ისინი ბევრნი არიან, მტკივნეულად ბევრნი
ისინი ბევრნი არიან, მტკივნეულად ბევრნი
ერთ-ერთ ინტერნეტფორუმზე საინტერესო წერილი წავიკითხე უცხოეთის ცის ქვეშ მყოფ ქართველ ემიგრანტებზე. დამრჩა შთაბეჭდილება, რომ მის დამწერს თვითონაც გამოუვლია სამშობლოსგან სიშორე. ჰოდა, ჩემო მკითხველო, გადავწყვიტე, ამ წერილის ფრაგმენტი შენთვისაც გამეცნო.

"...ისინი ბევრნი არიან, ძალიან ბევრნი... იმაზე მეტნი, ვიდრე ოდესმე ყოფილან... არიან ყველგან, სადაც კი ფეხი გაუწვდათ, ხელი მიუწვდათ, გულმა გაუწიათ... სადაც კი ვიღაც ეგულებოდათ თავიანთ თვისტომთაგან; არიან ალალბედზე წასულები... არიან ყველგან და "ყოფნა-არყოფნის" ფილოსოფიას ყოველდღიურად, რეალურად "ეხებიან ხელით" - ხეხავენ უნიტაზებს, ცვლიან "პამპერსებს", ღამის ქოთნებს, ასუფთავებენ ოთახებს, ეზოებს, ქუჩებს, აშენებენ სახლებს, სძინავთ ხარაჩოებზე... სძინავთ იქაური შრომითა და აქაური ფიქრებით გადაღლილებს. სძინავთ, მაგრამ, "ყოფნა-არყოფნის" ფილოსოფიის მსგავსად, არც მათ ძილბურანში ყოფნას ჰქვია ძილი.

ჯოჯოხეთს ჯოჯოხეთი ემატება, აქაურ დარდს იქაური დარდი ცვლის, იქაურს - აქაური. კედლის მოშლილი საათივით წიკწიკებს და ჩერდება გონება - პროცენტის გადახდა გვიანდება, ბავშვის სწავლის ფული გასაგზავნია, დედის წამალი საყიდელია, მამის ორმოცი - გადასახდელი...

ამ ტკივილს დახეთქილ ხელისგულებზე იგროვებენ, ფულად ერთეულად აქცევენ და მერე იმ ხელისგულებს უგზავნიან, რომელთა შეხება და მოფერებაც ყველაზე მეტად ენატრებათ...

მიზეზი ყველას სხვადასხვა აქვს, მიზანი - ყველას ერთი. ოცნებაც საზიარო აქვთ, სამშობლოც და სურვილიც შინ დაბრუნების...

დედის მიერ ძილის წინ წაკითხული ზღაპრის მსგავსად ცხოვრებაში არც ერთ მათგანს არ დახვედრია გზის გასაყარზე წარწერა: "ამ გზით თუ წახვალ, ის გელის, იმ გზით თუ წახვალ, ისო"... მაგრამ იმედი ხომ ის უხილავი თანამგზავრია, უიმედობის ჟამსაც საკუთარი აჩრდილივით თან რომ გდევს, მით უფრო, თუკი სხეულით უცხო მიწაზე დგახარ და ფიქრით მშობლიურზე "დააბიჯებ"...

ზოგი დაბრუნდა, ზოგიც - ვერა...

ბავშვები უდედოდ გაიზარდნენ. ქალები უცხო ქვეყანაში უცხო ოჯახებში უცხო ბავშვებს უვლიან, დაჰყავთ სკოლებში, ბაღებში, უმზადებენ სადილსა და ვახშამს, სიცხიანებს ღამესაც უთევენ ღვიძლი მშობელივით... სანაცვლოდ მათ შვილებს, საქართველოში უდედოდ დარჩენილ შვილებს, აქვთ ფერადი ტანსაცმელი, ფუმფულა სათამაშოები და კალორიული საკვები. მაგრამ ცხოვრებას, როცა მას შავ-თეთრად, ანუ დედასთან ერთად და უდედოდ ყოფნის ფერებში ხედავ - ფერადი ტანსაცმლით ვერ "გაიფერადებ".

მშობლები შვილების დაუტირებლად წავიდნენ ამ ქვეყნიდან. ვინ იცის, რამდენმა დედამ დახუჭა უკანასკნელად თვალები მარტოობაში სწორედ იმ დროს, როცა მისი შვილი უცხო ქვეყნის უცხო მოხუცს დაწყლულებულ სხეულს უწმენდდა. ვინ იცის, რამდენ მამას ეჭირა სული კბილით იმის მოლოდინში, რომ ადრე თუ გვიან მისი შვილი კარს შემოაღებდა და ამ ქვეყნიდან ისე წავიდოდა, კუბოს ამწევიც ეყოლებოდა, საფლავის გამჭრელიც და ჭიქის წამქცევიც.

ისინი ბევრნი არიან, გასაოცრად და მტკივნეულად ბევრნი...

მაგრამ ვინ არიან ისინი საკუთარი თავისა და ქვეყნისთვის? ლუკმაპურს "ზვარაკად" შეწირულნი? მთვარიან ღამეს ძუ მგლებივით საშოვარზე გასულები თუ ცალუღელა ლაბა ხარები, მთელი ოჯახის სიმძიმეს რომ მიათრევენ გაუკვალავში?! ვინ არიან და შრომისგან დაქანცულნი, მუდამდღე ოჯახსა და ახლობლებს დანატრებულნი, სევდიანი მზერითა და წყლიანი თვალებით გაურკვეველი მომავლისკენ მზირალნი, სადაც კალენდარი ხან ზანტად და ხანაც სწრაფად შლის ფურცლებს, სადაც წელიწადის ოთხი დროს ნაცვლად, მხოლოდ ორი "დრო" არსებობს - იქ ყოფნის და აქ დაბრუნების!

ვინ არიან ისინი საკუთარი ქვეყნისთვის? 21-ე საუკუნის "მამლუქები" მაქმანიანი წინსაფრებითა და რეზინის ხელთათმანებით თუ "ამაოების" დიდ ბაზარზე გროშებად გაყიდული "მონები"? ნუთუ ამქვეყნად მათი წილი მიწა და ჰაერი, მათი წილი სარჩო და საბადებელი, მათი წილი სითბო და სიყვარული, მათი წილი ერთგულება და საკეთებელი ასე ძნელად მოსაპოვებელი და მოსაძებნი იყო?!

ვინ არიან ისინი სამშობლოსთვის? ვინ და დაკარგული თაობები, უგზო-უკვლოდ გაბნეული გენოფონდი, რეალური და პოტენციური დედები, ფესვებს მოწყვეტილი შვილები...

ისინი ბევრნი არიან, გასაოცრად ბევრნი... ყოველი წუთი და საათი, ყოველი დღე და თვე ფულად ერთეულში გადაჰყავთ... ისინი არ ცხოვრობენ, ისინი ცოცხლობენ და ამ სიცოცხლესაც ზუსტად ის "ეკვივალენტი" აქვს, რამდენსაც მათი შრომა ფასობს.

ამან სახლი იყიდა, იმან - მანქანა, ვიღაც წარმატებულად გათხოვდა, ვიღაცას გაუმართლა... ამან მოქალაქეობა მიიღო, იმან - შრომის უფლება, სხვამ - მწვანე ბარათი... ვიღაც მეზობლის ამბავს ჰყვება, ვიღაც - ნათესავისას, ვიღაც - საზოგადოებრივ ტრანსპორტში ყურმოკრულს...

მოკლედ, მოგებას და შენაძენს ყველა თვლის, აქაც და იქაც, მაგრამ არც იქ და არც აქ არავინ ითვლის "დანაკარგს", რადგან ის ფულად ერთეულში არ ითვლება.

დანაკარგი კი დიდია, განახევრებულ სიცოცხლემდე დასული...

ისინი ბევრნი არიან, მტკივნეულად ბევრნი... ყველას ვიღაც გვაკლია... ზოგს - სულყველა ერთად... და ხშირად, ძალიან ხშირად არც ეს ცა, არც ეს მზე და არც ეს მიწა არ გვერგება, რადგან მათ გარეშე მოდის ზამთარიც და შემოდგომაც, გაზაფხულიც და ზაფხულიც. მათ გარეშე იზრდებიან შვილები, ბერდებიან მეგობრები, იხოცებიან მშობლები..."
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
13.12.2019
ერის მამა და სულიერი მოძღვარი წმინდა ილია მართალი ბრძანებდა: "დავიწყება ისტორიისა მომასწავებელია
17.11.2019
პატრიარქამდე ვერავითარი ტალახი ვერ მიაღწევს, -ასე მიმართა მრევლს ახალქალაქის, კუმურდოსა და კარის ეპარქიის მიტროპოლიტმა, მეუფე ნიკოლოზმა (ფაჩუაშვილმა) სამების საკათედრო ტაძარში.
10.11.2019
8 ნოემბერს, პრემია "საგურამოს" დაჯილდოვების ცერემონიაზე, ქართული კულტურის და სულიერების წინაშე განსაკუთრებული დამსახურებისთვის, ილიას მედალი ნიქოზისა და ცხინვალის მიტროპოლიტ ისაიას (ჭანტურიას) ერგო.
25.10.2019
6 ოქტომბერს აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში, ისტორიულ ქართულ კუთხეში - საინგილოში, კახის რაიონის სოფელ ქოთოქლოში ხორნაბუჯისა და ჰერეთის ეპისკოპოსმა დიმიტრიმ (კაპანაძე) ყოვლადწმინდა სამების სახელობის ტაძარი აკურთხა და პირველი საღვთო ლიტურგია აღავლინა.
12.10.2019
საქართველოში ოდითგანვე ატარებენ ეროვნულ სამოსს, ჩოხას, რაც ქართული სულისა და ცნობიერების სიმბოლოდ აღიქმება.
01.10.2019
-წმინდა იოანე ოქროპირის გადმოცემით, ქრისტიანთათვის წმიდანთა სახელების დარქმევის ტრადიცია ჯერ კიდევ პირველ საუკუნეში დამკვიდრდა.
31.07.2019
მეტანია ორი სახისაა-დიდი და მცირე. დიდი მეტანია, ანუ მუხლდრეკა, სრულდება შემდეგნაირად.
22.04.2019
თავისი შინაარსისა და საიდუმლოთა აღსრულების გამო, ვნების შვიდეულის ყოველ დღეს მართლმადიდებელმა ეკლესიამ "დიდი" უწოდა.
15.02.2019
2019 წლის 31 იანვრიდან 2 თებერვლის ჩათვლით, საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი ზურაბ პატარაძე ვიზიტით იმყოფებოდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კახის, ზაქათალისა და ბელაქნის რაიონებში.
20.01.2019
ხშირი საჯანმრთელო პარაკლისები და წმინდანების წინაშე ვედრება დიდ სასწაულებს და ნუგეშს მოგვიტანს
გვესაუბრება ბათუმის წმინდა ბარბარეს სახელობის
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31
ჟურნალი
ჟურნალის ბოლო ნომრები:
ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის მრავალი ხატი იწერება დღეს საქართველოში, მრავალი სასწაულმოქმედი ხატის ასლიც ჩამობრძანდა დედა ღვთისას წილხვედრ მიწაზე, მაგრამ რატომღაც მივივიწყეთ ჩვენს წინაპართა მიერ განდიდებული ხატები.
ასეთია აწყურის ღვთისმშობლის ხატიც - ყოვლადწმინდა ქალწულის პირველი გამოსახულება, რომელიც შემობრძანდა და დაემკვიდრა საქართველოში, რომლის მეშვეობითაც ივერიელებმა პირველად ვიხილეთ მფარველი და პატრონი ჩვენი ქვეყნისა.