ვაღიარებთ უფალ იესო ქრისტეს ორ ბუნებრივ ნებას და ქმედებას, ერთმანეთში თანხმობით შეთავსებულს
ვაღიარებთ უფალ იესო ქრისტეს ორ ბუნებრივ ნებას და ქმედებას, ერთმანეთში თანხმობით შეთავსებულს
5 თებერვალს მართლმადიდებელი ეკლესია მეექვსე მსოფლიო საეკლესიო კრების დღეს აღნიშნავს. ამ კრების მოწვევის მიზეზი გახლდათ მეშვიდე საუკუნის ერესი მონოთელიტობა, რომლის თანახმად, ქრისტეში ერთი ნება და ერთი ღმრთეებრივი ქმედებაა, ხოლო ღმერთკაცის ადამიანურ ნებასა და ქმედებას მონოთელიტობა არ სცნობს. ეს ერესი უშუალოდ უკავშირდება მონოფიზიტობას. თუმცა ეკლესიამ მონოფიზიტობას დიდი ხნით ადრე გამოუტანა განაჩენი, მაგრამ მას VI-VII საუკუნეებშიც ბევრი მიმდევარი ჰყავდა.

იმპერატორმა კონსტანტინე პოგონატმა 680 წელს კონსტანტინოპოლში მოიწვია VI მსოფლიო საეკლესიო კრება, რომლის მიზანი იყო, ერთი მხრივ, მონოთელიტი ერეტიკოსების ცრუ სწავლების დაწვრილებით გამოკვლევა, მეორე მხრივ კი, მწვალებლობის წინააღმდეგ მიმართული მართლმადიდებლური სწავლების გადმოცემა.

კრებას ესწრებოდნენ კონსტანტინოპოლის პატრიარქი გიორგი, ანტიოქიის პატრიარქი მაკარი, ალექსანდრიის პატრიარქს წარმოადგენდა ხუცესი პეტრე, ხოლო იერუსალიმისას - ხუცესი თეოდორე. კრებაში სულ 153 ეპისკოპოსი ან მათი წარმომადგენელი მონაწილეობდა. სხდომათა უმეტეს ნაწილს თვით იმპერატორიც ესწრებოდა. ჩატარდა დაახლოებით 18 სხდომა, რასაც თითქმის წელიწადი დასჭირდა.

მონოთელიტების ძირითადი დამცველი ანტიოქიის პატრიარქი მაკარი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ კრებაზე მაკარი მონოთელიტური სწავლების უსაფუძვლობას ცხადად ხედავდა, უკან მაინც არ იხევდა.

მას სიცილიელი ბერი თეოფანე შეეკამათა და ჰკითხა: "ჰქონდა თუ არა იესო ქრისტეს ადამიანური ნება?" მაკარმა მიუგო: "ჩვენ ქრისტეში ადამიანურ ნებას არ ვუშვებთ, ღმრთეებრივს - კი, ხორციელი სურვილებისა და ადამიანური გულისთქმის გარეშე; ნება ქრისტეში მხოლო ღმრთეებრივს ეკუთვნოდა". თეოფანე: "როგორ გესმით ხორციელი სურვილი და ადამიანური გულისთქმა, რომელსაც ქრისტეში არ აღიარებთ?" მაკარი: "ხორციელი სურვილები და ადამიანური გულისთქმანი ჩვენნაირ ადამიანებს ახასიათებს და ქრისტეში არ იყო". თეოფანე სრულიად დაეთანხმა, რომ კაცობრივი ზრახვები ანუ ცოდვილი სურვილები, ერთი სიტყვით, ყველაფერი ის, რამაც ადამიანი ცოდვით დაცემის შემდეგ დაამძიმა, ქრისტეში არ იყო, მაგრამ ამავე დროს შენიშნა, რომ საქმე ეხება ქრისტეს არა იმ ადამიანურ ნებას, რომელიც ცოდვილ ადამიანშია, არამედ იმას, რომელიც ადამში ცოდვით დაცემამდე იყო. ასეთი ნება კი ქრისტეში აუცილებლად უნდა ყოფილიყო, რადგან მან სრული ადამიანური ბუნება შეითვისა. ასეთი ძლიერი არგუმენტისგან რომ დაეღწია თავი, მაკარიმ, რომელსაც ჯიუტად არ სურდა ქრისტეში ადამიანური ნების აღიარება, თეოფანეს შეკითხვას - ჰქონდა თუ არა ადამს ბუნებრივი ნება - უპასუხა: "ადამს თვითნებური და თავისუფალი ნება ჰქონდა, რადგან დანაშაულამდე ღმრთეებრივი ნება ჰქონდა, სურდა ის, რაც სურდა ღმერთს". ამ საკვირველი აზრის წინააღმდეგ მთელმა კრებამ აღიმაღლა ხმა: "რა უშვერი ღვთის გმობაა! თუკი ადამს დაცემამდე ღმრთეებრივი ნება ჰქონდა, გამოდის, რომ იგი ღმერთის ერთარსი იყო და მისი ნება უცვლელია. და თუკი ეს ასეა, მაშ როგორღა შეიცვალა, როგორ დაარღვია მცნება და როგორღა განიცადა სიკვდილი? ღმრთეებრივი ნების მქონე უცვლელია". კრება თეოფანეს დაეთანხმა. რადგან კრებამ მაკარის სიჯიუტესთან ვერაფერი გააწყო, ხარისხი ჩამოართვა და შეაჩვენა. იმპერატორს გადაეცა თხოვნა მაკარის კონსტანტინოპოლიდან გაძევების თაობაზე. მის ნაცვლად ანტიოქიის პატრიარქად თეოფანე იქნა დადგენილი.

ყველა მონოთელიტური თხზულების გულდასმით განხილვის შემდეგ საჭირო იყო ერესის საწინააღმდეგოდ მართლმადიდებლობის ჭეშმარიტების გამოცხადება. სარწმუნოების განსაზღვრებას ორი საღვთისმეტყველო თხზულება დაედო საფუძვლად - იერუსალიმის პატრიარქის სოფრონის საზოგადო ეპისტოლე და პაპ აგათონის ეპისტოლე, რომელიც მან VI მსოფლიო საეკლესიო კრების მონაწილე მამებს გაუგზავნა.

VI მსოფლიო საეკლესიო კრებაზე მიღებული სარწმუნოებრივი განსაზღვრების თანახმად, "უფალ იესო ქრისტეში ორი ბუნებრივი ნებაა განუყოფლად, უცვლელად, განუყრელად, შეურწყმელად და არა ურთიერთსაწინააღმდეგო ორი ნება, მაგრამ მისი ადამიანური ნება არ ეწინააღმდეგება, არამედ ემორჩილება მის ღმრთებრივ ნებას. ქრისტეში ასევე ორი ბუნებრივი ქმედებაა განუყოფლად, უცვლელად, განუყრელად და შეურწყმელად. ვაღიარებთ უფალ იესო ქრისტეს ორ ბუნებრივ ნებას და ქმედებას, ერთმანეთში თანხმობით შეთავსებულს".

კრებამ ყველა მონოთელიტური თხზულება დაწვა.
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
10.07.2020
თურქეთის სასამართლომ აია-სოფიას მუზეუმის სტატუსი გაუუქმა, - ამის შესახებ ინფორმაციას BBС ავრცელებს.
18.06.2020
ცოტამ თუ იცის წყნეთში მდებარე მოხუცთა სახლის არსებობის შესახებ, იმ სახლის, სადაც ყველაზე დიდი სითბო, სიყვარული და ერთმანეთის თანადგომაა.
18.06.2020
აბასთუანი IX-X საუკუნეებში  ოძრახედ მოიხსენიებდნენ. გვიანდელ შუა საუკუნეებში დამკვიდრდა ოცხე, XIX საუკუნიდან კი აბასთუმანი.
27.05.2020
ღირსი პახუმი დიდი (+348) ანტონი დიდთან (ხს. 17 იანვარს), მაკარი დიდთან (ხს. 19 იანვარს) და ექვთიმე დიდთან (ხს. 20 იანვარს) ერთად ითვლება მეუდაბნოობისა და სამონასტრო ცხოვრების ერთ-ერთ დამაარსებლად ეგვიპტეში.
26.05.2020
რარიგ ტკბილია სულიერი მამაშვილობა, როცა საყვარელი მოძღვრის კალთას შეფარებული გაინაბები და საკუთარ გულისცემას უსმენ, როცა ამა სოფლის ღუმელში მომწყვდეულს ვითარცა უფლის ანგელოზი გვერდში გიდგას სულიერი მამა
20.05.2020
პირველი ქრისტიანი იმპერატორის, წმინდა კონსტანტინე დიდის გარდაცვალების შემდგომ მისი ვაჟი კონსტანცი გამეფდა, რომელიც ფრიად თანაუგრძნობდა არიოზს. სწორედ ჭეშმარიტების დასამოწმებლად გამოჩნდა წმინდა ქალაქის თავზე 351 წლის 7 მაისს, სულთმოფენობის დღეს, სამ საათზე უზარმაზარი ჯვარი, რომელიც საკვირველად ბრწყინავდა.
14.05.2020
შეეწიეთ ქარელის რაიონის სოფელ ჭანდრების, კვირაცხოვლის სახელობის დედათა მონასტრის მშენებლობას.
14.05.2020
თიანეთის და ფშავ-ხევსურეთის ეპისკოპოსი  მიქაელი (გაბრიჭიძე) ჰყვება თავის ერისკაცობის დროინდელ ამბავს: "სიონის ტაძარში ერთ-ერთი მღვდელმთავარი აღავლენდა წმინდა მეფე თამარის სავედრებელ პარაკლისს.
12.05.2020
საქართველოში, 12 მაისს ღვთისმშობლისადმი საქართველოს წილხვდომილობის - იმედის დღე და ამავდროულად, ანდრია პირველწოდებულის ხსენების დღე აღინიშნება.
01.05.2020
როგორც "არტინფოს" ვებ გვერდიდან ვგებულობთ, იტალიელმა არქეოლოგმა ვირჯილიო კორბომ იუდას უდაბნოში 1952 წელს ქართული მონასტრის წარწერები აღმოაჩინა,
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31
ჟურნალი
ჟურნალის ბოლო ნომრები:
მეფე ბაგრატ IV-მ არაერთი წერილი მისწერა ანტიოქიაში, შავ მთაზე, წმინდა გიორგი მთაწმინდელს, მეფესთან ერთად საქართველოს მღვდელმთავარნიც ევედრებოდნენ ღირს მამას სამშობლოში დაბრუნებას. ბაგრატის ბოლო წერილში ჩანდა, რომ ეჭვი ღრღნიდა მეფეს: