ვგრძნობდი, რომ ჩემს ცხოვრებაში ვიღაც ზეციური ადამიანი გზას მიკვალავდა...
ვგრძნობდი, რომ ჩემს ცხოვრებაში ვიღაც ზეციური ადამიანი გზას მიკვალავდა...
"კარიბჭის" მკითხველს ექსკლუზიური საშუალება ეძლევა, გაეცნოს ჩვენი პატრიარქის აფხაზეთის ომის დროს სტუმრობის დღემდე უცნობ კადრებს. ფოტოებს, სადაც კარგად ჩანს სოხუმის სასულიერო სემინარიასთან არსებული წმინდა გიორგის ტაძარი და საპატრიარქო რეზიდენცია, რომელიც საბედნიეროდ დღემდე ხელუხლებლად არის შემორჩენილი.
შესაძლოა ბევრმა არც კი იცის, რომ აფხაზეთის ომის დროს, როცა უწმინდესი სოხუმში ჩაბრძანდა, მის სიცოცხლეს ერთგულად იცავდა ასეთი პიროვნება, ბატონი ვალერი კოპალიანი. ბატონ ვალერისთან ვრცელ ინტერვიუს მის ცხოვრებასა და უანგარო საქმიანობაზე ახლო მომავალში შემოგთავაზებთ. ამჯერად უწმინდესთან დაკავშირებით რამდენიმე ამბის გახსენება ვთხოვე. საუბარში თავისი პირადი ტრაგედია ახსენა... სოხუმში სახლის აფეთქებას მისი საყვარელი მეუღლე და 13 წლის გოგონა რომ შეეწირა. ჩვენი პატრიარქი რომ არა, ამ უბედურების გადატანას ვინ შეძლებდა. ამ შემზარავ ამბავს ასე იხსენებს:

KARIBCHE
ვალერი კოპალიანი

-1993 წელს, აფხაზეთის იმის დროს, სოხუმში, საკუთარ სახლში დაგვმბომბეს რუსებმა, აფხაზებმა და სომხებმა. დაიღუპა ჩემი მეუღლე და 13 წლის შვილი. ორი შვილი სიკვდილს გადამირჩა... ჩამოვედი თბილისში... სასტუმრო "ივერიის" წინ სიცივეში ვიდექი... ერთი ხელჩანთა მქონდა, სადაც ბავშვებისათვის საკვებს ვინახავდი. ამ დროს ვიღაც უცნობი მომიახლოვდა და მითხრა, წამოდით მანქანაში... მეც წავიყვანე ბავშვები, მაშინ 7-9 წლისები იყვნენ. რას ვიფიქრები, თუ ეს ადამიანი პატრიარქთან მიმიყვანდა. პატრიარქთან სტუმრობით ფიზიკურად და სულიერად გავთბით... ბავშვებს მონაზვნები თავს ევლებოდნენ. პატრიარქი გვერდით დამიჯდა და მითხარა: შენი შვილებისთვის დღეს შენ დედაც ხარ და მამაც. გამაგრდი, მე აქ ვარ. ომია, ხომ ხედავ. ყველაფრის ჩამოთვლა გამიჭირდება, ისე დამეხემარა ჩვენი პატრიარქი. დღეს ჩემი შვილი ნუგზარი, ათ წელზე მეტია, პატრიარქის სტიქაროსანია. ყოველ შაბათ-კვირას და დღესასწაულებზე მის სამსახურშია. დიდი მადლობა საქართველოს პატრიაქს ილია II-ს მისი დაუღალავი შრომისათვის. უფალმა კარგად მიმყოფოს მისი თავი საქრათველოს სადარაჯოზე.

KARIBCHE

მოგონება 40 წლის წინანდელ ამბავზე
- დილის 7,30 წუთზე პოლიციის თანამშრომლები შეგვკრიბეს და გამოგვიცხადეს, აფხაზეთს ეწვია საქართველოს კათოლიკოს-პატრიაქი, უწმინდესი და უნეტარესი ილია II. თან გვითხრეს, რომ უწმინდესითვის საჭირო იყო პირადი დაცვა. მოწოდება ასეთი იყო: - მე თქვენ ვერ დაგავალდებულებთ წახვიდეთ დასცავდ, მაგრამ ვისაც სურს, ნებაყოფლობით გამოთქვას სურვილი. სიჩუმე ჩამოვარდა... ყველას გულის ჯიბეში პარტიული ბილეთები ედო, სრული სიჩუმე იყო. მე თანმშრომლებს შორის ვიყავი... საკმაოდ ახალგაზდამ ვითხოვე, წავსულიყავი პატრიაქის დასაცავდ. ჩვენს თანამშრომლებს ყველას გაუხარდა. ერთ-ერთმა თანამშრომელმა, ეროვნებით სომეხმა, თქვა: ვალერი არის ქართველი და დაიცავს თავის პატრიარქს. როგორც ყოველთვის, ჩამიტარეს სათანდო ინსტრუქცია, თუ როგორ უნდა მოვქცეულიყავი. აღმჭურვეს სათანადო ტრანსპორტით. სიმარათლე გითხრათ, ტაბელური იარაღი არ წამიღია. პატრიარქის რეზიდენციაში როდესაც მივედი, იქ დამხვდა აფხაზეთის მინისტრთა საბჭოს წარმომადგენლი, ვინმე პავლე ლაგვილავა, რომელიც მინისტრთა საბჭოში რელიგიის საკითხებს უძღვებოდა. მან მითხრა, თქვენ ჩემს დაქვემდებარებაში იქნებითო და მიგვითითა ერთ ქართველ პიროვნებაზე, რომელიც უწმინდესთან სამთავრობო ლიმუზინის მანქანით მიგვიყვანდა. მას თან ახლდნენ სასულიერო პირები, მღვდლები. ყველას მივესალმეთ... იმ დღეს რეზიდენციიდან არსად წავსულვართ. მეორე დღეს ეკლესიაში წირვაზე წავედით. ტაძარში ძალიან ბევრი ხალხი იყო, თანაც ახლგაზდობა, სტუდენტები. ახალგაზრდები მიდოდნენ პატრიარქთან და ხელზე ემთხვეოდნენ. ასე შემოვიარეთ აფხაზეთის ყველა ეკლესია და ისტორიული ძეგლები.

***
ათი დღე ვცხოვრობდი პატრიარქის საძინებლის წინა ოთახში. ერთხელ, დილით დამძინებია და უთქვამს: არ გააღვიძოთ, დაისვენოს, დაღლილიაო. მალე გამოვიღვიძე, მაგრამ პატრიარქი უკვე სამლოცველოში იყო. თავი დამნაშავედ ვიგრძენი. ვიდრე უწმინდესი არ დაიძინებდა გვიანობამდე, მეც არ ვიძინებდი. კარგად მახსენდება იქაური სასულიერო პირების სათუთი დამოკიდებულება უწმინდესის მიმართ.

***
ტრაპეზის დროს პატრიარქის გვერდით მიხდებოდა ჯდომა. მრცხვენოდა საჭმლის ჭამა და თავისი ხელით გადმომიღებდა ყველაზე საუკეთესო კერძებს. ხშირად მოიხსენიებდა ჩემს გვარს კეთილი სიტყვებით. საოცრად ერუდირებული ადმიანია, ისე მეტყველებს, ტანში ჟრუანტელი რომ დაგივლის. იმ ათმა დღემ ძალიან სწრაფად გაიარა. სოხუმის რკინიგზის სადგურზე რომ მიემგზავრებოდა, პირადად გავაცილე. გარშემო უამრავი ხალხი იყო. მე შორიახლოს ვიდექი, დამიძახეს -  პატრიაქი გეძახისო. მივედი, ხელზე ვემთხვიე, თავზე ჯვარი გარდამსახა და მითხრა: თბილისში როდესაც ჩამოხვალ, ჩემს რეზიდენციაში თავისუფლად შემოხვალო. ვგრძნობდი, რომ ჩემს ცხოვრებაში ვიღაც ზეციური ადამიანი გზას მიკვალავდა.

KARIBCHE KARIBCHE
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარი არ გაკეთებულა
სხვა სიახლეები
02.08.2019
ილია მეორის მოგონებები ცხოვრების სამ ეტაპზე: ბავშვობა, ბერად აღკვეცა
16.06.2019
ქართველ ადამიანს არ სჭირდებოდა ოქრო, ვერცხლი, სიმდიდრე, ქართველ ადამიანს სჭირდებოდა მადლი ღვთისა.
16.06.2019
ჩვენ ვდგავართ განსაცდელის წინაშე, მრავალი განსაცდელი ხდება ადამიანს ცხოვრებაში. განსაკუთრებით ახალგაზრდობა დიდი საფრთხეების წინაშე დგას,
28.04.2019
:ყოვლადსამღვდელონო მღვდელმთავარნო, ღირსნო მოძღვარნო,
09.04.2019
საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა "იმედის დღესთან" ექსკლუზიურ ინტერვიუში 1989 წლის 9 აპრილის მოვლენები გაიხსენა.
07.04.2019
ჩვენთან არს ღმერთი!

ყველას გილოცავთ ხარების დღესასწაულს.
04.01.2019
გვესაუბრება ბოლნელი მთავარეპისკოპოსი ეფრემი (გამრეკელიძე):
- ეკლესია გახლავთ უფლის და ჩვენი მაცხოვრის მისტიკური სხეული.
26.05.2018
1918 წლის 26 მაისს, საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადებასთან დაკავშირებით, კათალიკოს პატრიარქმა კირიონ მეორემ გადაიხადა სამადლობელი პარაკლისი და სიტყვა წარმოსთქვა:
04.01.2018
თამარ მესხი, ის ქალბატონია, რომელმაც მრავალი წელი გაატარა საქართველოს საპატრიარქოში. წარსულს თუ გადავხედავთ, ნათლად ჩანს ამ ქალბატონის მისია საქართველოს ეკლესიაში.
25.12.2017
...მერე შემემთხვა უსიამოვნება უკვე მღვლდად ყოფნის დროს, დამაპატიმრეს და იქაც ჩემი პატიმრობის პერიოდში არ მახსოვს ჩამოსვლა დედაჩემის პაემანზე, რომ არ ეთქვა მადლიერების სიტყვები მეუფე ილიასადმი.
მუდმივი კალენდარი
წელი
დღესასწაული:
ყველა დღესასწაული
გამოთვლა
განულება
საეკლესიო კალენდარი
ძველი სტილით
ახალი სტილით
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31
14 აგვისტოდან იწყება და 28 აგვისტოს მთავრდება
ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის ამქვეყნიური ცხოვრება ღვთის მადლით იყო გაბრწყინებული. მოციქულთა მსგავსად, იგი სიტყვითა და ლოცვით განამტკიცებდა ქრისტიანულ ეკლესიას.