაგრამ სრულიად საკმარისი როგორც უფლის ერთგულებისთვის, ასევე მისი ღალატისთვის. რაში მდგომარეობს და რაში ვლინდება ერთგულება ღვთისა, რა არის რწმენა უფლისა, მეტყველება სათნოებისა? სად არის ის უხილავი ტაძარი, რომელშიც იდიდება, ხოტბა ესხმება უფალს და რომელიც აღმატებულად ძვირფასია ღვთისთვის, ვიდრე ქვით ნაშენი ტაძარი? მრავალი ქვის ტაძარი შეიძლება ააშენო და გუმბათი გადახურო, მაგრამ საკუთარი სულისმიერი, შინაგანი ტაძრის ასაშენებლად "კენჭიც" ვერ დადო.

წუთისოფელი, დავით მეფსალმუნის სიტყვებით, საუფლო კარავია, დროებითი სამყოფელია ღვთის მორწმუნე სულისა, რაც მარადიულ სამყოფელში დასამკვიდრებლად ამზადებს მას. "დამკვიდრებად ჩემდა სახლსა უფლისასა ყოველთა დღეთა ცხოვრებისა ჩემისათა" (ფს. 26,4). შესანიშნავად გამოხატავს დიდი მეფე ამ ორი სიტყვით ადამიანის დროებით და მარადიულ სამყოფელს - "სახლი და კარავი". "გარე მოვადეგ და შევწირე კარავსა შინა მისსა მსხუერპლი ქებისა და ღაღადებისა" (ფს. 26,6). ამ ორი სამყოფელის კავშირი და ერთობა უფალშია და უფლითაა განპირობებული. ღვთის მადიდებელი კარავში დავანებული სული აუცილებლად დამკვიდრდება რწმენის მყარ, ქრისტესმიერ კლდეზე.

შორეულ გზაზე მავალი მგზავრის მსგავსად ჩვენც შეიძლება ზომიერებით დავზოგოთ სულისმიერი ძალები, განვაახლოთ იგი მაცოცხლებელი ზიარებით. აუცილებელია შესვენებაც საკუთარ თავზე დაკვირვებით და არამც და არამც მომაკვდინებელი მოდუნება, რაც ღვთივსათნო ცხოვრებიდან უკან სვლის საწინდარია. გონიერებით ვკვებოთ სიფრთხილე და ყურადღება, რომ არ მოვწყდეთ ერთადერთ ნათელს ქვეყნიერებისას, მიუწვდომელ მწვერვალს სიცოცხლისას და მასაზრდოებელ დაულეველ წყაროს სიყვარულისას - მამას, ძეს და სულიწმინდას, რომლის დიდებას და სუფევას არა აქვს დასასრული აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
31.07.2019
გამარჯობა, ჩვენო მამაო. მთელი ფერეიდნელ ქართველებისგან მოგესალმებით და გიკითხავთ.
12.04.2019
დედა იოანა (სამანიშვილი) მეუფე ანტონის ყოფილი მეუღლეა. გთავაზობთ წერილს, რომელიც მან რუსთავი 2-ის ცილსმწამებლური სიუჟეტის საპასუხოდ დაწერა:
25.02.2019
ბერი ერმოლაოსი (ჭეჟია):

ათონზე ბერული ცხოვრების ორი ფორმაა, ბერთა ნაწილი მონასტრებში ცხოვრობს,
06.06.2018
მე მამას ვგავარ. ზუსტად მისნაირი თვალები მაქვს.
ერთხელ ვსეირნობდით. ქუჩაში ნაცნობი შეხვდა, მომეფერა და თქვა, - წვერები რომ ჰქონდეს, შენ იქნებოდიო.
18.05.2018
მოდიან, მოედინებიან უწყვეტ ნაკადად, მოაქვთ ჩემი ქვეყნის დიდება, პატივი, სიწმინდე და სიყვარული! მოდიან ამაყად უფლის ერთგული ჯარისკაცები, სამშობლოს დამცველი რაინდები!
27.04.2018
ამ წერილის ავტორი პოლკოვნიკი შალვა ჩუბინიძეა:

მეოცე საუკუნის ოთხმოციანი წლების ბოლოს საქართველოში
26.02.2018
დაუფარავად გაუხსენი გული მოძღვარს, ნურაფრის შეგრცხვება, ღმერთმა ისედაც იცის შენი ნებისმიერი გულისთქმა და საქციელი
28.12.2017
ათონის მთაზე, წმინდა პანტელეიმონის მოანსტერში მოღვაწე ჩვენი თანამემამულს ბერი ერმოლაოსი (ჭეჟია) "კარიბჭის" მკხთხველს წლების განმავლობაში ანუგეშებდა თავისი წერილებით, მიძღნილი მშობლებისადმი თუ შვილებისადმი.
17.11.2017
გალაკტიონის დღიურიდან:
"ისევ ავად ვარ და ახალ წელს ვხვდები ჯიბეგაფხეკილი. დავდივარ უფეხსაცმლოდ.
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31
14 აგვისტოდან იწყება და 28 აგვისტოს მთავრდება
ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის ამქვეყნიური ცხოვრება ღვთის მადლით იყო გაბრწყინებული. მოციქულთა მსგავსად, იგი სიტყვითა და ლოცვით განამტკიცებდა ქრისტიანულ ეკლესიას.