მივხვდი, რომ ის წვიმა ჩემი არ იყო
მივხვდი, რომ ის წვიმა ჩემი არ იყო
"საქართველო აყვავდება, აყვავდება, მაგრამ როდის? მჯერა, რომ ჩემს ქვეყანაში გაზაფხული მოდის..." - წერს საზღვარგარეთ მყოფი ქართველი, რომელსაც საქართველო, ქართველები და საკუთარი სახლ-კარი მონატრებია...

ასეთი ნოსტალგია ალბათ ყველა ქართველს უჩნდება, განსაკუთრებით კი მათ, ვისაც წლებია, მშობლიურ მიწა-წყალზე ფეხი არ დაუდგამს. მათთვის უდიდესი საჩუქარი და შვება ალბათ ის არის, რომ ინტერნეტფორუმის საშუალებით გამოხატონ, თუ რა გრძნობაა, როცა წლობით შორდები შენს ქვეყანას, მეგობრებსა და ოჯახს, როცა ყოველდღე ელი დაბრუნებას და ამ იმედით ცოცხლობ...

შენი ქვეყნის მშვენიერება რომ განიცადო, აუცილებელი არ არის, მოშორდე სამშობლოს. ალბათ არანაკლებ რთული და საინტერესოა, იცხოვრო შენი ფესვებისგან მოუწყვეტლად და, როგორც წმინდა ილია მართალი იტყოდა, "სულგანაბულმა უგდო ყური მის ძარღვის ცემას", უკეთ შეიგრძნო, რა სტკივა, რა უხარია და ასე დააფასო სამშობლო...

რას ფიქრობ შენ, ქართველო?

ამ კითხვაზე ყველაზე უკეთ, ალბათ, ქართული ფორუმები გვიპასუხებენ:

* გული ყველას შეგვტკივა... როგორია, როცა ხეს ტოტს მოატეხ და სხვაგან ჩარგავ. მას ხომ გარემოსთან შეგუება სჭირდება. არც ჩამოშორების ტკივილი უყუჩდება... მაგრამ მას ყველაზე მეტად უყვარს ხე, რადგან იცის, როგორია ცხოვრება მის გარეშე...

ერთი ასეთი პატარა და ლამაზი ისტორიაც ამოვიკითხე:

* ასეთ ამბავს ინახავენ ფერეიდნელები: ერთ თურქ ხანს ცხენით ჩამოუვლია მარტყოფთან და მომრწყავს შეხვედრია. მომრწყავი მას ზრდილობიანად მისალმებია, ხოლო როცა თურქი ოდნავ გასცდენია, შეუგინებია. ხანი მოტრიალებულა და უკითხავს, ან ეგ ზრდილობიანი სალამი რა იყო, ან გინება რატომ მოაყოლეო. ქართველს უპასუხია, მოგესალმე იმიტომ, რომ უზრდელი არ გეგონო, შეგინებით კი იმიტომ შეგაგინე, რომ არ გამითამამდე და არ იფიქრო, ქართველებს თავიანთ მიწაზე ეშინიათ და იმიტომ მესალმებიანო. იცოდე, ქართველებს არავისი გვეშინიაო...

ოცნებობენ...

* მე რომ ბევრი ფული მქონდეს, სათითაოდ მოვატარებდი ქართველებს მსოფლიოს ქვეყნებს და მერე მიხვდებოდა ყველა, რა ლამაზია საქართველო...

* რას განვიცდი საქართველოს გარეშე? ტკივილს... მონატრების აუტანელ ტკივილს... როგორიცაა, ისეთი მენატრება. არ მეგონა, ასე თუ მიყვარდა, მაგრამ აქ რომ ჩამოვედი და მოლამ "დამჩხავლა" დილას, მაშინ გამაჟრიალა. კიდევ მაშინ, როცა პირველად იწვიმა. მივხვდი, რომ ის წვიმა ჩემი არ იყო და ვერც შევიგრძენი... მარტო გულმა იგრძნო, როგორ მინდოდა თვალი დამეხუჭა და ჩემი სოფლის წვიმა წარმომედგინა... ალბათ ბედნიერი ვარ, რომ აქ საქართველოს სიყვარული ვიგრძენი.

რაც საქართველოში ჩემი ყოველდღიური ცხოვრების ნაწილი იყო და ჩვეულებრივი ამბავი მეგონა, აქ ფუფუნებად მექცა. ღვთის მადლით, აქ წირვა-ლოცვაზე დასწრებასაც ვახერხებთ ბერძნულ ან რუსულ ტაძრებში, რომლებსაც ძირითადად შაბათ-კვირას აღებენ, სხვა დღეებში კი დაკეტილია. ერთი რამ მაინც მენატრება: ის, რომ თბილისში შეგიძლია გზად ეკლესიაში შეხვიდე, თუნდაც 5 წუთით, სანთელი დაანთო, ლოცვა წარმოთქვა და გზა გააგრძელო. ეს დიდი ბედნიერება ყოფილა! აქ მართლმადიდებლურ ტაძარში "შემთხვევით" ვერ მოხვდები.

ალბათ გამიგეთ, რასაც ვგულისხმობ...

იხსენებენ გაგონილს თუ საკუთარი თვალით ნანახს:

* მე ერთ პატიმარს ვიცნობ, რომელიც უცხოეთში ციხეში ზის. 13 წელი აქვს დარჩენილი (12 უკვე მოიხადა). ძალიან ცუდი ცხოვრება აქვს გამოვლილი, მაგრამ 5 წელია მართლმადიდებელი გახდა, ნამდვილი ქრისტიანი, და ასე ამბობს: ყველაზე ძალიან ეს ციხე მიყვარს... მე აქ ვეზიარე ჭეშმარიტ სარწმუნოებასო...

* მიწის კოცნაზე გამახსენდა... ადრე თბილისში მეც მინახავს, ჩამოსულა ვინმე, ფეხშველას გაუვლია, ქართული მიწისთვის უკოცნია. თავშეკავებული ადამიანი ვარ და ასეთი საქციელი ზედმეტობა მეგონა. მაგრამ დამიჯერეთ, როცა საქართველოში ჩამოვედი, მეც ისეთი დიდი სურვილი გამიჩნდა ფეხშველას გამევლო!.. ისევ ჩემი თავშეკავებულობა, თორემ ნამდვილად ვიყავი მაგის ჩამდენი...

მათი განცდილის გათავისება დაგვეხმარება, დავაფასოთ და შევიყვაროთ ჩვენი ეკლესია და სამშობლო. ალბათ დროა, ღმერთს შევთხოვოთ, გაგვაძლიეროს და მოგვცეს ძალა დანგრეულის აღდგენისა თუ ახლის შენებისა!..

მოამზადა
დემეტრე ტლაშაძემ
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
26.07.2020
ცნობილმა ქართველმა საოპერო მომღერალმა, ქალბატონმა ნინო სურგულაძემ თავის ფეისბუქის გვერდზე სტატუსი გამოაქვეყნა და გვსურს იგი თქვენც გაგაცნოთ:
10.07.2020
თურქეთის სასამართლომ აია-სოფიას მუზეუმის სტატუსი გაუუქმა, - ამის შესახებ ინფორმაციას BBС ავრცელებს.
18.06.2020
ცოტამ თუ იცის წყნეთში მდებარე მოხუცთა სახლის არსებობის შესახებ, იმ სახლის, სადაც ყველაზე დიდი სითბო, სიყვარული და ერთმანეთის თანადგომაა.
18.06.2020
აბასთუანი IX-X საუკუნეებში  ოძრახედ მოიხსენიებდნენ. გვიანდელ შუა საუკუნეებში დამკვიდრდა ოცხე, XIX საუკუნიდან კი აბასთუმანი.
27.05.2020
ღირსი პახუმი დიდი (+348) ანტონი დიდთან (ხს. 17 იანვარს), მაკარი დიდთან (ხს. 19 იანვარს) და ექვთიმე დიდთან (ხს. 20 იანვარს) ერთად ითვლება მეუდაბნოობისა და სამონასტრო ცხოვრების ერთ-ერთ დამაარსებლად ეგვიპტეში.
26.05.2020
რარიგ ტკბილია სულიერი მამაშვილობა, როცა საყვარელი მოძღვრის კალთას შეფარებული გაინაბები და საკუთარ გულისცემას უსმენ, როცა ამა სოფლის ღუმელში მომწყვდეულს ვითარცა უფლის ანგელოზი გვერდში გიდგას სულიერი მამა
20.05.2020
პირველი ქრისტიანი იმპერატორის, წმინდა კონსტანტინე დიდის გარდაცვალების შემდგომ მისი ვაჟი კონსტანცი გამეფდა, რომელიც ფრიად თანაუგრძნობდა არიოზს. სწორედ ჭეშმარიტების დასამოწმებლად გამოჩნდა წმინდა ქალაქის თავზე 351 წლის 7 მაისს, სულთმოფენობის დღეს, სამ საათზე უზარმაზარი ჯვარი, რომელიც საკვირველად ბრწყინავდა.
14.05.2020
შეეწიეთ ქარელის რაიონის სოფელ ჭანდრების, კვირაცხოვლის სახელობის დედათა მონასტრის მშენებლობას.
14.05.2020
თიანეთის და ფშავ-ხევსურეთის ეპისკოპოსი  მიქაელი (გაბრიჭიძე) ჰყვება თავის ერისკაცობის დროინდელ ამბავს: "სიონის ტაძარში ერთ-ერთი მღვდელმთავარი აღავლენდა წმინდა მეფე თამარის სავედრებელ პარაკლისს.
12.05.2020
საქართველოში, 12 მაისს ღვთისმშობლისადმი საქართველოს წილხვდომილობის - იმედის დღე და ამავდროულად, ანდრია პირველწოდებულის ხსენების დღე აღინიშნება.
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
ჟურნალი
ჟურნალის ბოლო ნომრები:
სოლომონ მეფის გარდაცვალების შემდეგ, ქრისტეს წინარე 980 წელს, სამეფო ტახტზე მისი ძე რობოამი ავიდა. მძიმე გადასახადებით წელში გამწყდარმა ხალხმა სთხოვა ახალ მეფეს უღლის შემსუბუქება, მაგრამ რობოამმა უარი განაცხადა.